Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2018

Πειραιώς Σεραφείμ για Πανορθόδοξη: Θα έπρεπε να καταδικάσει τον Παπισμό



Ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ απέστειλε προς την Διαρκή Ι. Σύνοδον της Εκκλησίας της Ελλάδος επιστολή, σχετικώς με την προσεχή σύγκλιση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.


Σε αυτήν αναφέρει μεταξύ άλλων πως στην Πανορθόδοξη Σύνοδο του Ιουνίου θα έπρεπε “να έχει πρωταρχική θέση και πρώτη προτεραιότητα η ανάγκη συνοδικής καταδίκης όλων των μετά τον 8ον αιώνα εμφανισθεισών αιρέσεων με επικεφαλής τον Παπισμό”

Ακολουθεί ολόκληρη η επιστολή:

Μακαριώτατε Δέσποτα,
Σεβασμιώτατοι,

Ἐλάβον τὴν ἀπὸ 16ης Φεβρουαρίου 2016 μὲ ἀριθμ. πρωτ.755/16-2-2016, Ὑμετέραν ἐπιστολὴν διὰ τῆς ὁποίας κοινοποιεῖτε εἰς ἐμέ, κεφαλαιωδῶς καὶ συνοπτικῶς, ἅπαντα τὰ ἀφορώντα εἰς τὴν μέλλουσα νὰ συγκληθεῖ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο, ἤτοι εἰς τὴν ἱστορικὴν πορείαν τῆς προετοιμασίας αὐτῆς, τὸν ρόλο καὶ τὴν συμβολὴ τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας στὴν τελικὴ διαμόρφωση τῶν προσυνοδικῶν κειμένων, τὴν ὁμόφωνη ἀποδοχὴ αὐτῶν ὑπὸ τῆς Ε΄ Προσυνοδικῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως, (Σαμπεζὺ 10-17 Ὀκτ. 2015), κατόπιν ἐπικαιροποιήσεως ὁρισμένων ἐξ αὐτῶν, τὴν ἔγκρισιν ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων τῶν Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, (Σαμπεζὺ 21-27 Ἰαν. 2016), τοῦ Κανονισμοῦ Ὀργανώσεως καὶ λειτουργίας τῆς συγκληθησομένης Ἁγίας καὶ Μεγάλης Σύνοδου, ὡς καὶ τὸν καθορισμὸ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἀρχιερατικῶν μελῶν, ποὺ θὰ ἀποτελέσουν τὴν ἀντιπροσωπεία τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας στὴν ἐν λόγω Σύνοδο. Ἐν τέλει δὲ προσκαλεῖτε καὶ προτρέπετε «πάντας τους μὴ μετέχοντας εἰς τὴν ἀντιπροσωπείαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Σεβασμιωτάτους Ἀρχιερεῖς νὰ ἐκφράσουν ἐγγράφως τὰς οἴας ἔχουν ἐπὶ τῶν συγκεκριμένων κειμένων κρίσεις ἢ προτάσεις πρὸς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον, διὰ νὰ μελετηθοῦν αὖται καὶ νὰ ἀξιοποιηθοῦν κατὰ τὸ δυνατὸν εἰς τὰς ἐργασίας τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης συνόδου, διότι διὰ τῶν ὑμετέρων ἐποικοδομητικῶν προτάσεων θὰ καταστῆ ἠχηροτέρα ἡ ἐν τὴ Συνόδω φωνὴ τῆς ἡμετέρας ἀντιπροσωπείας».

Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, ἀνταποκρινόμενος εἰς τὴν ὑμετέραν παράκλησιν καὶ προτροπήν, ἐπιθυμῶ νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν ὑμῶν τὰ ἀκόλουθα:

Α) Ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς ἀντιπροσωπείας τῶν 24 ἀρχιερατικῶν μελῶν.

Πρόκειται γιὰ ἕνα θέμα, τὸ ὁποῖο ἔχει προκαλέσει σφοδρὲς ἀντιδράσεις στὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα, καὶ τοῦτο διότι, ὅπως θὰ καταδειχθεῖ κατωτέρω , ἡ τοιαύτη ἀντιπροσώπευσις ἀποτελεῖ πρωτοφανῆ καινοτομία, ξένη πρὸς τὴν δισχιλιόχρονη συνοδικὴ παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Ἡ Συνοδικὴ Ἐγκύκλιος ἐπιχειρεῖ κατὰ τρόπο περίεργο, νὰ δικαιολογήσει αὐτὴ τὴν πρωτοφανῆ καινοτομία μὲ τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι δῆθεν, κατὰ τὴν «συγκρότησιν καὶ τὴν λειτουργίαν πασῶν τῶν μετὰ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον (325) συγκληθεισῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἤτοι μετὰ τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ μητροπολιτικοῦ συστήματος εἰς τὰς σχέσεις τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν», «προσεκαλοῦντο πάντοτε μόνον τριμελεῖς ἢ ὀλιγομελεῖς ἀντιπροσωπεῖαι ἐξ ἑκάστης ἐπαρχίας». Καὶ ὅτι «μετὰ τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ πατριαρχικοῦ συστήματος ὑπὸ τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (451), ἤτοι εἰς τὰς Ε΄, ΣΤ΄, καὶ Ζ΄ Οἰκουμενικᾶς Συνόδους, ὀλιγομελεῖς ἤσαν αἳ ἀντιπροσωπεῖαι καὶ τῶν Πατριαρχικῶν θρόνων, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν πολυμελῆ ἀντιπροσωπεία ἀρχιερέων τοῦ Θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, χωρὶς νὰ μειοῦται ἡ ἴση ἀξία τῆς ψήφου τῆς ἀντιπροσωπείας ἑκάστου Πατριαρχείου διὰ τὴν ἐπίτευξιν τῆς ἀπαραιτήτου ὁμοφροσύνης τῶν Πατριαρχικῶν Θρόνων».

Ἡ Ἐγκύκλιος παρουσιάζει κατὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη, μία ἐλλιπῆ θεώρηση τοῦ σοβαροῦ αὐτοῦ προβλήματος. Κατ’ ἀρχὴν παντελῶς ἀμάρτυρος στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση ἀποτελεῖ ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι κατὰ τὰς Συνόδους «προσεκαλοῦντο πάντοτε μόνον τριμελεῖς ἢ ὀλιγομελεῖς ἀντιπροσωπεῖαι ἐξ ἑκάστης ἐπαρχίας». Τὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα ποὺ ἔχουμε στὴ διάθεσή μας σχετικὰ μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν συνοδικῶν μελῶν, ποὺ ἔλαβαν μέρος κατὰ τὰς Οἰκουμενικάς Συνόδους, μαρτυροῦν ὄχι ἀντιπροσώπευση, ἀλλὰ τὴν μεγαλύτερη δυνατὴ συμμετοχὴ ἐπισκόπων ἀπὸ ὅλες τὶς ἐπαρχίες τῆς ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην Ἐκκλησίας. Ἔτσι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐπισκόπων ποὺ ἔλαβαν μέρος κατὰ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ἦταν 318, κατὰ τὴν Β΄ 150, κατὰ τὴν Γ΄ 200, κατὰ τὴν Δ΄ 630, κατὰ τὴν Ε΄ 165, κατὰ τὴν ΣΤ΄ 289, κατὰ τὴν Πενθέκτη 240, κατὰ τὴν Ζ΄ 367, ἐνῶ κατὰ τὴν Η΄ 383. Ἡ ἀντιπροσώπευση, βεβαίως ἴσχυε, ἀλλὰ μόνον σὲ περίπτωση ἀδυναμίας κάποιων Ἐπισκόπων, ἢ Πατριαρχῶν νὰ παραβρεθοῦν στὴ Σύνοδο. Ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς τῆς Δογματικῆς της Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Ἰωάννης Καρμίρης παρατηρεῖ σχετικῶς ὅτι «Αἱ Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι ἦσαν μεγάλαι συνελεύσεις ἐπὶ τὸ αὐτὸ τῶν ἐξ’ ἁπάσης της χριστιανικῆς Οἰκουμένης ἐπισκόπων της Ἐκκλησίας, πρὸς κοινὴν συνδιάσκεψιν καὶ ἀπόφανσιν ἐπὶ σοβαρῶν δογματικῶν καὶ ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν ζητημάτων, ἀναφερομένων εἰς ὁλόκληρον τὴν Ἐκκλησίαν, ὑφ’ ἢς ἀνεγνωρίζοντο καὶ ἐγένοντο δεκταὶ αἳ λαμβανόμεναι ἀποφάσεις» (Τὰ δογματικὰ καὶ συμβολικὰ μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, Τόμ.1, Ἀθήνα 1960, σέλ. 105-106).

Ἐπίσης ἡ ἀνάπτυξη τοῦ μητροπολιτικοῦ συστήματος οὐδέποτε ἐλειτούργησε οὐσιαστικὰ εἰς βάρος τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος. Καὶ τοῦτο, διότι σύμφωνα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία, ὁ κάθε ἐπίσκοπος κάθε τοπικῆς Ἐκκλησίας, καὶ τῆς μικρότερης ἀκόμη, ἐκπροσωπεῖ μὲ τὸ ποίμνιό του ἕνα ζωντανὸ μέρος τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἀπουσία του ὄχι μόνο τραυματίζει τὴν ὁλοκληρία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ στερεῖ τὴν δυνατότητα νὰ ἐκφρασθεῖ ἀπὸ ὅλους ἡ συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία φαίνεται ὅτι φοβοῦνται οἱ ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν προετοιμασία καὶ σύγκληση τῆς Συνόδου. Δὲν δικαιολογεῖται ἀπὸ κανένα κριτήριο, οὔτε ποιμαντικό, οὔτε ἐκκλησιολογικὸ ἡ συμμετοχὴ μόνον εἰκοσιτεσσάρων Ἐπισκόπων ἀπὸ κάθε ἐκκλησία, πρᾶγμα ποὺ προσβάλλει καὶ τὴν ἰσότητα τῶν Ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ δημιουργεῖ ἐρωτηματικὰ γιὰ τὰ κριτήρια ἐπιλογῆς τῶν Ἐπισκόπων, ποὺ θὰ μετάσχουν. Μήπως εἶναι μειωμένης ἐπισκοπικῆς εὐθύνης καὶ ἀξίας οἱ ἐπίσκοποι ποὺ δὲν θὰ μετάσχουν στὴ Σύνοδο καὶ ποῦ ἀποτελοῦν τὴν μεγάλη πλειονότητα στὶς περισσότερες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες; Ποιὸς γνωρίζει καὶ ποιὸς θὰ μεταφέρει στὴ Σύνοδο τὶς σκέψεις, τὶς ἐκτιμήσεις καὶ τὶς ἀντιδράσεις τῶν ποιμνίων τους; Παρέλκει βεβαίως νὰ τονιστεῖ τὸ γεγονός, ὅτι στὶς Ὀρθόδοξες Συνόδους, ἐκτὸς τῶν ἐπισκόπων συμμετεῖχαν καὶ κληρικοὶ κατωτέρων βαθμῶν, ὅπως Καθηγούμενοι, Ἀρχιμανδρίτες, Ἱερεῖς, Μοναχοί, καθὼς καὶ ὁ πιστὸς λαός. Δὲν θὰ ἦταν καθόλου ὑπερβολὴ νὰ λεχθεῖ ὅτι ἡ ἐπικείμενη Σύνοδος θὰ εἶναι μία Πανορθόδοξη Σύνοδος χωρὶς Ὀρθοδόξους. Εἶναι προφανὲς ὅτι μὲ τὸν ἀντιπαραδοσιακὸ αὐτὸ τρόπο τῆς δι’ ἀντιπροσώπων συγκροτήσεως τῆς Συνόδου ἀποφεύγεται ἡ πιθανότητα κάποιοι ἐπίσκοποι νὰ ἀντιδράσουν σὲ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου ποὺ θὰ εἶναι ἀνατρεπτικές της Παραδόσεως, ἢ κάποια Τοπικὴ Ἐκκλησία νὰ ἔχει μεγαλύτερη δύναμη στὴν λήψη τῶν ἀποφάσεων, λόγω μεγαλυτέρου ἀριθμοῦ Ἐπισκόπων.

Β) Ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς ὀνομασίας τῆς Συνόδου ὡς Πανορθοδόξου καὶ ὄχι Οἰκουμενικῆς, τῆς ἀποφάσεως: μία ψῆφος -μία Ἐκκλησία καὶ τῆς ὁμοφωνίας.

Παντελῶς ἀβάσιμο θεωροῦμε ἐπίσης τὸν ἰσχυρισμὸ τοῦ παν. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ὅτι δῆθεν ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀδυνατεῖ νὰ συγκαλέσει Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἀλλὰ μόνο Πανορθόδοξη, διότι δὲν θὰ συμμετέχει σ’ αὐτὴν ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ «Ἐκκλησία». Ἡ ἀποκοπὴ τῶν αἱρετικῶν ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἀπομειώνει τὴν καθολικότητά της. Οὐδέποτε στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας οἱ ἅγιοι Πατέρες διενοήθησαν νὰ προσκαλέσουν σὲ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καταδικασμένους ἀπὸ προηγούμενη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο αἱρετικούς, γιὰ νὰ παραστοῦν ὡς μέλη, προκειμένου νὰ προσδώσουν οἰκουμενικὸ κύρος στὴν ὑπ’ αὐτοὺς συγκροτούμενη Σύνοδο. Γιὰ παράδειγμα οἱ ἅγιοι Πατέρες ποὺ συγκρότησαν τὴν Γ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο δὲν θεώρησαν ἀναγκαῖο νὰ προσκαλέσουν καὶ τοὺς Ἀρειανούς, γιὰ νὰ παραστοῦν ὡς μέλη τῆς Συνόδου.

Παντελῶς ἀμάρτυρη στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ γι’ αὐτὸ ἀπαράδεκτη, εἶναι καὶ ἡ ἀπόφαση, ὅτι κάθε Ἐκκλησία διαθέτει μία ψῆφο. Τὸ ὀρθὸν εἶναι ὅτι κάθε ἐπίσκοπος διαθέτει μία ψῆφο καὶ ὄχι κάθε Τοπικὴ Ἐκκλησία. Παραλλήλως καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ὁμοφωνίας κινεῖται καὶ αὐτὴ μέσα σὲ ἀντιπαραδοσιακὰ πλαίσια. Ἡ παραδοσιακὴ τακτικὴ λήψεως ἀποφάσεων σὲ μία Σύνοδο εἶναι ἡ κανονικὴ ἀρχή, ποὺ ὁρίζει ὅτι «ἡ τῶν πλειόνων ψῆφος κρατείτω» (ΣΤ΄ Κανὼν τῆς Ἃ΄ Ἁγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

Κατόπιν αὐτῶν εὐλόγως τίθενται τὰ ἐρωτήματα: Βάσει ποιῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἢ βάσει ποίων συνοδικῶν ἀποφάσεων οἱ Προκαθήμενοι τῶν κατὰ τόπους Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, κατὰ τὴν Σύναξη, ποὺ πραγματοποίησαν στὸ Φανάρι, (6-9 Μαρτίου 2014), ἐθεώρησαν ἑαυτοὺς ἁρμοδίους διὰ νὰ λάβουν τὶς ἀνωτέρω καινοφανεῖς καὶ ξένες πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση ἀποφάσεις; Οἱ ἀνωτέρω αὐθαίρετες ἀποφάσεις τῶν Προκαθημένων δὲν ἔρχονται ἄραγε εἰς εὐθεία ἀντίθεση μὲ τὸν ΛΔ΄ Ἀποστολικὸ Κανόνα ὁ ὁποῖος ὁρίζει: «Τοὺς ἐπισκόπους ἑκάστου ἔθνους εἰδέναι χρῆ τὸν ἐν αὐτοῖς πρῶτον καὶ ἠγεῖσθαι αὐτὸν ὡς κεφαλὴν καὶ μηδὲν τί πράττειν περιττὸν ἄνευ τῆς ἐκείνου γνώμης…Ἀλλὰ μηδὲ ἐκεῖνος ἄνευ τῆς πάντων γνώμης ποιείτω τί».


Β) Ὡς πρὸς τὸ Προσυνοδικὸ κείμενο μὲ τίτλο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν Χριστιανικὸν κόσμον».

α) Γενικὲς παρατηρήσεις

Ὅπως εἶναι γνωστὸ ἡ Ε΄ Προσυνοδικὴ Πανορθόδοξη Διάσκεψη ἀπεφάσισε νὰ συνενώσει τὰ δύο θέματα τῶν Α΄ καὶ Γ΄ Προσυνοδικῶν Διασκέψεων μὲ τίτλους: «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν Χριστιανικὸν κόσμον» καὶ «Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενικὴ Κίνηση» σὲ ἕνα μὲ τίτλο: «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν Χριστιανικὸν κόσμον». Η Γ΄ Προσυνοδικὴ κατὰ τὴν μελέτη τῶν ἐν λόγω θεμάτων προχώρησε σὲ κριτικὴ ἀξιολόγηση τῆς μέχρι τότε πορείας τόσο τῶν διμερῶν Θεολογικῶν Διαλόγων μεταξὺ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας και τῶν λοιπῶν χριστιανικῶν κοινοτήτων, ὅσο καὶ τῆς συμμετοχῆς της στὴν Οἰκουμενικὴ Κίνηση καὶ τὸ Π.Σ.Ε. Ἡ κριτικὴ αὐτὴ ἀξιολόγηση, ὅπως καὶ ἡ ἀξιολόγηση τῆς συμμετοχῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὴν Οἰκουμενικὴ Κίνηση καὶ τὸ Π.Σ.Ε, ἡ ὁποία ὑπῆρχε στὰ κείμενα τῆς Γ΄ Προσυνοδικῆς, παραδόξως ἀπουσιάζει ἀπὸ τὸ κείμενο τῆς Ε΄ Προσυνοδικῆς, πράγμα ποὺ ἀποτελεῖ ἕνα σημαντικὸ κενό, γιὰ τὸ ἐν λόγω κείμενο. Εὐλόγως λοιπὸν τίθεται τὸ ἐρώτημα: Δὲν θὰ ἔπρεπε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, κατὰ τὴν πιὸ ἐπίσημη καὶ κορυφαία αὐτὴ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία καλεῖται νὰ ἐκφρασθεῖ καὶ νὰ ἀποφανθεῖ συνοδικά, νὰ ἐξετάσει καὶ νὰ ἀξιολογήσει τὴν πορεία τῶν μέχρι τώρα γενομένων Διαλόγων, ὅπως καὶ τὴν συμμετοχή της στὸ Π.Σ.Ε.;Πιστεύουμε ὅτι ἡ ἐν λόγω ἐνημέρωση καὶ κριτικὴ ἀξιολόγηση εἶναι ἄκρως ἀπαραίτητη, προκειμένου ἡ Σύνοδος, ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ ἐνημερωθεῖ γιὰ τὸ ἀδιέξοδο στὸ ὁποῖο ἔφθασαν οἱ Διάλογοι καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ ἀποφανθεῖ γιὰ τὴν περαιτέρω πορεία τῶν, ἢ τὸν τερματισμὸ των.Ἡ ἀποσιώπησις καὶ ἡ μὴ ἐνημέρωσις, τί ἄλλο μπορεῖ νὰ μαρτυρεῖ, παρὰ τὸ ὅτι κάποιοι φοβοῦνται, μήπως ἡ εἰλικρινὴς καὶ δημόσια παραδοχὴ τῆς ἀποτυχίας τῶν Διαλόγων τινάξει κυριολεκτικὰ στὸν ἀέρα ὁλόκληρη τὴν Οἰκουμενικὴ κίνηση καὶ ὁδηγήσει σὲ ὁριστικὸ τερματισμὸ των; Μία τέτοια ὅμως τακτική, κατὰ τὴν ὁποία κάποιοι ἐπιχειροῦν νὰ φιμώσουν τὴν ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο καὶ δὲν τῆς ἐπιτρέπουν νὰ ἀνταποκριθεῖ στὴν ὑψίστη ἀποστολή της καὶ νὰ ἀποφανθεῖ κυριαρχικὰ καὶ ὑπεύθυνα, πάνω στὸ ἐν λόγω θέμα, μαρτυρεῖ σεβασμό, ἢ καταφρόνηση στὸ Συνοδικὸ Θεσμό;

Ἕνα ἄλλο σημαντικὸ κενὸ ἀποτελεῖ τὸ γεγονός, ὅτι στὸ ἐν λόγω κείμενο πουθενὰ δὲν γίνεται λόγος γιὰ αἱρέσεις καὶ πλάνες, ὡσὰν αὐτὲς νὰ ἔπαυσαν νὰ ἐμφανίζονται στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοῦ 8ου αἰῶνος καὶ ἐντεῦθεν. Ὅπως εἶναι γνωστό, βασικὴ καὶ πρωταρχικὴ αἰτία συγκλήσεως τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων κατὰ τὴν βυζαντινὴ περίοδο ὑπῆρξε ἡ ἀνάγκη συνοδικῆς καταδίκης τῶν ἑκάστοτε ἐμφανιζομένων αἱρέσεων. Δὲν θὰ ἔπρεπε λοιπὸν καὶ στὴν ἐν λόγω Σύνοδο νὰ ἔχει πρωταρχικὴ θέση καὶ πρώτη προτεραιότητα ἡ ἀνάγκη συνοδικῆς καταδίκης ὅλων τῶν μετὰ τὸν 8ον αἰώνα ἐμφανισθεισῶν αἱρέσεων μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Παπισμό, ἔτσι ὥστε καὶ ἡ Σύνοδος αὐτὴ νὰ ἀποτελεῖ ὄντως ὀργανικὴ συνέχεια τῶν ἀρχαίων μεγάλων Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας μας; Στὸ ἐν λόγω Κείμενο, ὄχι μόνο ἀπουσιάζει ἡ παραμικρὴ ἀναφορὰ σὲ αἱρέσεις καὶ πλάνες, ἀλλὰ ἀντίθετα παρουσιάζονται οἱ αἱρετικὲς διδασκαλίες τῶν Παπικῶν, τῶν Προτεσταντῶν καὶ τῶν Μονοφυσιτῶν ὡς «παραδεδομένες θεολογικὲς διαφορές, ἢ τυχὸν νέες διαφοροποιήσεις» (πάρ.11), τὶς ὁποῖες καλοῦνται ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἑτεροδοξία νὰ ὑπερβοῦν. Πουθενὰ στὸ κείμενο δὲν ἐκφράζεται ἡ ἀγωνία ποὺ εἶχαν οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες γιὰ τὶς καταστροφικὲς συνέπειες τῶν αἱρέσεων, ἀφοῦ ἡ αἵρεση ὡς ἄλλη «γάγγραινα» (Β΄ Τίμ.2,18) καὶ «ναυάγιον περὶ τὴν πίστιν» (Α΄ Τιμ.1,20) παρασύρει ψυχὲς «πρὸς τὴν ἰδίαν αὐτῶν ἀπώλειαν» (Β΄ Πετρ.3,16). Οἱ δὲ αἱρετικοὶ χαρακτηρίζονται «ὡς λύκοι βαρεῖς… μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου» (Πράξ.20,29).

β) Περαιτέρω σχολιασμὸς τῶν ἐπὶ μέρους παραγράφων του ὡς ἄνω κειμένου

Πέρα ἀπὸ τὶς παρὰ πάνω γενικὲς παρατηρήσεις, τὸ κείμενο αὐτό, ὅπως εὐστοχότατα παρατηροῦν ὁ καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ. κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης καὶ ὁ πρώτ. π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, ἐφημέριος του Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Πατρῶν, παρουσιάζει κατὰ συρροὴ τὴν θεολογικὴ ἀσυνέπεια, ἢ καὶ ἀντίφαση. Ἔτσι, τὸ ἄρθρο 1 διακηρύσσει τὴν ἐκκλησιαστικὴ αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθόδοξου Ἐκκλησίας, θεωρώντας αὐτὴν –πολὺ σωστὰ– ὡς τὴν «Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία». Ὅμως, στὸ ἄρθρο 6 παρουσιάζει μία ἀντιφατικὴ πρὸς τὸ παραπάνω ἄρθρο (1) διατύπωση. Σημειώνεται χαρακτηριστικά, ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει τὴν ἱστορικὴν ὕπαρξιν ἄλλων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁμολογιῶν μὴ εὐρισκομένων ἐν κοινωνία μετ’ αὐτῆς». Ἐδῶ γεννᾶται τὸ εὔλογο θεολογικὸ ἐρώτημα: Ἂν ἡ Ἐκκλησία εἶναι «ΜΙΑ», κατὰ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως καὶ τὴν αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας (Ἄρθρ. 1), τότε, πῶς γίνεται λόγος γιὰ ἄλλες Χριστιανικὲς Ἐκκλησίες; Εἶναι προφανές, ὅτι αὐτὲς οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες εἶναι ἑτερόδοξες. Οἱ ἑτερόδοξες ὅμως «Ἐκκλησίες» δὲν μποροῦν νὰ κατονομάζονται καθόλου ὡς «Ἐκκλησίες» ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους, ἐπειδὴ δογματικῶς θεωρούμενα τὰ πράγματα δὲν μπορεῖ νὰ γίνεται λόγος γιὰ πολλότητα «Ἐκκλησιῶν», μὲ διαφορετικὰ δόγματα καὶ μάλιστα σὲ πολλὰ θεολογικὰ θέματα. Κατὰ συνέπεια, ἐνόσω οἱ «Ἐκκλησίες» αὐτὲς παραμένουν ἀμετακίνητες στὶς κακοδοξίες τῆς πίστεώς τους, δὲν εἶναι θεολογικὰ ὀρθὸ νὰ τοὺς ἀναγνωρίζουμε –καὶ μάλιστα θεσμικὰ– ἐκκλησιαστικότητα, ἐκτός της «Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας».

Στὸ ἴδιο ἄρθρο (6) ὑπάρχει καὶ δεύτερη σοβαρὴ θεολογικὴ ἀντίφαση. Στὴν ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ σημειώνεται τὸ ἑξῆς: «Κατὰ τὴν ὀντολογικὴν φύσιν τῆς Ἐκκλησίας ἡ ἑνότης αὐτῆς εἶναι ἀδύνατον νὰ διαταραχθῆ». Στὸ τέλος, ὅμως, τοῦ ἴδιου ἄρθρου γράφεται, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μὲ τὴν συμμετοχή της στὴν Οἰκουμενικὴ Κίνηση ἔχει ὡς «ἀντικειμενικὸν σκοπὸν τὴν προλείανσιν τῆς ὁδοῦ τῆς ὁδηγούσης πρὸς τὴν ἑνότητα». Ἐδῶ τίθεται τὸ ἐρώτημα: Ἐφόσον ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι δεδομένη, τότε τί εἴδους ἑνότητα Ἐκκλησιῶν ἀναζητεῖται στὸ πλαίσιο τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως; Μήπως ὑπονοεῖται ἡ ἐπιστροφὴ τῶν Δυτικῶν χριστιανῶν στὴ ΜΙΑ καὶ μόνη Ἐκκλησία; Κάτι τέτοιο ὅμως δὲν διαφαίνεται ἀπὸ τὸ γράμμα καὶ τὸ πνεῦμα σύνολου τοῦ Κειμένου. Ἀντίθετα, μάλιστα, δίνεται ἡ ἐντύπωση, ὅτι ὑπάρχει δεδομένη διαίρεση στὴν Ἐκκλησία καὶ οἱ προοπτικὲς τῶν διαλεγομένων ἀποβλέπουν στὴν διασπασθεῖσα ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.

Θεολογικὴ ἀσάφεια ἐπίσης παρουσιάζουν οἱ ἐκφράσεις «διεστῶτες», καὶ «ἐγγὺς καὶ μακρὰν» (§ 4), διότι δὲν προσδιορίζεται σὲ ποιοὺς συγκεκριμένα ἀναφέρονται. Ἐπίσης ὁ ὅρος «χριστιανικὲς Ἐκκλησίες καὶ Ὁμολογίες» (§ 6) χρήζει περαιτέρω ἀναλύσεως, διότι ὅπως εὐλόγως ἐρωτᾶ ὁ Μητροπολίτης Λεμεσοῦ Ἀθανάσιος «ποιὰ ἡ διαφορά τους καὶ ποιὸ στοιχεῖο τὶς χαρακτηρίζει, ὥστε ἄλλες νὰ ὀνομάζονται Ἐκκλησίες καὶ ἄλλες Ὁμολογίες; Ποιὰ εἶναι Ἐκκλησία καὶ ποιὰ ἡ αἱρετικὴ καὶ ποία ἡ σχισματικὴ ὁμάδα, ἢ ὁμολογία;». Ἆραγε τὸ κείμενο, ἀναφέρεται μόνο στὶς Ὁμολογίες μὲ τὶς ὁποῖες ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βρίσκεται σὲ διάλογο, (δηλ. Προχαλκηδόνιοι, Ρωμαιοκαθολικοί, Παλαιοκαθολικοί, Λουθηρανοί, Ἀγγλικανοί, Μεταρρυθμισμένοι), ἢ σὲ ὅλες τὶς «Ἐκκλησίες»-μέλη τοῦ Π.Σ.Ε., (περισσότερες ἀπὸ 345, ἀπὸ Νεστοριανοὺς μέχρι καὶ Κουάκερους, Στρατὸ τῆς Σωτηρίας, νεοπροτεστάντες, πεντηκοστιανούς, free Churches κόκ); Ἡ ἀνεπίτρεπτη αὐτὴ ἔλλειψη προσδιορισμοῦ καὶ συνεπακόλουθα ἡ γενικότητα καὶ ἡ ἀσάφεια στὴ διατύπωση αὐτὴ καθιστᾶ συνολικὰ τὸ κείμενο ἰδιαίτερα προβληματικό. Εἶναι ὅμως ἐπιτρεπτὸ σὲ τέτοιου εἴδους ἐπίσημα κείμενα οἱ συντάκτες του νὰ μὴν τολμοῦν νὰ διατυπώσουν μὲ σαφήνεια τὴν ἐκκλησιολογία πού πρεσβεύουν; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συντάσσονται κείμενα ποὺ θὰ ἀποτελέσουν πανορθόδοξες ἀποφάσεις ὑψίστου ἐπιπέδου καὶ νὰ παρουσιάζουν τόσες ἀσάφειες, ἀντιφάσεις καὶ διφορούμενες ἐκφράσεις ποὺ ἐπιδέχονται πολλαπλὲς ἑρμηνεῖες καὶ παρερμηνεῖες; Δὲν θὰ ἔπρεπε τὰ κείμενα αὐτά, τὰ ὁποία πρόκειται στὸ μέλλον νὰ ἀποτελέσουν δογματικὰ μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, νὰ ἔχουν μία κρυστάλλινη καθαρότητα καὶ διαύγεια νοημάτων καὶ μία θεολογικὴ πληρότητα, ὥστε νὰ ἀποκλείουν κάθε ἐνδεχόμενο παρερμηνείας;

Στὴν πάρ. 12 ἀναφέρεται: «Εἶναι εὐνόητον ὅτι κατὰ τὴν διεξαγωγὴν τῶν θεολογικῶν Διαλόγων κοινὸς πάντων σκοπὸς εἶναι ἡ τελικὴ ἀποκατάστασις τῆς ἐν τῆ ὀρθῆ πίστει καὶ ἀγάπη ἑνότητος». Ὡστόσο ἡ ὀρθὴ πίστις δὲν εἶναι κάτι τὸ ζητούμενο, ἀλλὰ δεδομένο καὶ ὑφίσταται μόνο στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία. Ἑπομένως ἡ ὀρθὴ διατύπωση θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι: «Εἶναι εὐνόητον ὅτι κατὰ τὴν διεξαγωγὴν τῶν θεολογικῶν Διαλόγων κοινὸς πάντων σκοπὸς εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ τῶν ἑτεροδόξων στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία». Πουθενὰ ὅμως στὸ κείμενο δὲν ὑπάρχει πρόσκληση σὲ μετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ στὴν Ὀρθοδοξία, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο δείχνει ὅτι ἡ αἵρεση καὶ ἡ ὀρθὴ πίστις ἀντιμετωπίζονται ἐπὶ ἴσοις ὄροις καὶ ὅτι τὸ ζητούμενο γιὰ τοὺς συντάκτες τοῦ κείμενου εἶναι ὄχι ἡ ἑνότητα στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία ἀλλὰ μία οἰκουμενιστικοῦ, ἢ οὐνιτικοῦ τύπου ἑνότητα τῶν «ἐκκλησιῶν».
 
Θεολογικὴ σύγχυση προκαλεῖ καὶ ἡ ἀσάφεια στὸ ἄρθρο 20, τὸ ὁποῖο λέγει: «Αἱ προοπτικαὶ τῶν θεολογικῶν διαλόγων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετὰ τῶν ἄλλων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁμολογιῶν προσδιορίζονται πάντοτε ἐπὶ τὴ βάσει τῶν κανονικῶν κριτηρίων τῆς ἤδη διαμορφωμένης ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως (κανόνες 7 τῆς Β καὶ 95 τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῶν Συνόδων)». Ὅμως οἱ Ἱεροὶ Κανόνες Β-7 καὶ Στ-95 δὲν ἀναφέρονται στοὺς «θεολογικοὺς διαλόγους», ἢ στὴν «ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας» ὁρισμένων Κοινοτήτων μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ στὸν τρόπο ἔνταξης στὴν Ἐκκλησία, (μὲ τὴ χρήση τῆς ἀκρίβειας, ἢ τῆς οἰκονομίας), μεμονωμένων αἱρετικῶν, ποὺ μετανοημένοι ἀρνοῦνται τὴν αἵρεση καὶ ἐπιθυμοῦν νὰ φύγουν ἀπ’ αὐτή, ἐντασσόμενοι στὴν Ὀρθοδοξία. Τὸ κείμενο τοῦ Στ-95 (καὶ τοῦ Β-7) εἶναι ἀπολύτως σαφές: «Τοὺς προστιθεμένους τὴ ὀρθοδοξία, καὶ τὴ μερίδι τῶν σωζομένων ἀπὸ αἱρετικῶν, δεχόμεθα κατὰ τὴν ὑποτεταγμένην ἀκολουθίαν τὲ καὶ συνήθειαν», καὶ πιὸ κάτω, «πάντας τοὺς ἂπ αὐτῶν θέλοντας προστίθεσθαι τὴ ὀρθοδοξία». Ἡ «μερὶς τῶν σωζομένων» ταυτίζεται μὲ τὴν «Ὀρθοδοξία» καὶ διαφοροποιεῖται καὶ ἀντιδιαστέλλεται ὀξέως πρὸς αὐτὴ «τῶν αἱρετικῶν»! Μὲ ἄλλα λόγια, οἱ αἱρετικοὶ πρὶν ἐνταχθοῦν στὴν Ὀρθοδοξία, ὅσο βρίσκονταν στὴν αἵρεση, δὲν ἀνῆκαν στὴ «μερίδα τῶν σωζομένων»! Δηλαδὴ ἡ Ἐκκλησία, ἀκόμα καὶ σὲ αὐτοὺς τοὺς κανόνες ποὺ ἐκφράζουν τὴν φιλάνθρωπη κατ’ οἰκονομία πράξη της, διακηρύσσει ὅτι ἡ «μερίδα τῶν σωζομένων» ταυτίζεται μὲ «τὴν ὀρθοδοξία» καὶ ὄχι μὲ τοὺς «αἱρετικούς». Δυστυχῶς, τὸ κείμενο, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπικαλεῖται αὐτοὺς τοὺς Ι. Κανόνες, ἐν τούτοις πουθενὰ δὲν χαρακτηρίζει, ὅπως εἴδαμε, τὶς ἐκτός της Ὀρθοδοξίας Κοινότητες ὡς «αἱρέσεις».

Πέραν αὐτῶν ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὴν προσεκτικὴ μελέτη τῶν Ι. Κανόνων ποὺ ἐπικαλεῖται ἡ παραγρ. 20 τοῦ Κειμένου, (Β-7 καὶ Στ-95), τὸ μοναδικὸ κριτήριο γιὰ τὴ χορήγηση τῆς οἰκονομίας στὴν εἰσδοχὴ τῶν αἱρετικῶν ποὺ ἔχει ρητὰ καταγραφεῖ στοὺς συγκεκριμένους Ι. Κανόνες, εἶναι, τουλάχιστον, ἡ τήρηση τοῦ ἀκριβοῦς βαπτιστικοῦ τύπου τῶν τριῶν καταδύσεων καὶ ἀναδύσεων. Εἶναι σαφεῖς οἱ κανόνες: στοὺς Εὐνομιανούς, μία ἀπὸ τὶς ἀρειανικὲς παρατάξεις, δὲν χορηγεῖται ὁ κατ’ οἰκονομίαν τρόπος εἰσδοχῆς στὴν Ἐκκλησία (λίβελος, χρίσμα) ποὺ παρέχεται στοὺς λοιποὺς Ἀρειανούς, διότι, ὅπως ἐξηγοῦν οἱ κανόνες Β-7 καὶ Στ-95, οἱ Εὐνομιανοὶ εἶναι «οἱ εἰς μίαν κατάδυσιν βαπτιζόμενοι». Ἡ Ἐκκλησία δίνει πολὺ μεγάλη σημασία στὴν ἀκριβῆ τήρηση τῶν τριῶν καταδύσεων. Τὸ καθοριστικὸ ἐρώτημα γιὰ τὴ σημερινὴ πράξη εἶναι: Γιὰ τοὺς Λατίνους, οἱ ὁποῖοι μετὰ τὴν ἐν Τριδέντω Σύνοδό τους (1545-1563) δὲν τηροῦν ὄχι μόνο τὴν τριπλῆ, ἀλλὰ οὔτε καν τὴ μία κατάδυση τῶν Εὐνομιανῶν, καὶ ἁπλῶς βρέχουν τὸ τριχωτὸ μέρος τῆς κεφαλῆς μὲ λίγες σταγόνες νερό, μποροῦμε νὰ ἐπικαλούμαστε τοὺς Β-7 καὶ Στ-95 γιὰ νὰ δικαιολογήσουμε σήμερα ὡς γενικὸ κανόνα ἐφαρμοζόμενο σὲ ὅλους τὴν κατ’ οἰκονομία πράξη γιὰ τὴν εἰσδοχή τους στὴν Ὀρθοδοξία;

Εἶναι λοιπὸν φανερὸ ἀπὸ τὰ παρὰ πάνω ὅτι οἱ συντάκτες τοῦ κειμένου, προκειμένου νὰ υἱοθετήσουν τὴν ἐγκυρότητα τοῦ βαπτίσματος τῶν αἱρετικῶν καὶ νὰ νομοθετήσουν ἔτσι ὡς δόγμα τὴν θεωρία τῆς «βαπτισματικῆς θεολογίας» κατ’ ἀπομίμηση τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, περικόπτουν ὅ,τι δὲν τοὺς βολεύει ἀπὸ τοὺς Ι. Κανόνες Β-7 καὶ Στ-95 καὶ τὸ ὑπόλοιπο τὸ “τραβάνε” γιὰ νὰ τὸ φέρουν στὰ μέτρα τους: πχ. α) ἐπειδὴ ἡ κατ’ ἀκρίβεια πράξη τοῦ (ἀνὰ)βαπτισμοῦ ποὺ ἐπιβάλλουν οἱ Β-7 καὶ Στ-95 γιὰ τοὺς προσερχόμενους ἀπὸ τὶς περισσότερες αἱρέσεις δὲν τοὺς ἐξυπηρετεῖ, τὴν παραθεωροῦν ἐντελῶς, οὔτε καν τὴν ἀναφέρουν. β) Ἐπειδὴ σύμφωνα μὲ τοὺς κανόνες ἡ τριπλή κατάδυση στὸ βάπτισμα εἶναι βασικὸ κριτήριο γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς οἰκονομίας, ἀλλὰ δὲν βολεύει στοὺς οἰκουμενιστικοὺς σχεδιασμούς, σιωποῦν τελείως. γ) Τὸ ἴδιο κάνουν καὶ μὲ τὶς ἄλλες βασικὲς προϋποθέσεις ἐφαρμογῆς τῆς οἰκονομίας, τὴν ἀπόταξη τῶν αἱρέσεων, τὴν καταδίκη τῶν αἱρεσιαρχῶν καὶ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ συνόλου τῆς ἐκκλησιαστικῆς πίστεως καὶ διδασκαλίας. Καὶ ἐδῶ τὶς προϋποθέσεις αὐτὲς τὶς περιφρονοῦν. δ) Οἱ κανόνες μιλᾶνε γιὰ «αἱρέσεις», ὅμως τέτοια ὁρολογία εἶναι “ξένη” στὴν Οἰκουμενικὴ Κίνηση καὶ δὲν ἐξυπηρετεῖ, ὅποτε τὴν “περικόπτουν”. ε) «Ξεχειλώνουν» τὴν οἰκονομία, ὅπως καὶ ὅσο τοὺς βολεύει, γιὰ νὰ τὴ χρησιμοποιήσουν ἐκεῖ ὅπου οὐδέποτε μέχρι σήμερα τὴν ἀξιοποίησε ἡ Θεολογία καὶ ἡ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας!

Τέλος, στὸ ἄρθρο 22 δίδεται ἡ ἐντύπωση, ὅτι ἡ μέλλουσα νὰ συνέλθει Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος προδικάζει τὸ ἀλάθητο τῶν ἀποφάσεών της, ἐπειδὴ θεωρεῖ, ὅτι «ἡ διατήρησις τῆς γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως διασφαλίζεται μόνον διὰ τοῦ συνοδικοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖον ἀνέκαθεν ἐν τὴ Ἐκκλησία ἀπετέλει τὸν ἁρμόδιον καὶ ἔσχατον κριτὴν περὶ τῶν θεμάτων τῆς πίστεως». Στὸ ἄρθρο αὐτὸ παραγνωρίζεται τὸ ἱστορικὸ γεγονός, ὅτι στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔσχατο κριτήριο εἶναι ἡ γρηγοροῦσα δογματικὴ συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία στὸ παρελθὸν ἐπεκύρωσε, ἢ θεώρησε ληστρικὲς ἀκόμη καὶ Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Τὸ συνοδικὸ σύστημα ἀπὸ μόνο τοῦ δὲν διασφαλίζει μηχανιστικὰ τὴν ὀρθότητα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Αὐτὸ γίνεται μόνο, ὅταν οἱ συνοδικοὶ Ἐπίσκοποι ἔχουν μέσα τοὺς ἐνεργοποιημένο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ τὴν Ὑποστατικὴ Ὁδό, τὸ Χριστὸ δηλαδή, ὅποτε ὡς σὺν-ὁδικοὶ εἶναι στὴν πράξη καὶ «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι». Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ἐπίσης, ὅτι ὁ «συνοδικὸς Θεσμὸς» δὲν εἶναι ὑπόθεση μόνο τῶν Ἐπισκόπων, ἀλλὰ ὁλοκλήρου του Σώματος τῆς Ἐκκλησίας: οἱ λοιποὶ κληρικοὶ καὶ μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ μπορεῖ νὰ μὴν ἀνήκουν στὸ ἐν στενὴ ἐννοία συνοδικὸ «Σῶμα», ἐν τούτοις, ἀκριβῶς στὰ πλαίσια τοῦ «συνοδικοῦ θεσμοῦ», καλοῦνται νὰ ἐπικυρώσουν, ἢ νὰ ἀπορρίψουν τὶς ἀποφάσεις καὶ συνεκδοχικὰ ἀκόμα καὶ τὴν ἴδια τὴ Σύνοδο. Αὐτὸ ἔχει ἀποδείξει ἡ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ «συνοδικὸς θεσμὸς» ὡς συμμετοχὴ ὁλόκληρής της Ἐκκλησίας καὶ ὡς ἔκφραση τῆς ἀλάθητης ἐκκλησιαστικῆς συνειδήσεως Τῆς ἀποτελεῖ τὸν «ἔσχατο κριτὴ περὶ τῶν θεμάτων πίστεως».

Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης προσδιορίζει τὰ κριτήρια ὀρθοδοξίας τῆς Συνόδου: «Σύνοδος τοίνυν οὐ τὸ ἁπλῶς συνάγεσθαι ἱεράρχας τὲ καὶ ἱερεῖς, καν πολλοὶ ὦσιν. Κρείσσων γὰρ εἰς ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, ἢ μύριοι παραβαίνοντες, ἀλλὰ τὸ ἐν ὀνόματι Κυρίου, ἐν τὴ εἰρήνη καὶ φυλακὴ τῶν κανόνων». Σὲ ἐπιβεβαίωση τοῦ Στουδιτικοῦ λόγου ἔχουμε στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας πάμπολλες περιπτώσεις ἁπλῶν πιστῶν καὶ μεμονομένων ἁγίων Πατέρων ποὺ ἀγωνίστηκαν μόνοι τους ἐναντίον πατριαρχῶν καὶ ψευτοσυνόδων! Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρουμε τὸν Ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή, ὁ ὁποῖος ὡς ἁπλὸς μοναχός, ἀγωνίστηκε μόνος του μέχρι θανάτου ὑπὲρ τῆς «γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως». Τί νὰ ποῦμε καὶ γιὰ τὸν Ἅγιο Μάρκο τὸν Εὐγενικό, ὁ ὁποῖος ἦρθε σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ ἀλλοτριωμένο «συνοδικὸ σύστημα» τῆς ἐποχῆς του καὶ ἀρνήθηκε τὴν κοινωνία μὲ τοὺς Γραικολατίνους «Ὀρθοδόξους», τὸν πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως καὶ τοὺς ὁμόφρονές του ἐπισκόπους;

γ) Περὶ τῆς συμμετοχῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὸ Π.Σ.Ε.

Τὸ κείμενο κάνει ἐκτεταμένη ἀναφορὰ στὸ Π.Σ.Ε. (§§ 16-21) καὶ στὴ συμβολή του στὴν Οἰκουμενικὴ Κίνηση μὲ ἔκδηλο ἐνθουσιασμό, ἐπισημαίνοντας ὅτι «αἱ Ὀρθόδοξοι κατὰ τόπους Ἐκκλησίαι-μέλη τοῦ ΠΣΕ μετέχουν πλήρως καὶ ἰσοτίμως …καὶ συμβάλλουν δὶ’ ὅλων τῶν εἰς τὴν διάθεσιν αὐτῶν μέσων εἰς τὴν μαρτυρίαν τῆς ἀληθείας καὶ τὴν προαγωγὴν τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν» (§ 17).
Ὡστόσο αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν ἡ ἔνταξη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὸ Π.Σ.Ε. καὶ ἡ συνύπαρξη καὶ συνεργασία της μὲ τὴν αἵρεση συνιστᾶ παραβίαση τῆς κανονικῆς τάξεώς της καὶ ἀθέτηση τῆς ἐκκλησιολογικῆς αὐτοσυνειδησίας της, συνιστᾶ «μίξιν ἄμικτον καὶ τέρας ἀλλόκοτον». Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ καθηγητὴς Μουρατίδης: «Ἡ ἀλλόκοτος καὶ τερατώδης καὶ καταλυτική της ὀρθοδόξου κανονικῆς τάξεως καὶ Ἱερᾶς Παραδόσεως συμμετοχὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τὸ Παγκόσμιον Συνοθύλευμα τῶν Αἱρέσεων συνιστᾶ τὴν μεγίστην παγίδα τοῦ Ἀντικειμένου ἐν τὴ ἱστορία τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, πρὸς διάβρωσιν καὶ ἀποσύνθεσιν τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας…Αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ τὸ γεγονὸς τῆς συμμετοχῆς τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας εἰς τὸ συνοθύλευμα τῶν αἱρέσεων τοῦ Π.Σ.Ε. προσκρούει «ἃ πριόρι» καὶ ἐξ’ ἀπόψεως ἀρχῆς εἰς τεράστια καὶ τουτ’ αὐτὸ ἀνυπέρβλητα ἐμπόδια, προερχόμενα ἐξ’ αὐτῆς τῆς φύσεως καὶ τοῦ χαρακτῆρος τῆς Ἐκκλησίας, ὡς τῆς Μιᾶς, Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς του Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Διότι ἀλλεπάληλλα καὶ βεβαίως ἀναπάντητα παραμένουν ἐν προκειμένω τὰ ἐρωτήματα: Πὼς συμβιβάζεται ἡ ὑπὸ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας διεκδικουμένη ἀποκλειστικὴ ὑπ’ αὐτῆς ταύτησις μετὰ τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὴν συμμετοχὴν αὐτῆς εἰς τὸ Π.Σ.Ε;…Πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ μία ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ νὰ συμμετέχη ὡς μέλος, νὰ ἐντάσσεται μετὰ τῶν ἄλλων αἱρέσεων ἰσοτίμως καὶ ἐκ πολλῶν ἀπόψεων νὰ τίθεται εἰς ἀπείρως μειονεκτικωτέραν θέσιν ἔναντι τῶν αἱρέσεων, εἰς ἕνα κανονισμὸν καὶ νὰ ὑποτάσσεται εἰς τὰς ἀποφάσεις τῆς πλειοψηφίας τῶν αἱρετικῶν; Πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ Μία, Ἁγία Ἐκκλησία νὰ μετέχει ἑνὸς ὀργανισμοῦ, ἐντός του ὁποίου νὰ συνεργάζεται μεθ’ αἱρετικῶν, νὰ συμπροσεύχεται μετ’ αὐτῶν καὶ νὰ λαμβάνει θέσιν ἀπὸ κοινοῦ μετ’ αὐτῶν ὡς ἐκπροσώπων τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως εἰς τὰ μεγάλα προβλήματα τῆς ἀνθρωπότητος; Ἢ τὸ ἔτι χεῖρον, νὰ συντάσσωνται θεολογικὰ κείμενα ὑπὸ αἱρετικῶν καὶ ἐν πλήρει σχεδὸν ἀπουσία τῶν Ὀρθοδόξων καὶ νὰ ἐκπροσωποῦν τρόπον τινὰ τὰ κείμενα αὐτὰ καὶ τὴν Ὀρθόδοξον Καθολικὴν Ἐκκλησίαν; Ἔτι πλέον. Πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ Ὀρθόδοξος Καθολικὴ Ἐκκλησία νὰ μετέχει εἰς ἕνα ὀργανισμόν, ἡ συμμετοχὴ εἰς τὸν ὁποῖον νὰ συνεπάγηται τὴν ἀλλοτρίωσιν θεμελιώδους δικαιώματος τῆς Μιᾶς, Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου του Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τοῦ ἐπανευαγγελισμοῦ δηλαδὴ καὶ τῆς ἐπαναφορᾶς τῶν αἱρετικῶν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἐξ’ ἢς ἀπεσχίσθησαν, δεδομένου ὅτι ὡς γνωστόν, βασικὴ ὑποχρέωσις τῶν μετεχουσῶν εἰς τὸ Π.Σ.Ε. «Ἐκκλησιῶν» εἶναι καὶ ἡ μὴ ἄσκησις προσηλυτισμοῦ; Τέλος δέον ἰδιαιτέρως νὰ ὑπογραμμισθῆ τὸ γεγονός, ὅτι διὰ τῆς συμμετοχῆς τῆς εἰς τὸ Π.Σ.Ε. ἡ Ὀρθοδοξία παρητήθη κατ’ οὐσίαν τῆς οἰκουμενικῆς αὐτῆς ἀποστολῆς ὑπὲρ τοῦ Π.Σ.Ε., ὅπερ καὶ κατὰ τὴν γνώμην μου συνιστᾶ τὸ μέγιστον καὶ πλέον ὀδυνηρὸν πλῆγμα κατὰ τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου, τὸ ὁποῖον εἶναι κεκλημένη νὰ ἐπιτελέση ἐν μέσω τοῦ συγχρόνου κόσμου». Πάνω στὸ ἴδιο θέμα ὁ ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς παρατηρεῖ: «Ἦτο ἄραγε ἀπαραίτητον ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, αὐτὸ τὸ πανάχραντον Θεανθρώπινον σῶμα καὶ ὀργανισμὸς τοῦ Θεανθρώπου Χρι-στοῦ, νὰ ταπεινωθεῖ τόσον τερατωδῶς, ὥστε οἱ ἀντιπρόσωποί της θεολόγοι, ἀκόμη καὶ Ἱεράρχαι, νὰ ἐπιζητοῦν τὴν ὀργανικὴν μετοχὴν καὶ συμπερίληψιν εἰς τὸ Π.Σ.Ε; Ἀλλοίμονον, ἀνήκουστος προδοσία».

Γίνεται ἐπίσης λόγος στὸ κείμενο γιὰ «μαρτυρία τῆς ἀληθείας» (§ 17). Ὡστόσο τὰ γεγονότα μαρτυροῦν τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο. Στὸν ὀργανισμὸ τοῦ Π.Σ.Ε, στὸν ὁποῖο δεσπόζει ἀσφυκτικὰ ὁ Προτεσταντισμὸς ἀπὸ ἀριθμητικῆς πλευρᾶς, οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες εἶναι ἀδύνατον ὅπως εἶναι ἑπόμενο, νὰ ἔχουν τὸν ἔλεγχο τῆς καταστάσεως καὶ τῶν ἀποφάσεών του. Σύντομα διαπιστώθηκε στοὺς διαλόγους καὶ στὰ παγκόσμια οἰκουμενιστικὰ συνέδρια, τὸ ἀμετακίνητό της γνώμης καὶ ἡ πεισματώδης ἐπιμονή τους στὶς ποικίλλες αἱρετικές τους διδασκαλίες. Ἡ στάση τῶν Ὀρθοδόξων ἀντιπροσώπων στὰ πρῶτα συνέδριά του ἦταν πράγματι ὁμολογιακή. Τὰ πράγματα ὅμως στὴν συνέχεια ἄλλαξαν. Ἡ ἀρχικὴ δυνατότητα τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν νὰ διακηρύσσουν μὲ κοινὴ δήλωση, ὅτι μόνον ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀπαγορεύτηκε μετὰ τὴν Γ΄ Γενικὴ Συνέλευση τοῦ Π.Σ.Ε. στὸ Νέο Δελχὶ τὸ 1961, καὶ ἐπιβλήθηκε ἡ ἄποψη νὰ συντάσσονται καὶ νὰ ὑπογράφονται κείμενα κοινῆς ἀποδοχῆς ἀπὸ Ὀρθοδόξους καὶ Προτεστάντες. Προϊόντος του χρόνου ἡ προβληματικὴ κατάσταση ἀνάμεσα στὸ Π.Σ.Ε. καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους ἔγινε πιὸ αἰσθητὴ στὰ παγκόσμια οἰκουμενιστικὰ συνέδρια τοῦ San Antonio (Μάϊος 1989) καὶ τῆς Seoul (Μάρτιος 1990). Κυρίως ὅμως στὴν ἕβδομη Γενικὴ Συνέλευση στὴν Camperra τὸ Φεβρουάριο τοῦ 1991, ὅπου διαφάνηκε ξεκάθαρα ἡ ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη προσέγγιση τοῦ Τριαδολογικοῦ δόγματος καὶ κυρίως τῆς διδασκαλίας περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀνάμεσα στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ σὲ ἐπικρατοῦσες τάσεις ἐντός τοῦ προτεσταντικοῦ κόσμου…Ἐπίσης ἡ συμμετοχὴ τῶν Ὀρθοδόξων στὴ λήψη ἀποφάσεων ἐντός του Π.Σ.Ε, ἔστω καὶ ἄν ἀναβαθμίστηκε μετὰ τὸ 2002, ἦταν περορισμένη καὶ στὴν οὐσία ἀδύναμη νὰ ἐπηρεάση τὶς κατευθυντήριες γραμμὲς καὶ ἀποφάσεις ἐπὶ οὐσιαστικῶν θεμάτων, ἐξ’ αἰτίας τῆς πληθώρας τῶν ψήφων ποὺ κατεῖχαν, ἀλλὰ καὶ κατέχουν οἱ διάφορες προτεσταντικὲς ὁμάδες-μέλη. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ συζητοῦνταν θέματα ἄσχετα πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη προβληματική. Σὲ κάθε ὅμως περίπτωση αὐτὸ ποὺ κατὰ κύριο λόγο ἀμφισβητεῖται εἶναι ἡ ὕπαρξη ἀποτε-λεσμάτων ὕστερα ἀπὸ πολύχρονη συμμετοχὴ τῶν Ὀρθοδόξων στὸ Π.Σ.Ε. Tόν ἀρχικὸ ἐνθουσιασμὸ μεγάλων Ὀρθοδόξων Θεολόγων, ποὺ ἐκπροσώπησαν τὴν Ὀρθοδοξία στὸ Π.Σ.Ε, γιὰ τὴν ἐνδεχόμενη δυνατότητα ὀρθοδόξου μαρτυρίας, ἀρχίζει σιγὰ σιγὰ νὰ διαδέχεται δισταγμός, ἀπογοήτευσις καὶ ἐπιφυλακτικότης. Ὅσοι ἐξ αὐτῶν ἐτόλμησαν νὰ ἐκφράσουν τὴν διαφωνία τους μὲ τὴν οἰκοῦμε-νιστικὴ γραμμὴ τοῦ Φαναρίου, ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τοὺς διαλόγους, ἢ παραιτήθηκαν ἀπὸ μόνοι τους. Ὅπως σημειώνει ὁ καθηγητὴς π. Γεώργιος Μεταλληνός: «Ἡ παραίτηση τοῦ (καθηγητοῦ) Ἰωάννη Καρμίρη καὶ ἄλλων καθηγητῶν (Μ. Φαράντος, Στύλ. Παπαδόπουλος κ.α.) ἀπὸ τοὺς Διαλόγους, ἀλλὰ καὶ ἡ στάση πολλῶν καθηγητῶν ἀπέναντί τους λέγουν πολλά». Σὲ ἄλλο σημεῖο παρατηρεῖ: «Ἀντὶ ἡ Ὀρθοδοξία νὰ ἐπηρεάζει σωτηριολογικὰ τὸν μὴ Ὀρθόδοξο κόσμο, ἐφθάσαμε στὴν ἀποδοχὴ στὴν πράξη τῆς ‘βαπτισματικῆς Θεολογίας’, τῆς ‘Θεολογίας τῶν ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν’ (πρβλ. συμφωνίας Balamand 1993), τῆς ‘κοινῆς διακονίας’ τῆς ‘διευρυμένης Ἐκκλησίας’ καὶ τοῦ ‘πολιτιστικοῦ πλουραλισμοῦ’, ὅπως ὀρθότατα ἔχει ἐπισημανθεῖ…ὁ Οἰκουμενισμὸς σ’ ὅλες τὶς διαστάσεις καὶ ἐκδοχὲς τοῦ ἔχει ἀποβεῖ ἀληθινὴ βαβυλώνιος αἰχμαλωσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ὅλων τῶν τοπικῶν ἡγεσιῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μὲ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ποὺ δέχονται ὅμως ἀφόρητη πίεση. Ἡ καύχηση καὶ ὁ αὐτοθαυμασμὸς τῶν οἰκουμενιστῶν μας γιὰ μία δῆθεν νέα ἐποχὴ ποὺ ἄνοιξε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ τὶς πατριαρχικὲς ἐγκυκλίους τῶν ἐτῶν 1902, 1904, καὶ 1920, δὲν δικαιώνονται, διότι ‘αὐτὸ ποὺ κατορθώθηκε εἶναι νὰ νομιμοποιήσουμε τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ’». Σχετικὰ μὲ τὴν στάση τοῦ π. Γεώργιου Φλωρόφσκυ παρατηρεῖ: «Ἡ στάση τοῦ π. Γεώργιου Φλωρόφσκυ, ἔναντί του Π.Σ.Ἐ ἦταν ἰδιαιτέρως πατερικὴ καὶ ἁγιογραφική. Συνεχῶς ἐπέμενε στὴν ἐπιστροφὴ στὴν ἁγία Γραφὴ μέσω τῆς πατερικῆς παραδόσεως. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ ἡγετικὲς θέσεις τοῦ ΠΣΕ καὶ τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως». Ὁ καθηγητὴς τῆς Πατρολογίας Στύλ. Παπαδόπουλος ἐπισημαίνει μὲ ἀπογοήτευση: «Οἱ διάλογοι: αὐτονόητοι, ἀναποτελεσματικοὶ καὶ προβληματικοί». Σὲ ἄλλο σημεῖο τῶν διαπιστώσεών του σχετικὰ μὲ τοὺς Διαλόγους παρατηρεῖ: «Δὲν συνέβη μέχρι σήμερα κάποια ὁμολογία νὰ ἐγκαταλείψει στοιχεῖο τῆς διδασκαλίας της ὡς ἀποτέλεσμα τῶν διαλόγων…Κάποιες ἴσως δευτερεύουσες πρακτικὲς πλευρὲς δυνατὸν νὰ δέχθηκαν οἱ ἑταῖροι μας νὰ ἀλλάξουν. Ποτὲ στοιχεῖο τῆς διδασκαλίας τους». Ὁ καθηγητὴς Παν. Τρεμπέλας τὸ 1971 ἐσχολίαζε: «Ἡ ὑπὸ τοὺς σημερινοὺς ὅρους συμμετοχή μας εἰς τὸ Π.Σ.Ε. εἶναι ὅλως ἀπαράδεκτος. Ἐὰν δὲν ἐξασφαλιστεῖ, καθ’ οὖς ὅρους αὐτὸς ὁ ἅγιος Χαλκηδόνος καθώρισε, τὸ νὰ φέρωσιν αἳ ἐνέργειαι καὶ ἀποφάσεις τοῦ συμβουλίου τούτου ἐμφανῆ οὐχὶ τὴν προτεσταντικὴν ἀλλὰ τὴν Ὀρθόδοξον σφραγίδα ἐνδείκνυται νὰ ἀποχωρίσωμεν». Ἀποκαλυπτικὲς ὅσο καὶ ὀδυνηρὲς εἶναι ἐπίσης οἱ διαπιστώσεις τοῦ καθηγητοῦ π. Θεοδώρου Ζήση: «Ἡ ὑπερπεντηκονταετὴς παρουσία τῶν Ὀρθοδόξων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν στὸ Π.Σ.Ε, μέσα στὴν πανσπερμία, στὸ πλῆθος καὶ στὴν θεολογικὴ ἀναρχία καὶ σύγχιση τῶν προτεσταντικῶν ὁμολογιῶν, συνδεόμενη οὕτως ἢ ἄλλως στὴν πράξη, παρὰ τὶς ἀντίθετες διακηρύξεις, μὲ ἐκκλησιολογικὲς παραχωρήσεις, συμβιβασμοὺς καὶ ὑποχωρή-σεις, δὲν ἦταν δυνατὸν ἀθροιστικὰ καὶ οὐσιαστικὰ νὰ ἔχει τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν προσδοκώμενη καρποφορία. Ἐξαφανιστήκαμε, χαθήκαμε οἱ Ὀρθόδοξοι ἀριθμητικά, δὲν εἴχαμε καμιὰ δυνατότητα μὲ τὸν ἐλάχιστο ἀριθμὸ ψήφων ποὺ διαθέταμε νὰ ἐπηρεάσουμε τὶς συζητήσεις καὶ τὶς ἀποφάσεις… Νομιμοποιήσαμε ἐκκλησιολογικὰ μὲ τὴν παρουσία μας τὶς ποικίλες προτεσταντικὲς ὁμάδες καὶ παραφυάδες ὡς ‘ἐκκλησίες’, καὶ ὁδηγήσαμε σὲ εὐτελισμὸ καὶ ξεγύμνωμα τὴν ‘νύμφην Χριστοῦ’, ὑπὲρ τῆς ὁποίας ὁ Χριστὸς ἔχυσε τὸ πανάγιον αὐτοῦ αἷμα, τὴν ἐδόξασε καὶ τὴν λάμπρυνε ὑπὲρ τὸν ἥλιον». Στὴν ἴδια γραμμὴ καὶ στὸ ἴδιο μῆκος κύματος κινοῦνται καὶ οἱ διαπιστώσεις καὶ ἐκτιμήσεις τῶν ἁγιορειτῶν Πατέρων, οἱ ὁποῖοι τόσο σὲ παλαιότερα ὑπομνήματά τους πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὅσον ἐπίσης καὶ στὸ πρόσφατο της Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ ἁγίου Ὅρους, ποὺ ἀπεστάλη τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2007, ἐπισημαίνουν μεταξὺ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς: «Ἡ θεολογικὴ ταυτότης τοῦ Π.Σ.Ε. εἶναι προτεσταντική. Ἡ μαρτυρία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δὲν γίνεται δεκτὴ στὸ σύνολό της ἀπὸ τὶς προτεσταντικὲς ἐκκλησίες τοῦ Π.Σ.Ε, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν 60ετή ἱστορία του καὶ ἀπὸ τὴν πολὺ μακρύτερη ἱστορία τῶν ὀρθοδοξοπροτεσταντικῶν ἐπαφῶν. Ὅλα δείχνουν, ὅτι τὸ ἐπιδιωκόμενο στὸ Π.Σ.Ε. εἶναι ἡ ὁμογενοποίησις τῶν ἐκκλησιῶν μελῶν τοῦ Π.Σ.Ε. μέσω ἑνὸς μακροχρονίου συμφυρμοῦ». Σὲ ἄλλο σημεῖο τοῦ ἁγιορειτικοῦ κειμένου ἐπισημαίνεται: «Τὸ Π.Σ.Ε. ὅπως λειτουργεῖ σήμερα εἶναι ἕνας ὁμογενοποιητικὸς μηχανισμός, ποὺ ἀμβλύνει τὸ δογματικὸ αἰσθητήριο καὶ κυοφορεῖ μία ἐπιφανειακὴ ἐπικοινωνιακοῦ χαρακτῆρος ἑνότητα».

Θετικὰ ἐπίσης ἀξιολογεῖται ἡ «Δήλωση τοῦ Τορόντο» (1950) τοῦ Π.Σ.Ε. γιὰ τὴν ὁποία σημειώνεται «ὅτι αἱ ἐκκλησιολογικαὶ προϋποθέσεις τῆς Δηλώσεως τοῦ Toronto (1950), τιτλοφορουμένης ‘‘Ἡ Ἐκκλησία, αἱ Ἐκκλησίαι καὶ τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν’’ εἶναι κεφαλαιώδους σημασίας διὰ τὴν Ὀρθόδοξον συμμετοχὴν εἰς τὸ Συμβούλιον» (§ 19). Ὡστόσο στὴ δήλωση αὐτὴ (§ 2) τονίζεται ρητῶς ὅτι «οἱ ἐκκλησίες ἀναγνωρίζουν ὅτι τὸ νὰ ἀποτελεῖ κάποιος μέλος τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι πιὸ περιεκτικὸ ἀπὸ τὸ νὰ ἀποτελεῖ μέλος τῆς ἴδιας του τῆς ἐκκλησίας». Μπορεῖ νὰ εἶναι ἀποδεκτὸ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία ὅτι ὑπάρχει διαφοροποίηση μεταξύ του ἕνας Ὀρθόδοξος νὰ εἶναι μέλος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ μέλος «τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ»; Ἤ ὅτι «ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ» (ὅπως ἐννοεῖται στὸ τὸ Π.Σ.Ε.) ὑφίσταται πάνω ἀπὸ ὅλες τὶς ἐκκλησίες-μέλη τοῦ ΠΣΕ;

Μὲ ἱκανοποίηση ἐκφράζεται στὸ κείμενο ὅτι ἐγκρίθηκε ἡ εἰσήγηση τῆς «Εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη συμμετοχὴ στὸ Π.Σ.Ε.» (§ 17). Καὶ ὅμως μὲ τὴν εἰσήγηση τῆς «Εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς» μεταξὺ ἄλλων ἐγκρίθηκαν καὶ προτάσεις γιὰ «ὁμολογιακὴ κοινὴ προσευχὴ» καὶ «διομολογιακὴ κοινὴ προσευχή», ποὺ εἶναι ἐντελῶς ἀντίθετες στὴν Ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ παράδοση καὶ κανονικὴ τάξη, καὶ ἀποβλέπουν νὰ προαγάγουν τὴν ὁρατὴ ἑνότητα τῶν ἐκκλησιῶν-μελῶν του μὲ προτεσταντικὲς ἐκκλησιολογικὲς προϋποθέσεις.

Ἐπίσης τὸ κείμενο ἀξιολογεῖ θετικὰ τὴ «θεολογικὴ προσφορὰ» τῆς Ἐπιτροπῆς «Πίστις καὶ Τάξις» τοῦ Π.Σ.Ε, γιὰ τὴν ὁποία γράφει: «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐπιθυμεῖ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ ἔργου τῆς Ἐπιτροπῆς ‘Πίστις καὶ Τάξις’ καὶ μετ’ ἰδιαιτέρου ἐνδιαφέροντος παρακολουθεῖ τὴν μέχρι τοῦδε θεολογικὴν αὐτῆς προσφοράν. Ἐκτιμᾶ θετικῶς τὰ ὑπ’ αὐτῆς ἐκδοθέντα θεολογικὰ κείμενα, τὴ σπουδαῖα συνεργία καὶ ὀρθοδόξων θεολόγων, τὰ ὁποία ἀποτελοῦν ἀξιόλογον βῆμα εἰς τὴν Οἰκουμενικὴν Κίνησιν διὰ τὴν προσέγγισιν τῶν Ἐκκλησιῶν». (§ 21). Ἐπὶ τὴ βάσει ὅμως ποίων δεομένων καὶ ποίων στοιχείων οἱ συντάκτες τοῦ κειμένου φθάνουν σ’ αὐτὰ τὰ αὐθαίρετα συμπεράσματα; Πῶς μπορεῖ νὰ γίνεται λόγος γιὰ θετικὴ ἀξιολόγηση, ὅταν γι’ αὐτὰ ἀκριβῶς τὰ κείμενα ἔχουν διατυπώσει κατ’ ἐπανάληψιν πολλὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες σοβαρὲς ἐπιφυλάξεις, ποὺ ἔχουν μάλιστα καταγραφεῖ ἀκόμα καὶ στὰ πρακτικὰ τῆς Γ΄ Πανορθόδοξης Προσυνοδικῆς Διασκέψεως; Ἀναφέρω ἐνδεικτικὰ τὴν παρατήρηση τοῦ Τρανσυλβανίας Ἀντωνίου, (Πατριαρχείου Ρουμανίας), στὴν ὡς ἄνω Διάσκεψη: «Κατὰ τὸ θέρος αὐτὸ (1986), προεδρεύων τῆς συνελεύσεως τοῦ Τμήματος Ἰ τοῦ Π.Σ.Ε, διεπίστωσα ὅτι ὑπάρχουν πολλαὶ ἐπιφυλάξεις διὰ τὸ κείμενον τοῦ Β.Ε.Μ. (Βάπτισμα-Εὐχαριστία-Ἱερωσύνη). Καὶ ἡμεῖς εἰσέτι, ὅτε ἠξιολογήσαμεν τὸ κείμενον τοῦτο ἐν Βοστώνη, διεπιστώσαμεν ὅτι ὑπάρχουν εἰσέτι ἀδιευκρίνιστα σημεῖα, ἴδια εἰς τὸν τομέα τῆς Ἱερωσύνης» (Συνοδικὰ ΙΧ, σ. 145). Ἐπίσης ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κυρός Χριστόδουλος, ὡς Μητροπολίτης Δημητριάδος, ἐδήλωσε: «ἐξ ἐπόψεως ὀρθοδόξου ἔχουν γίνει καὶ ἀρνητικαὶ κριτικαὶ τοῦ κειμένου τοῦ “Β.Ε.Μ”, ἡ δὲ ἡμετέρα Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἠρνήθη νὰ συμμετάσχη εἰς τὴν διαδικασίαν τὴν ὁποίαν τὸ Π.Σ.Ε. ἔθεσε, δηλαδὴ νὰ γίνη ἀποδοχὴ τοῦ κειμένου αὐτοῦ» (Συνοδικὰ ΙΧ, σ. 150). Πῶς εἶναι λοιπὸν δυνατὸν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νὰ «ἐκτιμᾶ θετικῶς τὰ ὑπ’ αὐτῆς ἐκδοθέντα θεολογικὰ κείμενα», ὅταν αὐτὰ ἀκριβῶς τὰ κείμενα εἶναι ἀλλότρια της ἐκκλησιαστικῆς μας παράδοσης καὶ γεμάτα ἀπὸ προτεσταντικὲς κακοδοξίες;

Πέραν αὐτῶν πὼς δικαιολογεῖται στὸ ἐν λόγω κείμενο νὰ μὴν καταδικάζονται ρητῶς, ἀλλὰ νὰ ἀποσιωπῶνται πλεῖστα ὅσα ἐκφυλιστικὰ φαινόμενα τὰ ὁποῖα συναντοῦμε στὸ Π.Σ.Ε, ὅπως «Λειτουργία τῆς Λίμα», intercommunion, διαθρησκειακὲς συμπροσευχές, χειροτονία γυναικών, περιεκτικὴ γλώσσα, ἀποδοχὴ τοῦ σοδομισμοῦ ἀπὸ πολλὲς Ὁμολογίες-μέλη τοῦ Π.Σ.Ε. κ.ο.κ., πρακτικὲς οἱ ὁποῖες εἶναι πρόσφατοι καρποὶ τῆς παλαιᾶς προτεσταντικῆς ἐκκλησιολογικῆς ρίζας; Περιποιεῖ ἄραγε τιμὴ στὴν Ἐκκλησία μας τέτοια ἀτολμία στὴ διατύπωση τῆς μαρτυρίας τῆς Ὀρθοδοξίας γιὰ τὰ ὅσα ἀνίερα λαμβάνουν χώρα στὸν ἐπίσημο φορέα τοῦ Προτεσταντισμού, τόν Π.Σ.Ε; Καὶ πὼς ἔχουν τὴ ἀπαίτηση οἱ συντάκτες τοῦ κείμενου νὰ δεχθεῖ ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔδωσε καὶ δίδει μέχρι σήμερα μέσα στοὺς κόλπους τοῦ Π.Σ.Ε. τὴν μαρτυρία τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅταν αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν μαρτυρία ἀδυνατεῖ νὰ τὴ δώσει καὶ σ’ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ὑψίστη στιγμὴ τῆς συνοδικῆς ἐκφράσεώς της;
Τί νὰ ποῦμε ἐπίσης καὶ γιὰ τὰ ἐπίσημα κοινὰ κείμενα τῶν Γενικῶν Συνελεύσεων τοῦ Π.Σ.Ε; Περιοριζόμαστε μόνο σὲ ἕνα μικρὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ἀπόφαση τῆς Θ΄ Γενικῆς Συνέλευσης στὸ Πόρτο Ἀλλέγκρε (2006) : «Κάθε ἐκκλησία [σσ. ὑπὸ τὸν ὄρο «Ἐκκλησία» ἐννοοῦνται καὶ ὅλες οἱ προτεσταντικὲς ὁμάδες ποῦ συμμετέχουν στὸ ΠΣΕ] εἶναι ἡ καθολικὴ Ἐκκλησία καὶ ὄχι ἁπλὰ μέρος της. Κάθε ἐκκλησία εἶναι ἡ καθολικὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ ὄχι ὁλόκληρη [ἡ καθολικὴ Ἐκκλησία]. Κάθε ἐκκλησία πληροὶ τὴν καθολικότητά της, ὅταν εὑρίσκεται ἐν κοινωνία μὲ τὶς ἄλλες ἐκκλησίες … Ἀκόμη καὶ τώρα ποῦ ἡ συμμετοχὴ στὴν ἴδια Εὐχαριστία δὲν εἶναι πάντοτε δυνατή, οἱ διηρημένες ἐκκλησίες ἐκφράζουν τὴν [μεταξύ τους] ἀμοιβαία ἐκτίμησι καὶ ὄψεις τῆς καθολικότητος … Ὁ ἕνας χωρὶς τὸν ἄλλον εἴμαστε πτωχότεροι». Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ Οἰκουμενικὴ Κίνηση καὶ δυστυχῶς- καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι στὰ πλαίσια τοῦ Π.Σ.Ε, ἀναγνωρίσαμε, μεταξὺ ἄλλων, τὴν “καθολικότητα” (=πληρότητα ἀληθείας) τῶν αἱρετικῶν προτεσταντικῶν ὁμάδων καὶ ἐπιπλέον διακηρύξαμε ὅτι ἡ Καθολικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν ἂν βρίσκεται σὲ κοινωνία μὲ τὶς αἱρέσεις τοῦ Προτεσταντισμοῦ, γιατί χωρὶς αὐτὲς εἴμαστε… «πτωχότεροι»! Ἂς μὴ ξεχνᾶμε ὅτι αὐτὴ ἡ κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας θέσις ἑδράζεται καὶ στὸ κείμενο Β.Ε.Μ. τῆς Ἐπιτροπῆς «Πίστις καὶ Τάξις», στὸ ὁποῖο ἀμφισβητεῖται ρητὰ ἀκόμα καὶ ἡ «καθολικότης τῆς Εὐχαριστίας» τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐπειδὴ δὲν εἶναι ἀποδεκτὴ ἡ intercommunio: «Ἐὰν μία Ἐκκλησία, οἱ λειτουργοὶ καὶ οἱ πιστοὶ αὐτῆς, διαμφισβητοῦν εἰς ἄλλας Ἐκκλησίας, εἰς τοὺς βαπτισθέντας ὑπ’ αὐτῶν καὶ εἰς τοὺς λειτουργοὺς τῶν τὸ δικαίωμα νὰ μετέχουν εἰς τὴν Εὐχαριστίαν ἢ νὰ προΐστανται αὐτῆς, ἡ καθολικότης τῆς Εὐχαριστίας καθίσταται ὁλογώτερον ἔκδηλος».
Εἶναι λοιπὸν φανερό, μετὰ ἀπὸ ὅλα ὅσα ἀναφέραμε, ὅτι ἡ εἰκόνα ποὺ μᾶς δίδει τὸ κείμενο σχετικὰ μὲ τὸ Π.Σ.Ε. εἶναι ἐπίπλαστη.

Γ) Ὡς πρὸς τὸ Προσυνοδικὸ κείμενο μὲ τίτλο: «Ἡ ἀποστολὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τῷ συγχρόνω κόσμω. Ἡ Συμβολὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τὴν ἐπικράτησιν τῆς εἰρήνης, τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἀδελφοσύνης καὶ τῆς ἀγάπης μεταξὺ τῶν λαῶν καὶ ἄρσιν τῶν φυλετικῶν καὶ λοιπῶν διακρίσεων».

Στὸ ἐν λόγω κείμενο τῆς Ε΄ Προσυνοδικῆς Διασκέψεως, στὴν 5η παράγραφο, (σέλ.3), διασαφίζεται, πῶς ἐννοοῦν καὶ πῶς βλέπουν οἱ συντάκτες τοῦ κειμένου, ὅτι μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθεῖ αὐτὴ ἡ «συμβολὴ» τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας: «Αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι καλοῦνται νὰ συμβάλλουν εἰς τὴν διαθρησκειακὴν συνεννόησιν καὶ συνεργασίαν, [προφανῶς μέσω τῶν Διαθρησκειακῶν Συνεδρίων καὶ Διαλόγων], δι’ αὐτῆς δὲ εἰς τὴν ἀπάλειψιν τοῦ φανατισμοῦ ἀπὸ πάσης πλευρᾶς καὶ τοιουτοτρόπως εἰς τὴν συμφιλίωσιν τῶν λαῶν καὶ ἐπικράτησιν τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς εἰρήνης εἰς τὸν κόσμον πρὸς ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἀνθρώπου, ἀνεξαρτήτως φυλῆς καὶ θρησκεύματος».

Στὸ ἴδιο Κείμενο γίνεται ἐπίσης λόγος περὶ εἰρήνης στὸ Γ΄ κεφάλαιο μὲ τίτλο: «Περὶ εἰρήνης καὶ δικαιοσύνης» καὶ στὸ Δ΄ μὲ τίτλο: «Ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἀποτροπὴ τοῦ πολέμου». Στὰ παρὰ πάνω κεφάλαια γίνεται προσπάθεια νὰ κατανοηθοῦν καὶ νὰ ἐφαρμοσθοῦν οἱ περὶ εἰρήνης βιβλικὲς καὶ πατερικὲς ἀναφορὲς μὲ τὴν κοσμική τους σημασία, προκειμένου ἔτσι νὰ δικαιολογηθεῖ ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας στὴν ἀποτροπὴ τοῦ πολέμου καὶ στὴν ἑδραίωση τῆς παγκόσμιας εἰρήνης. Ὡστόσο ὁ ὅρος «εἰρήνη» ἔχει μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας χαρισματικὸ περιεχόμενο, ποῦ διαφοροποιεῖται οὐσιαστικὰ ἀπὸ τὴν κοσμικὴ σημασία, ποῦ ἀποδίδεται σ’ αὐτόν. Κανεὶς δὲν ἀμφιβάλλει, ὅτι οἱ πόλεμοι, οἱ συγκρούσεις, οἱ αἱματοχυσίες καὶ οἱ τρομοκρατικὲς ἐνέργειες δὲν εἶναι σύμφωνες μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὅλα αὐτὰ ὅμως εἶναι ἐπακόλουθα τῆς ἁμαρτίας, καὶ τῆς ἀποστασίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ τότε μόνον θὰ ἐκλείψουν, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐπιστρέψει ἐν μετανοία μέσα στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας καὶ φυλάξει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ὑποδεικνύει μὲν τὸν τρόπον τῆς θεραπείας τοῦ κακοῦ, δὲν μπορεῖ ὅμως νὰ μεταβληθεῖ σὲ ἕναν ἐγκόσμιο εἰρηνευτικὸ ὀργανισμό, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ ἐγκλωβιστεῖ σὲ ἐγκόσμιους ρόλους, διότι τότε μοιραία ἐκκοσμικεύεται καὶ ἐκφυλίζεται, χάνει τὴν σωτηριολογικὴ τῆς ἀποστολή. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι Θεανθρώπινος Ὀργανισμός, ποῦ σκοπὸ ἔχει νὰ προσλάβει καὶ νὰ θεώσει τὸν κόσμο, καὶ ὄχι νὰ γίνεται ἡ ἴδια κόσμος. Ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νὰ εἰρηνεύσει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεό, ποῦ εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση, γιὰ νὰ εἰρηνεύσουν καὶ οἱ ἄνθρωποι στὴ συνέχεια μεταξύ τους. Νὰ προσφέρει τὸν Χριστό, τὸν μόνον εἰρηνοποιόν, ὁ ὁποῖος εἶναι «ἡ εἰρήνη ἠμῶν» (Ἔφ.2,14) κατὰ τὸν ἀπόστολο. Ἐξ ἄλλου καὶ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς τὴν ἀντιδιαστέλλει ἀπὸ τὴν κοσμικὴ εἰρήνη: «εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμίν, οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμὶν» (Ἰω.14,27). Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας οὐδέποτε κατενόησαν τὴν ἀποστολή τους, ὅπως τὴν κατανοοῦν σήμερα οἱ πρωτεργάτες τῶν Διαλόγων. Οὐδέποτε διανοήθηκαν νὰ συμμαχήσουν καὶ νὰ συνεργαστοῦν μὲ ἄλλες θρησκεῖες καὶ αἱρέσεις γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν μία κοσμικοῦ τύπου παγκόσμια εἰρήνη, ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν τοὺς παραπάνω λόγους τοῦ Κυρίου.

Ἐπικαλεῖται ἀκόμη τὸ Κείμενο, (Α΄ κέφ. § 6), τὸ βιβλικὸ χωρίο τοῦ ἀποστόλου Παύλου «Θεοῦ ἐσμὲν συνεργοὶ» (Α΄ Κόρ.3,9) γιὰ νὰ θεμελιώσει βιβλικὰ τὴν ἀνάγκη συνεργασίας τῆς Ἐκκλησίας «μεθ’ ὅλων τῶν ἀνθρώπων καλῆς θελήσεως τῶν ἀγαπώντων τὴν ἀληθῆ εἰρήνην, ἐπ’ ἀγαθῶ τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας ἐπὶ τοπικοῦ, ἐθνικοῦ, καὶ διεθνοῦς ἐπιπέδου». Προφανῶς μέσα σ’ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους «καλῆς θελήσεως» συμπεριλαμβάνονται καὶ ἄνθρωποι κάθε θρησκεύματος. Ὡστόσο τὸ παραπάνω χωρίο τοῦ ἀποστόλου τοποθετεῖται καὶ ἑρμηνεύεται μόνο σὲ καθαρὰ ἐκκλησιολογικὰ πλαίσια καὶ οὐδέποτε βεβαίως σὲ πλαίσια διαθρησκειακά. Συνεργασία σὲ διαθρησκειακὸ ἐπίπεδο μὲ βάση τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, οὔτε δυνατὴ εἶναι, οὔτε ἐπιτρεπτή. Διότι πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συνεργαστοῦμε μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες, πού βρίσκονται στὸ σκότος τῆς πλάνης, χωρὶς νὰ προσκρούσωμε τὸν θεόπνευστο λόγο τοῦ ἀποστόλου: «Μὴ γίνεσθε ἐτεροζυγοῦντες ἀπίστοις. Τὶς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνη καὶ ἀνομία; Τὶς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος;» (Β΄ Κορ. 6,14). Ποιὰ ἐπικοινωνία, καὶ κατὰ συνέπεια, ποιάς μορφῆς συνεργασία, μπορεῖ νὰ ὑπάρχει μεταξύ τοῦ φωτὸς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ σκότους τῶν διαφόρων αἱρέσεων καὶ θρησκειῶν; Ἀσφαλῶς καμία. Οἱ σημερινοὶ Οἰκουμενιστὲς δυστυχῶς, ἀγνοοῦντες καὶ διαγράφοντες θεληματικὰ τὶς παρὰ πάνω διδασκαλίες τοῦ ἀποστόλου Παύλου καὶ τὶς ἑρμηνεῖες τῶν ἁγίων Πατέρων, καὶ τὴν ἰδίαν διδασκαλίαν «ζητοῦντες στῆσαι», τῆ διδασκαλίᾳ τοῦ Θεοῦ «οὒχ ὑπετάγησαν» (πρβλ. Ρώμ. 10,3). Ὁραματίζονται μία κοσμικοῦ τύπου εἰρήνη μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἀλλοθρήσκους, στὴν ὁποία «τὸ νενοσηκώς» σῶμα τοῦ Παπισμοῦ καὶ τῶν ἄλλων αἱρέσεων καὶ θρησκειῶν δὲν θὰ «ἀποτέμνηται», οὔτε «τὸ στασιάζον» θὰ χωρίζεται, ἀλλὰ θὰ ἐναρμονίζεται μὲ τὸ ὑγιὲς ἐκκλησιαστικὸ σῶμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!

Στὴν ἴδια παράγραφο τοῦ ἰδίου κεφαλαίου (Α΄ κέφ. § 6), μνημονεύεται καὶ ὁ Μακαρισμὸς τοῦ Κυρίου «Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοὶ» (Μάτθ.5,9), ὡς «ἐντολὴ Θεοῦ». Ὡστόσο τὸ ἔργο τῶν εἰρηνοποιῶν, τοὺς ὁποίους μακαρίζει ἐδῶ ὁ Κύριος, δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὶς εἰρηνευτικὲς προσπάθειες ποῦ καταβάλλουν οἱ συμμετέχοντες στὶς Διαθρησκειακὲς Συναντήσεις καὶ Διαλόγους. Οἱ εἰρηνοποιοί, γιὰ τοὺς ὁποίους ἐδῶ ὁμιλεῖ ὁ Κύριος εἶναι οἱ ποιμένες καὶ διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἀναλαμβάνουν νὰ συμφιλιώσουν τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸν Θεόν. Ὁ ἄνθρωπος, ὑποδουλωμένος στὰ πάθη καὶ στὴν ἁμαρτία, εὑρίσκεται σὲ κατάσταση ἔχθρας μὲ τὸν Θεὸν καὶ ἔχει ἀνάγκη καταλλαγῆς καὶ συμφιλιώσεως, σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τοῦ Παύλου: «Εἰ γὰρ ἐχθροὶ ὄντες κατηλλάγημεν τῷ Θεῶ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῶ μᾶλλον καταλλαγέντες σωθησώμεθα ἐν τὴ ζωὴ αὐτοῦ» (Ρωμ.5,10). Ὅταν δὲ ἐπιτευχθῆ αὐτὴ ἡ καταλλαγὴ διὰ τῆς πίστεως, τότε ὁ ἄνθρωπος ἀπολαμβάνει τὸ ἀγαθόν της εἰρήνης: «Δικαιωθέντες οὒν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ», (Ρωμ.5,1).Αὐτὸ δὲ ἀκριβῶς τὸ ἔργο τῆς καταλλαγῆς ἐπιτυγχάνεται μόνον ἐντός της Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ ποτὲ μέσα στὸν χῶρο τῆς αἱρέσεως, οὔτε βεβαίως σὲ συνεργασία μὲ ἄλλες θρησκεῖες.

Πέραν τούτου, ἡ εἰρήνη δὲν εἶναι πάντοτε ἐπαινετή, οὔτε ὁ πόλεμος πάντοτε κακός. Ὑπάρχει κακὴ εἰρήνη, ὅταν συμβιβαζόμαστε μὲ τὴν πλάνη καὶ προδίδουμε τὴν πίστη καὶ καλὸς πόλεμος, γιὰ τὸν ὁποῖον ὁμιλεῖ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός: «Μὴ νομίσητε, ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν, οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. Ἦλθον γὰρ διχᾶσαι ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς καὶ ἐχθροί του ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ», (Ματθ.10,34-36). Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος σχολιάζει: «Οὐ γὰρ πανταχοῦ ὁμόνοια καλόν. Καὶ ἐπὶ τοῦ πύργου ἐκείνου, (τῆς Βαβέλ), τὴν κακὴν εἰρήνην ἡ καλὴ διαφωνία ἔλυσε καὶ ἐποίησε εἰρήνην».

Στὸ κείμενο γίνεται ἐπίσης λόγος γιὰ «συμφιλίωσιν τῶν λαῶν καὶ ἐπικράτησιν τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς εἰρήνης εἰς τὸν κόσμον πρὸς ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἀνθρώπου». (Α΄ κεφ. § 5). Ἀλλὰ καὶ στοὺς μέχρι τώρα γενομένους Διαλόγους κατὰ κόρον τονίστηκε καὶ προβλήθηκε τὸ ἰδανικό της εἰρηνικῆς συνυπάρξεως καὶ συμφιλιώσεως τῶν λαῶν καὶ τῶν θρησκειῶν. Ἡ Ὀρθοδοξία οὐδέποτε ἀρνήθηκε τὴν συνύπαρξη καὶ συμβίωση μὲ ἀνθρώπους διαφορετικῶν πίστεων, ἔχοντας ὑπ’ ὄψιν τῆς τὸν λόγον τοῦ ἀποστόλου Παύλου στὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή, «εἰ δυνατὸν τὸ ἐξ ὑμῶν μετὰ πάντων ἀνθρώπων εἰρηνεύοντες» (12,18). Ὡστόσο τὸ ἰδανικό της εἰρηνικῆς συνυπάρξεως καθίσταται ἀδύνατο, διότι ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, «εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν καὶ ὑμᾶς διώξουσιν», (Ἰω.15,20), ἢ μὲ τὸν λόγον τοῦ ἀποστόλου «πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται», (Β΄ Τίμ.3,14). Εἶναι ἀδύνατον ὁ πιστός, πού πραγματικὰ θέλει νὰ ζήσει τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, νὰ ἀποφύγει τὸν διωγμὸ καὶ νὰ συμβιώσει εἰρηνικὰ μὲ τὸν κόσμο τῆς ἀπιστίας καὶ τῆς ἀποστασίας, διότι ἕνα τέτοιο ἐνδεχόμενο τὸ ἀπέκλεισε ὁ Χριστός, ὡς νόμο πνευματικό.

Ἐπισημαίνουμε ἀκόμη τὸ γεγονὸς ὅτι πουθενὰ στὸ ἐν λόγω κείμενο δὲν γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἀνάγκη ἀπαγορεύσεως τῶν συμπροσευχῶν, πρᾶγμα ποὺ δείχνει ὅτι ἔστω καὶ σιωπηρῶς ἐγκρίνονται καὶ προωθοῦνται.

Κατακλείοντες καὶ τὸ ἐν λόγω κείμενο τῆς Ε΄ Προσυνοδικῆς, ἐπισημαίνουμε, ὅτι ἡ πείρα τῶν μέχρι τώρα γενομένων Διαλόγων ἀπέδειξε τὴν πλήρη χρεοκοπία τους. Παρὰ τὴν πληθώρα τῶν Διαλόγων αὐτῶν, ὁ ἰσλαμικὸς φανατισμός, ὄχι μόνον δὲν καταστέλλεται, ἀλλὰ γιγαντώνεται ὅλο καὶ περισσότερο, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸν ἐπὶ πέντε χρόνια πόλεμο στὴ Συρία, τὸν πόλεμο στὸ Ἰρὰκ καὶ τὰ συνεχῶς αὐξανόμενα κρούσματα τρομοκρατίας, ἀπότοκα του ἰσλαμικοῦ φανατισμοῦ στὴ Μέση Ἀνατολὴ καὶ στὴν Βόρειο Ἀφρική, ἀλλὰ καὶ σὲ χῶρες τῆς Εὐρώπης, ὅπως πρόσφατα στὴ Γαλλία, ὅπου δολοφονοῦνται χιλιάδες ἀθώα θύματα χριστιανῶν ἀπὸ φανατικοὺς Τζιχαντιστὲς μουσουλμάνους.

Γ) Ἡ παρουσία παρατηρητῶν στὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο.

Σύμφωνα μὲ τὴν ἀπόφαση τῶν Προκαθημένων (21-28.1.2016) θὰ προσκληθοῦν νὰ παραστοῦν στὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο ἐκπρόσωποι τοῦ Παπισμοῦ, τῶν Μονοφυσιτῶν καὶ ὁρισμένων Προτεσταντικῶν Ὁμολογιῶν.

Ὡστόσο ποτὲ στὴ δισχιλιόχρονη ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, στὶς Τοπικὲς ἢ σὲ Οἰκουμενικὲς Συνόδους, δὲν ὑπῆρχαν «παρατηρητὲς» ἑτερόδοξοι, ποὺ ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπὸ Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση. Μόνο στὶς δύο παπικὲς συνόδους τοῦ Βατικανοῦ ἐμφανίστηκε τὸ καθεστὼς τῶν «παρατηρητῶν». Εἶναι ἐπιτρεπτὸ ὅμως ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος νὰ ἔχει ὡς πρότυπο τὶς παπικὲς πρακτικές, μεθόδους καὶ μεθοδεύσεις; Ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος ἀποτελεῖ τὴν ὕψιστη φανέρωση καὶ ἔκφραση τῆς ἴδιας της Ἐκκλησίας, ὡς Σώματος Χριστοῦ, καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἐκπέσει σὲ συνέδριο ἀνταλλαγῆς ἀπόψεων, οὔτε σὲ μία ἁπλὴ πανηγυρικὴ ἐκδήλωση-συνάντηση μὲ κριτήρια καὶ στοχεύσεις «ἐκ τοῦ κόσμου τούτου». Στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας οἱ αἱρετικοὶ ἐκαλοῦντο καὶ παραστοῦν στὶς Συνόδους ὄχι τιμητικὰ ὡς «παρατηρητές», ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀπολογηθοῦν, ἢ νὰ ἐκφράσουν τὴν μετάνοιά τους, καί, ἂν ἐνέμεναν στὴν πλάνη καὶ τὴν αἵρεση, καθαιροῦνταν, ἀναθεματίζονταν, ἐκδιώκονταν τῆς Συνόδου καὶ δὲ συμμετεῖχαν στὴ συνέχεια τῶν ἐργασιῶν της. Ἡ τιμητικὴ παρουσία στὴν Πανορθόδοξο Σύνοδο ὡς «παρατηρητῶν», ἐκπροσώπων αἱρετικῶν Κοινοτήτων καὶ Ὁμολογιῶν ποὺ ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπὸ τὴν πατερικὴ συνείδηση καὶ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους, νομιμοποιεῖ τὴν πλάνη καὶ τὴν αἵρεση καὶ οὐσιαστικὰ ὑποσκάπτει τὸ κύρος τῆς ἴδιας τῆς Συνόδου. Σύνοδος ἡ ὁποία δὲν διαστέλλει «ἀναμέσον βεβήλου καὶ ἁγίου» (Ὅρος τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς), τὴν Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὴν αἵρεση, τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν δαιμονικὴ πλάνη, νομιμοποιώντας ἐκκλησιαστικὰ τὴν αἵρεση, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι πραγματικὰ Ὀρθόδοξη, ἀλλὰ ἐκπίπτει σὲ ψευδοσύνοδο.

+ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Επιστολή ΚΟΛΑΦΟΣ του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ! Τρίζουν οι καρέκλες Τσίπρα και Φίλη…






Καταπέλτης ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ στην παρακάτω επιστολή του προς τον Πρωθυπουργό για το λεγόμενο διαχωρισμό «Κράτους-Εκκλησίας». Μέσα στην επιστολή του γίνονται κατανοητά όλα τα κρυφά κίνητρα όσων επιθυμούν αυτό το διαχωρισμό, με επιχειρήματα που δύσκολα μπορεί κάποιος να τα αποκρούσει.

Ἐξοχώτατε Κύριε Πρωθυπουργέ,

Τίθεται συνεχῶς στό δημόσιο λόγο τό θέμα τῆς ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος μέ εἰσαγωγή «προσωπικοϊδεολογικῶν» διατάξεων, μία ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι καί ἡ ἀναθεώρηση τῶν σχέσεων Ἐκκλησίας καί Πολιτείας πού ἀδοκίμως καί ἀντιεπιστημονικῶς χαρακτηρίζεται ὡς «διαχωρισμός».

Στίς προτάσεις Σας περί Συνταγματικῆς ἀναθεωρήσεως ἀναφερθήκατε στήν ἐπαναπλαισίωση τῶν σχέσεων Ἐκκλησίας καί Πολιτείας τήν ὁποία ἄμοιροι νομικῆς ἐπιστήμης καί ἀπό τόν πολιτικό καί δημοσιογραφικό χῶρο χαρακτηρίζουν ὡς «διαχωρισμό Κράτους-Ἐκκλησίας» καί μάλιστα ὁ Ἐξοχώτατος κ. Νικ. Φίλης ἀνέφερε ὅτι τό 70% τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἐπιθυμεῖ τόν «διαχωρισμό» τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τό Κράτος.

Πρέπει νά γίνει σαφές ὅτι οἱ σχέσεις Ἐκκλησίας-Πολιτείας ἀφοροῦν σέ ἤδη διακριτούς ρόλους ὅπως ὁ νῦν Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας στό βιβλίο του «Ἡ ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος / Ὑπό τό πρίσμα τῆς κοινοβουλευτικῆς ἐμπειρίας», ἐκδ. Α.Α. Λιβάνη, Ἀθήνα 2010, σελ. 65 ἑπ. ἔχει ὑποστηρίξει.

«Οι διακριτοί ρόλοι προκύπτουν από την συγκρότηση του περιγράμματος του κράτους δικαίου δηλ. από την συνταγματική και έννομη τάξη και ευρίσκονται στα όρια εκκοσμικεύσεως των σχέσεων Κράτους και Εκκλησίας υφισταμένου του πολυθρύλητου διαχωρισμού» (Π. Μηλιαράκη-Συνταγματολόγου, ΕΠΙΚΑΙΡΑ 24-6-2016).

Καί ναί μέν στό πλαίσιο τῶν ρυθμιστικῶν κανόνων πού ἰσχύουν διατηροῦνται οἱ «εἰδικές σχέσεις» Κράτους καί Ἐκκλησίας, ὅπως τό ἑορτολόγιο καί οἱ ἐπίσημες τελετές, συναρτῶνται μέ τό τυπικό τῆς Ἐκκλησίας, ἐν τούτοις αὐτές οἱ «εἰδικές σχέσεις» δέν ἀναιροῦν τήν διάκρισι μεταξύ Κράτους καί Ἐκκλησίας, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τό γεγονός ὅτι ἡ Πολιτεία νομοθετεῖ ἐρήμην ἤ καί ἐναντίον τοῦ δόγματος καί τοῦ ἤθους τῆς Ἐκκλησίας ὅπως τά ψηφισθέντα νομοθετικά πλαίσια γιά τόν πολιτικό γάμο, τήν καύση τῶν νεκρῶν, τό αὐτόματο διαζύγιο, τήν ἀποποινικοποίηση τῆς μοιχείας, τή νομιμοποίηση τῶν ἐκτρώσεων, τό σύμφωνο συμβίωσης ἑτεροφύλων καί ὁμοφυλοφίλων κλπ. Συνεπῶς ἀπό τό γεγονός αὐτό ἀποδεικνύεται ὅτι οἱ ρόλοι Ἐκκλησίας καί Πολιτείας εἶναι ἀπολύτως διακριτοί καί βρίσκονται στά ὅρια τῆς ἐκκοσμίκευσης. Ἑπομένως ἡ ἰδεοληψία περί δῆθεν θεοκρατίας πηγάζει μόνο ἀπό σκοτεινή ἐμπάθεια καί νομική ἄγνοια ἤ μίσθαρνη στράτευση.

Συνεπῶς δέν ὑφίσταται νομική δυνατότης «διαχωρισμοῦ» Ἐκκλησίας καί Πολιτείας διότι δέν ὑφίσταται «ἕνωσι» Ἐκκλησίας καί Πολιτείας, ἄλλως ὡς προαναφέραμε τό Κράτος δέν θά ἐπετρέπετο νά προβῆ σέ ὡρισμένη ἐνέργεια ἄνευ τῆς συμφώνου γνώμης τῆς Ἐκκλησίας.

Σχετική διάταξι στήν Ἑλληνική Νομοθεσία δέν ὑφίσταται, οὔτε ὑπῆρξε περίπτωσι πού τό Κράτος νά ἠθέλησε νά προβῆ σέ ὡρισμένη ἐνέργεια καί τελικῶς νά μή προέβη, διότι ἡ Ἐκκλησία δέν συνήνεσε.

Ὁ Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος στό ἔργο του «Ἡ ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος», Ἀθήνα 2010 σελ. 65 ἑπ. παραθέτει σχετικό ἀπόσπασμα σέ ἐπίρρωσι τῶν ἀνωτέρω: «Μπορεί να μου πει κανείς μέσα σε αυτή την αίθουσα σε ποία περίπτωση από τη Μεταπολίτευση και μετά, θέλησε μία κυβέρνηση να νομοθετήσει προς μια κατεύθυνση και την εμπόδισε η οποιαδήποτε ρύθμιση υπάρχει στο Σύνταγμα ως προς τις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας; Θελήσαμε ποτέ, να αφαιρέσουμε κάτι από τη νομοθεσία μας είτε να προσθέσουμε κάτι, το οποίο οι διατάξεις που αφορούν την Εκκλησία και την Πολιτεία μας εμπόδισαν; Κάθε άλλο. Άρα, λοιπόν, συνταγματικό εμπόδιο και στην πιό «προοδευτική» κυβέρνηση για τα θέματα που αφορούν τις σχέσεις πολιτείας και Εκκλησίας δεν υπήρξε ποτέ».

Μέ τό ἄρθρο 9 τοῦ νόμου 4303/2014 προβλέπεται διαδικασία χορηγήσεως ἀδείας Ναοῦ ἤ Εὐκτηρίου Οἴκου ἄνευ συμπράξεως τῆς «οἰκείας ἀναγνωρισμένης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς» γεγονός πού διευκρινίζει καί ἡ ὑπ’ ἀριθμ. 69230/Α3/6.5.2014 Ἐγκύκλιος τοῦ Ὑπουργοῦ Παιδείας καί Θρησκευμάτων κοινοποιουμένη σέ ὅλα τά συναρμόδια Ὑπουργεῖα, πού οὐσιαστικῶς καταργεῖ τόν Νόμο 1363/1938.

Ἐπιπροσθέτως τό ἄρθρο 110 τοῦ Συντάγματος ἐπιτρέπει, εἰσάγον «Ἐξαιρετικό Δίκαιο», τήν ἀναθεώρηση ἀλλά ὄχι καί τήν κατάργηση ὡρισμένων διατάξεων τοῦ Συντάγματος καί ἑπομένως τό νά ἐπιδιώκεται ἡ κατάργηση τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος, πού ἀνήκει στίς δυνάμενες νά ἀναθεωρηθοῦν διατάξεις, ἀποτελεῖ παραβίαση τῶν Ἀρχῶν τοῦ Συντάγματος καί βέβαια δέν σημαίνει κάποιου εἴδους «διαχωρισμό» Κράτους καί Ἐκκλησίας διότι ἡ Ὀρθόδοξος Χριστιανική Ἐκκλησία θά ἐξακολουθῆ νά εἶναι ἡ ἐπικρατοῦσα θρησκεία τῆς Χώρας, ἐπειδή ἡ διατάξι τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος ἀπεικονίζει μία σταθερή πραγματικότητα τήν ὁποία καί ἀναγνωρίζει.

Ἡ πρόταση τοῦ λεγομένου «διαχωρισμοῦ», περνᾶ καί ἀπό τήν θύρα τῆς εἰδικῆς ἐπιστήμης τῆς κοινωνιολογίας.

Ἡ ἐφαρμογή τῆς ἀρχῆς «ἡ θρησκεία εἶναι μία ἰδιωτική ὑπόθεση» κατέληξε πάντοτε στήν καταδίωξη καί καταπίεση τῆς θρησκευτικῆς πίστεως.

Ἄμεσες συνέπειες τῆς τακτικῆς αὐτῆς εἶναι ὁ προοδευτικός ἐκφυλισμός τῆς προσωπικῆς καί κοινωνικῆς ἠθικῆς, ἡ σχετικοποίηση τῆς ἐθνικῆς παραδόσεως καί ἡ εἰσβολή ξένων ἰδεολογιῶν μέ ἐπικίνδυνο γιά τήν ἐθνική ἐπιβίωση περιεχόμενο.

Ἡ συλλειτουργία τῶν θεσμῶν τοῦ Ἔθνους καί τῆς Ἐκκλησίας στήν ἱστορική πορεία μας, ἔχει ὡς συνέπεια νά εἶναι ἀδύνατον νά αὐτονομηθοῦν οἱ θεσμοί αὐτοί καί νά παύσουν νά συλλειτουργοῦν χωρίς τό ἄμεσο ἐνδεχόμενο ἀρνητικῶν συνεπειῶν στήν ἐθνική πορεία καί ἐπιβίωση.

Ὁ ὁμ. Καθηγητής τοῦ Α.Π.Θ. κ. Β. Γιούλτσης παρουσίασε ἐναργέστατα τήν θεωρία τοῦ φονξιοναλισμοῦ (fonctionnalisme) δηλ. τῆς συλλειτουργίας τῶν κοινωνικῶν θεσμῶν.

Ὅταν στήν «ἀθεϊστική» Γαλλία συνομολογήθηκαν «κονκορδάτα» ἀμοιβαιοτήτων πού ὁδήγησαν προοδευτικά στά διατάγματα 91/1955, 654/1968 καί 1024/1983 μέ τά ὁποῖα οὐσιαστικά ἡ ἐθνική Ρωμαιοκαθολική «Ἐκκλησία» τῆς Γαλλίας ἐπέστρεψε στά ἐπίπεδα συλλειτουργίας μέ τούς πολιτικούς θεσμούς καί ὅταν ἐπίσης στήν ἄλλοτε κραταιά Σοβιετική Ἕνωση τό διάταγμα τῆς 5/2/1918 μέ τό ὁποῖο ἐπεβλήθη ὁ «διαχωρισμός» Ἐκκλησίας καί Κράτους ἀντικατεστάθη μέ μιά σειρά διαταγμάτων ὅπως 1102/1972, 69/1973, 85/1973 καί μέ τήν γνωστή ἡμισυνταγματική ἀναθεώρηση τοῦ 1972 μέ τά ὁποῖα ἀναγνωρίστηκε ὡς «ἀνεπίσημη θρησκευτική ἐπισημότητα» ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀποτελεῖ ἤ ὄχι ἀνεπίτρεπτη συνθηματολογία ὁ ἐπιδιωκόμενος «διαχωρισμός» στήν Ἑλλάδα, ὅπου ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποτελεῖ τήν ψυχή τοῦ Ἔθνους;

Ὅσοι ὁμιλοῦν γιά «διαχωρισμό» στήν οὐσία στοχεύουν στόν θρησκευτικό ἀποχρωματισμό τῶν Ἑλλήνων, θέλουν νά πάψουν οἱ πολίτες νά εἶναι θρησκεύοντα μέλη τοῦ σώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διότι εἶναι ἀντίθετοι πρός τήν χριστιανική πίστη.

Τήν ἀπουσία ὅμως τοῦ θρησκευτικοῦ στοιχείου ἀπό τόν πολίτη θά τήν ὑποκαταστήσει ἕνα ἄλλο στοιχεῖο τό ὁποῖο ἔχει καί αὐτό θρησκευτικό χαρακτῆρα, γιατί δέν μπορεῖ νά γίνει ἀλλιῶς, ἀφοῦ ἀπό τόν ἄνθρωπο κατά τόν θεωρητικό τῶν Σοβιέτ Λουνατσάρσκι «τρία πράγματα δέν μπορεῖς νά ἀφαιρέσης τήν ἐλευθερία, τήν ἰδιοκτησία καί τήν μεταφυσική ἀγωνία» καί αὐτό τό στοιχεῖο ὀνομάζεται ἀντιχριστιανός ἤ ἀντιθρησκευτικός πολίτης ἤ ἄθεος πού στρατεύτεται στήν «θρησκεία» τῆς ἀθεΐας. Αὐτό εἶναι τό πρότυπο τοῦ πολίτου αὐτῶν πού θέλουν τόν λεγόμενο «διαχωρισμό».

Τόν ἀποκαλοῦν μέ πολλά ὀνόματα, φιλικό ἤ ἔντιμο «διαχωρισμό» ἤ βελούδινο διαζύγιο ἤ ἀναθεώρηση σχέσεων, δέν ἔχει σημασία. Μέ αὐτόν τόν τρόπο λένε ὅτι τό κράτος θά εἶναι οὐδέτερο πρός τήν θρησκεία καί αὐτό θά εἶναι δῆθεν καλύτερο γιά τήν κοινωνία.

Τεχνητός ὅμως «διαχωρισμός» τῆς ἀνθρώπινης προσωπικότητας στήν κοινωνική της διάσταση καί λειτουργία μπορεῖ νά εἶναι ἀπό νομοθετικῆς πλευρᾶς δυνατός, θά ἀποτελεῖ ὅμως κατ’ οὐσίαν κατασκευή ἑνός «ἀνθρωπίνου τέρατος», ἑνός «κοινωνικοῦ θηρίου».

Ἡ Ἑλληνική κοινωνία εἶναι ὀργανωμένη μέ κανόνες, πού εἶναι οἱ χριστιανικοί κανόνες καί ἑπομένως εἶναι τραγικό λαθος ἡ πολιτική βούληση πού θέλει νά ὁδηγήσει σέ θρησκευτικό ἀποχρωματισμό τήν ἑλληνική κοινωνία στό ὄνομα τῆς δῆθεν προόδου, γιατί στήν ἑλληνική κοινωνία οἱ θεσμοί συλλειτουργοῦν ἐπειδή συλλειτουργοῦν οἱ ἀνθρώπινες προσωπικότητες.

Βέβαια στίς κοινωνίες ὑπάρχουν πολίτες μέ θρησκευτική συνείδηση καί πολίτες χωρίς αὐτήν ἀλλά αὐτό ἀποτελεῖ ἐπιλογή καί ἀνάγεται σέ ἀτομικό δικαίωμα προστατευόμενο συνταγματικά. Ἡ καθιέρωση ὅμως πολιτειακά τοῦ «διαχωρισμοῦ» τῶν κοινωνικῶν θεσμῶν εἶναι τραγικά ἀγεφύρωτη ἔκπτωση.

Ὁ «διαχωρισμός» χωρίς νά ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν ἡ συλλειτουργία τῶν κοινωνικῶν θεσμῶν, ἡ ἰδιομορφία τοῦ πολιτιστικοῦ καί Ἐθνικοῦ παρελθόντος, οἱ ἀντιλήψεις καί ἡ ἰδιοσυγκρασία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ εἶναι μία ἀφελής συνθηματολογία πού περιέχει μόνο ἄγνοια καί προκατάληψη.

Τό σύστημα τῆς συναλληλίας πού ἰσχύει σήμερα μέ τό Σύνταγμα τοῦ 1975 καί τόν Καταστατικό Χάρτη εἶναι καθεστώς διακριτῶν ρόλων ἀφοῦ Ἐκκλησία καί Πολιτεία εἶναι κοινωνίες διάφορες, συναφεῖς ὅμως καί συνεχόμενες μέ συνεργασία κοινωνικά ἀναγκαία καί ἀναπόφευκτη.

Ἡ ἱστορική ἐμπειρία ἐφαρμογῆς τοῦ συστήματος τόσο στήν χιλιόχρονη βυζαντική περίοδο καί τήν ὀθωμανική κατοχή, ὅσον καί στήν περίοδο τοῦ νεωτέρου Ἑλληνικοῦ Κράτους, ἀποδεικνύει ὅτι ἡ νομική αὐτή κατάσταση δέν ἔβλαψε οὔτε τήν Ἑλληνική κοινωνία, οὔτε τά δικαιώματα τῶν ἄλλων θρησκευτικῶν Κοινοτήτων καί ἐπί τέλους θέτει τό ἐρώτημα πού δέν συνδέεται ἄμεσα μέ τήν συνταγματική ἀναθεώρησι, ἡ μετατροπή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν ὁποία πολυειδῶς ὀφείλει τό Ἔθνος ἀπό εἰδικό Ν.Π.Δ.Δ. σέ ἁπλό Σωματεῖο ἤ Ἕνωση προσώπων θά συμπαρασύρει καί τό ὑφιστάμενο νομικό καθεστώς τῶν Μουφτειῶν τῆς Μουσουλμανικῆς θρησκευτικῆς παραδοχῆς πού προβλέπεται ἀπό τήν Συνθήκη τῆς Λωζάνης καί τοῦ Κεντρικοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Συμβουλίου καί τῶν Ἰσραηλιτικῶν Κοινοτήτων; Γιατί κάτι τέτοιο δέν προαναγγέλεται.

Συνεπῶς ἀντιλαμβάνεται κανείς εὐχερῶς ὅτι μέ τήν πρότασή αὐτή κηρύσσεται οὐσίᾳ διωγμός κατά τῆς Μάννας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί μόνον.

Ἡ Ἀρχή τῆς ἐλευθερίας τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως, ὑπερτέρα τῆς Ἀρχῆς τῆς ἀνεξιθρησκείας πού διέπει τόν θεμελιώδη Νόμο τοῦ Κράτους, τό Σύνταγμά μας (ἀρ. 13) πηγάζει ὄχι μόνο ἀπό τήν ἰδιοπροσωπεία μας ἀλλά κυρίως ἀπό τήν θρησκευτική μας πίστη καί τίς Εὐαγγελικές Ἀρχές τῆς θεοσδότου ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου καί ἀσφαλῶς ἀπό τήν αἰώνια διακήρυξη τοῦ Δομήτορος τῆς Ἐκκλησίας «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν» (Μαρκ. 8, 34).

Ἡ εὐλογημένη χώρα μας εἶναι μία χώρα στήν ὁποία οἱ πάντες ἀπολαμβάνουν τῆς ἐλευθερίας τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως καί ἡ Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος οὐδέν πλεονέκτημα ἔχει πέραν τῆς διά τούς γνωστούς ἱστορικούς λόγους ἀναγνωρίσεως ὅτι τά Νομικά Αὐτῆς Πρόσωπα κατά τάς νομικάς των σχέσεις εἶναι εἰδικά Ν.Π.Δ.Δ. (ἄρθρ. 1 Ν. 590/1977 ΦΕΚ τ. Α 146) πού συνεπιφέρει ὅμως καί τήν ἐποπτεία καί τόν δημοσιονομικό ἔλεγχο ὑπό τῶν ἐλεγκτικῶν ὀργάνων τοῦ Κράτους!

Ὅπως εὐστόχως ἀναφέρει ἡ αἰτιολογική ἔκθεση ὑπό τό ἄρθρ. 68 παρ. 1 παρ. 3 τοῦ Ν. 435/2014 : «Τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου ἔχει ἀποσαφηνίσει καί σέ Ἑλληνική ὑπόθεση (ΕΔΔΑ Holy Monasteries c Greece) καί σέ ὑποθέσεις μεταξύ ἄλλων εὐρωπαϊκῶν Κρατῶν καί Ἐκκλησιῶν μέ νομική μορφή Ν.Π.Δ.Δ., ὅτι, παρότι στά κράτη αὐτά οἱ Ἐκκλησίες εἶναι νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, εἶναι «μή κυβερνητικοί ὀργανισμοί» καί ἔχουν πλήρως δικαίωμα αὐτοδιοίκησης τῶν ὑποθέσεων τους ἔναντι τοῦ Κράτους μέ ἀποφάσεις τῶν διοικητικῶν ὀργάνων τους (ΕΔΔΑ Holy Synod of the Bulgarian Orthodox Church c. Bulgaria, ΕΔΔΑ Siebenhaar c. Allemagne, ΕΔΔΑ Reuter c. Allemagne, ΕΔΔΑ Muller c. Allemagne, ΕΔΔΑ Fernandez Martinez v. Spain, ΕΔΔΑ Schuth c. Allemagne, ΕΔΔΑ Obst c. Allemagne).

Ἔτσι, εἰσάγεται μία γενική ρύθμιση γιά αὐτά τά εἰδικά νομικά πρόσωπα, ἤτοι τά νομικά πρόσωπα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης καί τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων Δωδεκανήσου καί Ἐξαρχίας Πάτμου, τῶν Ἰσραηλιτικῶν Κοινοτήτων, τοῦ Κεντρικοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Συμβουλίου, τοῦ Ὀργανισμοῦ Περιθάλψεως καί Ἀποκαταστάσεως Ἰσραηλιτῶν Ἑλλάδος, προκειμένου νά διευκρινιστεῖ ότι αυτά δεν ταυτίζονται με τα κρατικά ν.π.δ.δ. και δεν ὑπάγονται στίς διατάξεις δημοσίου δικαίου, που ἀφοροῦν τή Γενική Κυβέρνηση καί τό δημόσιο τομέα -στενό ἤ εὐρύτερο- ἐκτός ἐάν τό ὁρίζει ρητά κάποια συγκεκριμένη διάταξη.

Ὡστόσο, συνεχίζουν νά ἰσχύουν οἱ τυχόν μέχρι σήμερα ἐφαρμοζόμενες σ” αὐτά διατάξεις, ποῦ ἀφοροῦν στήν ἐποπτεία τους καί τόν δημοσιονομικό ἔλεγχό τους καθώς καί τήν πρόσληψη καί τήν κατάσταση τοῦ προσωπικοῦ τους (π.χ. τό ἄρθρο 45 παρ. 4 τοῦ ν. 590/1977 γιά τόν διαχειριστικό ἔλεγχο τοῦ κράτους στίς ἐκκλησιαστικές διαχειρίσεις ἤ τό ἄρθρο 1 τοῦ ν. 3812/2009 γιά τήν πρόσληψη ἐκκλησιαστικῶν ὑπαλλήλων μέσω Α.Σ.Ε.Π.).

Διευκρινίζεται ἐπίσης ὅτι σέ ὅσες περιπτώσεις τά παραπάνω θρησκευτικά νομικά πρόσωπα λαμβάνουν ἐπιχορηγήσεις καί κάθε εἴδους χρηματοδοτήσεις ἀπό τό Κράτος ἤ εὐρωπαϊκούς πόρους ὑποχρεοῦνται νά ἀκολουθοῦν τήν κείμενη νομοθεσία δημοσίου δικαίου κατά τήν διαχείριση αὐτῶν τῶν χρηματικῶν ποσῶν (π.χ, ἀνάθεση συμβάσεων ἔργων) καί ὅτι ὑπάγονται στόν ἴδιο δημοσιονομικό ἔλεγχο, ποῦ ὑπάγονται καί τά ἐπιχορηγούμενα κρατικά Ν.Π.Δ.Δ..».

Τήν αὐτή ὅμως νομική προσωπικότητα μέ τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, δι’ ἱστορικούς λόγους ἔχουν καί τό Κεντρικό Ἰσραηλιτικό Συμβούλιο τῆς Ἑλλάδος καί οἱ Ἰσραηλιτικές κοινότητες Ν. 2456/1920 (ΦΕΚ Α΄ 173) ΑΝ2544/1940 (ΦΕΚ Α΄287), ΑΝ 846/1946 (ΦΕΚ Α΄144), ΝΔ 301/1869 (ΦΕΚ 195), ΠΔ 182/1978 (ΦΕΚ Α΄40).

Ὁ Ἀρχιραβῖνος διορίζεται καί ἀπολύεται διά Προεδρικοῦ Διατάγματος, τοῦ ἀναγνωρίζεται δικαίωμα ἐπιβολῆς φόρων κλπ, ἐνῶ οἱ τρεῖς Μουσουλμανικές Μουφτεῖες Ξάνθης, Κομοτηνῆς καί Διδυμοτείχου εἶναι «δημόσιες ὑπηρεσίες τοῦ Κράτους» μέ πλήρη δικαιοδοτική ἁρμοδιότητα ἀσκουμένη κατά τίς ἐπιταγές τοῦ Μουσουλμανικοῦ δικαίου (Σαρία) (Νόμοι 1920/1991, 2345/1920, 3000/1924, 6344/1934, 372/1936).

Ὁ Μουφτῆς «ἀσκεῖ δικαιοδοσία μεταξύ Μουσουλμάνων Ἑλλήνων πολιτῶν τῆς περιφερείας του ἐπί γάμων, διαζυγίων, διατροφῶν, ἐπιτροπειῶν, κηδεμονιῶν, χειραφεσίας ἀνηλίκων, ἰσλαμικῶν διαθηκῶν καί τῆς ἐξ ἀδιαθέτου διαδοχῆς ἐφ’ὅσον οἱ σχέσεις ταῦται διέπονται ἀπό τόν Μουσουλμανικό Νόμο» (ἄρθρο 5 Νόμου 1920/1991 (ΦΕΚ 182 Α΄ 24.12.1990) ὅπως προβλέπει ἡ διεθνής Συνθήκη τῆς Λωζάνης τοῦ 1923 (ἄρθρα 14 καί 37-44).

Κατά ταῦτα μέ ποῖο νόμιμο τρόπο θά ὑποβιβασθεῖ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος σέ Νομικό Πρόσωπο ἰδιωτικοῦ δικαίου ἤ ἰδίου δικαίου (Θρησκευτικό Πρόσωπο) τοῦ Ν. 4301/2014 (ΦΕΚ Α΄ 223/17.1.2014) τήν στιγμή πού θά παραμείνουν Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου τό Κεντρικό Ἰσραηλιτικό Συμβούλιο τῆς Ἑλλάδος καί οἱ Ἰσραηλιτικές Κοινότητες καί δημόσιες ὑπηρεσίες τοῦ Κράτους οἱ Μουσουλμανικές Μουφτεῖες;

Καί μέ ποῖο νομικό τρόπο κατ’ ἐπιταγή τῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητος τοῦ Συντάγματος θά ὑποβιβασθοῦν οἱ Μουσουλμανικές Μουφτεῖες σέ Ν.Π.Ι.Δ. γιά νά παρακολουθήσουν τήν ὑποβάθμιση τῆς νομικῆς προσωπικότητος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὅπως πρότεινε καί ὁ Ἐλλογ.

Πρόεδρος τῆς Ἕνωσης γιά τά Δικαιώματα τοῦ Ἀνθρώπου Καθηγητής κ. Κώστας Τσιτσελίκης (Ἐφημερίδα τῶν Συντακτῶν 3/10/2015) καί τήν ἴδια στιγμή θά διατηρήσουν τή δικαιοδοσία ὡς ὑπηρεσίες τοῦ Κράτους ἀπονομῆς δικαίου σέ Ἕλληνες Μουσουλμάνους πολίτες;

Κι ἀκόμη ὑφίσταται σήμερα νομική δυνατότης τροποποιήσεως τῆς Διεθνοῦς Συνθήκης τῆς Λωζάνης καί ὑποβαθμίσεως τῆς νομικῆς προσωπικότητος τῆς Μουσουλμανικῆς μειονότητος τῆς Ἑλλάδος πού δικαίως θά διεκδικήση πλέον τήν ἐκλογή ἀντί τοῦ διορισμοῦ ἀπό τό κράτος τῶν Μουφτήδων ὅταν μάλιστα προκλητικά θέτει τό θέμα τῆς τροποποιήσεως ὁ Πρόεδρος τῆς γείτονος;

Σήμερα τό Ἑλληνικό Δημόσιο ἀντιμετωπίζει διεθνῶς τό πολύ εὐαίσθητο νομικό θέμα τοῦ διορισμοῦ ἀντί τῆς ἐκλογῆς ἀπό τήν Μουσουλμανική μειονότητα, στηριζόμενο στό γεγονός ὅτι οἱ Μουσουλμανικές Μουφτεῖες εἶναι δημόσιες ὑπηρεσίες τοῦ Κράτους καί ἔχει τό Δημόσιο τήν ἁρμοδιότητα τοῦ διορισμοῦ τῶν ἀσκούντων τήν σχετική δικαιοδοσία.

Ἐάν ἡ Κυβέρνηση δέν ἔχει πρόβλημα μέ τήν «ἐκλογή» τῶν Μουφτήδων ἀπό τό Τουρκικό Προξενεῖο τῆς Κομοτηνῆς ἡ «Κοσοβοποίηση» τῆς Θράκης θά εἶναι θέμα ὀλίγων μηνῶν.

Αὐτοί πού ἐπιδιώκουν τόν λεγόμενο «διαχωρισμό» ἐπιζητοῦν:

Α. Ἡ Ἐκκλησία νά πάψη νά εἶναι ἡ ἐπικρατούσα θρησκεία τῶν Ἑλλήνων

Β. Οἱ Κληρικοί καί οἱ ἐργαζόμενοι σέ Αὐτήν νά μήν ἔχουν κοινωνικά δικαιώματα,

Γ. Ἡ Ἐκκλησία νά μεταβληθῆ σέ ἕνα κοινό Σωματεῖο ἰδιωτικοῦ δικαίου,

Δ. Νά καταργηθοῦν οἱ Θεολογικές Σχολές στά Πανεπιστήμια καί ἡ Ἐκκλησιαστική Ἐκπαίδευση.

Ε. Νά καταργηθῆ τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στά Σχολεῖα, -ἤδη ὁ ἐπί τῆς Παιδείας Ὑπουργός ἀπεφάσισε καί δημοσίευσε στό ΦΕΚ τήν μετατροπή του σέ Θρησκειολογία ἐνῶ στή Χώρα μας εἶναι πολυομολογιακό μάθημα (Ν. 4386/11.5.2016)-, ἡ προσευχή καί ὁ Ἐκκλησιασμός.

Μέ ἕνα λόγο ἐπιδιώκεται ἡ περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία γιά τούς ἐπιθυμοῦντας τόν λεγόμενο «διαχωρισμό» εἶναι ἄχρηστη μέσα στήν κοινωνία καί συνεπῶς ἕνας «διαχωρισμός» θά ὑποκρύπτει «κρυφό διωγμό» καί θά συνδράμει μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου ὥστε ἡ Ἐκκλησία νά ὁδηγηθῆ κατά τή γνώμη τους σέ μαρασμό.

Οἱ «καλοί» ὅμως αὐτοί «πόθοι» στεροῦνται σοβαρότητος γιατί ἀγνοοῦν τό πασίδηλο γεγονός ὅτι οἱ πολίτες εἶναι συγχρόνως καί θρησκευτικές προσωπικότητες καί δέν μποροῦν νά χωρισθοῦν στά δύο ὥστε τό Κράτος νά πάρει τόν «πολίτη» καί ἡ θρησκεία τόν «θρησκευτικό πολίτη».

Τό αἴτημα τοῦ «διαχωρισμοῦ» χωρίς νά λαμβάνεται ἐπιπροσθέτως ὑπ’ ὄψι ἡ ὀργάνωση τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας, τά μεγάλα γεωστρατηγικά καί γεωπολιτικά προβλήματα τῆς περιοχῆς μας, ὁ τρομακτικός φονταμενταλισμός τοῦ Ἰσλάμ, εἶναι τελικά μιά ἀφελής συνθηματολογία πού περιέχει μόνο ἄγνοια καί προκατάληψι.

Τό μεγάλο ἐκσυγχρονιστικό καί μεταρρυθμιστικό θέμα τῆς Πολιτείας δέν εἶναι ὁ «διαχωρισμός» τοῦ Ἔθνους ἀπό τήν Ἐκκλησία γιατί ὅπως προαναφέραμε μέ τό Σύνταγμα τοῦ 1975 ἔχουν καθορισθῆ οἱ διακριτοί ρόλοι Ἐκκλησίας καί Πολιτείας στά ὅρια τῆς ἐκκοσμίκευσης, ἀλλά ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ τέρατος τῆς Γραφειοκρατίας, τῆς ἀσυνέχειας τοῦ Κράτους, τῆς εὐνοιοκρατίας καί κομματοκρατίας καί τῆς σοβούσης ἠθικῆς σήψεως καί διαφθορᾶς.

Ἀδαῶς φερόμενοι οἱ ἐπιζητοῦντες τόν «διαχωρισμό» ἰσχυρίζονται ὅτι θά ἀπαλλαγῆ δι’ αὐτοῦ ἡ Πολιτεία καί ἀπό τήν μισθοδοσία τοῦ κλήρου καί θά ἰδιοποιηθῆ τήν Ἐκκλησιαστική λεγόμενη περιουσία, λησμονοῦν ὅμως ἀπαράδεκτα ὅτι ἀκόμη ἡ Ἑλλάδα ἀποτελεῖ Κράτος Δικαίου καί ὅτι τήν ἀπάντησι στούς «εὐσεβεῖς πόθους» τους ἔδωσε τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων (Ε.Δ.Α.Δ) πού ὑποχρέωσε τήν Ἑλληνική Πολιτεία νά ἄρει τίς συνέπειες τῶν Νόμων 1700/1987 καί 1811/1988.

Μέ τήν ἀπόφασι 10/1993/305/483-484/9.12.1994 τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ἐπιλύεται ὁριστικά ἡ νομική θέση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέσα στήν Ἑλληνική Πολιτεία καί ἀναγνωρίζεται ἡ δικαιϊκή ἀρχή τοὺ ἄρθρου 51 τοῦ εἰσαγωγικοῦ νόμου τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος «Ἡ ἀπόκτηση κυριότητας ἤ ἄλλου ἐμπράγματου δικαιώματος πρίν ἀπό τήν εἰσαγωγή τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικα κρίνεται κατά τό δίκαιο πού ἴσχυε ὅταν ἔγιναν τά πραγματικά περιστατικά γιά τήν ἀπόκτησή τους» καί δι’ αὐτῶν οὐσίᾳ ἡ Σύμβασις τοῦ ἔτους 1952 μεταξύ Ἐκκλησίας καί Πολιτείας.

Ἑπομένως μέ τόν τυχόν «διαχωρισμό» Ἐκκλησίας καί Πολιτείας ἐφ’ ὅσον ἡ χώρα ἐπιθυμεῖ νά βρίσκεται ἐντός τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καί νά εἶναι ὑποκείμενο τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ νομικοῦ πολιτισμοῦ καί Δικαίου θά πρέπει νά συνεχισθῆ ἡ μισθοδοσία τοῦ κλήρου κατά τίς συμβατικές ὑποχρεώσεις τῆς Χώρας ὡς ἀντίδοσι γιά τό 96% τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας πού κατά καιρούς ἀπό τοῦ ἔτους 1833 μέ διαφόρους τρόπους διήρπασε, ἤ νά διακοπῆ ἡ μισθοδοσία τοῦ κλήρου καί νά ἐπιστραφῆ τό σύνολο τῆς περιουσίαςἀπό τοῦ ἔτους 1833, διά τήν νομικήν καί ἱστορικήν κατοχύρωσιν τῆς ὁποίας ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος κ.κ. Ἱερώνυμος μέ τό περισπούδαστο Ἱστορικό πόνημά του «Ἡ ἀπάντησι τῆς Ἐκκλησίας στά μυθεύματα τοῦ Ἀντικληρικαλιστικοῦ Λαϊκισμοῦ» (Ἀθήνα 2016) ἀπέδειξε τήν ἀλήθεια, ἤ νά ἀποζημιωθῆ δι’ αὐτήν ἡ Ἐκκλησία.

Συνεπῶς ὁμιλοῦμε γιά τρισεκατομμύρια Εὐρώ πού καθιστᾶ τό γεγονός τῆς ἀμφισβητήσεως τῆς μισθοδοσίας τοῦ κλήρου ἐν συνδυασμῷ πρός τήν οἰκονομική πραγματικότητα, πλήρως ἀνεδαφικό.

Θά πρέπει νά ἐπαναληφθῆ ὅτι τό Ἑλληνικό Κράτος ἄρχισε νά ἀπαλλοτριώνη αὐθαιρέτως δηλαδή χωρίς ἀποζημίωση καί ἀντίδοση, τήν ἀκίνητη περιουσία τῆς Ἐκκλησίας ἀρχικῶς διά τῶν ἐπεχόντων ἰσχύν Νόμου Βασιλικῶν Διαταγμάτων τῆς 18/1/1833, τῆς 20/5/1836, τῆς 1/6/1836, τῆς 13/10/1834, τῆς 13/1/1838, τῆς 29/4/1833 κ.ἄ. καί μεταγενεστέρως μέ ἄλλες πράξεις του ὡς οἱ Νόμοι 1072/1917, 2050/1920 καί τελικῶς διά τῆς ἀνωτέρω ἀπό 18/9/1952 συμβάσεως μεταξύ Κράτους καί Ἐκκλησίας ἀπαλλοτριώθηκε τό 92,5% καί ἄνω τῆς ὅλης Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας ὁπότε διά τοῦ Νόμου 536/1945 τό Κράτος ἀνέλαβε τήν μισθοδοσία τοῦ Κλήρου σέ ἀντάλλαγμα τῶν ὅσων ἀκινήτων ἀπαλλοτρίωσε.

Παρεμπιπτόντως ἡ συγκεκριμένη ἀπόφασι τοῦ Ε.Δ.Α.Δ. ἀποτελεῖ νομολογία καί πρόκριμα γιά ὁμοειδεῖς ὑποθέσεις στό μέλλον, διότι τό Ε.Δ.Α.Δ. εἶναι τό μόνο ἁρμόδιο νά κρίνη γιά τήν παραβίαση τῆς συμβάσεως τῆς Ρώμης καί ὑπερτερεῖ τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας καί τοῦ Ἀρείου Πάγου, τῶν Ἀνωτάτων Δικαστηρίων τῆς ἐγχωρίου ἐννόμου τάξεως. Μέ τήν ἀπόφασι αὐτή ἐκρίθη ὁριστικά καί ἀμετάκλητα τό κεφάλαιο τῆς ἀμφισβητήσεως τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας ἀπό συστάσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους ἕως σήμερα.

Μετά τά ἀνωτέρῳ καί ἡ δῆθεν νομιμοποίησις τοῦ «διαχωρισμοῦ» μέσῳ δημοψηφίσματος θά πρέπει νά ἐξηγήσῃ τί ἀκριβῶς νομικά ὑποδηλώνει ὁ πολλά (!!) ψευδοϋποσχόμενος αὐτός ὅρος, ὅτι δηλαδή «διαχωρισμός» σημαίνει τήν μετατροπή οὐσίᾳ τοῦ νομικοῦ χαρακτῆρος τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Νομικῶν

Προσώπων ἀπό εἰδικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου σέ Ἰδιωτικοῦ Δικαίου τήν ἴδια στιγμή πού οἱ Μουσουλμανικές Μουφτεῖες εἶναι Δημόσιες Ὑπηρεσίες καί οἱ Ἰσραηλιτικές Κοινότητες Ν.Π.Δ.Δ.

Τό θέλει λοιπόν αὐτό ὁ Ἑλληνικός Λαός; Νά ὑποβαθμισθῇ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί νά παραμείνουν οἱ Ἰσραηλιτικές Κοινότητες καί οἱ Μουσουλμανικές Μουφτεῖες σάν δημόσιες νομικές ὀντότητες τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους;

Ἐπιτρέψατέ μου νά ἀμφιβάλλω, γιατί δέν ἀγωνίσθηκαν γι’ αὐτό διαχρονικά οἱ Ἕλληνες.

Ἐν κατακλείδι παραθέτω ἐπί λέξει ἀπόσπασμα ἀπό δημοσίευμα τοῦ καταξιωμένου ἀρθρογράφου κ. Μανώλη Κοττάκη στήν Ἐφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ φ. 15/6/2016 σελ. 7 ὑπό τόν τίτλο «Ἠλίθιος πειρασμός» χωρίς νά ἐνστερνίζομαι τούς σχετικούς χαρακτηρισμούς: «… Η κυβέρνηση πρέπει να πάρει, νομίζω, το μάθημά της από την όλη εξέλιξη. Ειδικά τώρα που έχει τον ασύγγνωστης … πειρασμό να ανοίξει ζήτημα αναθεώρησης του άρθρου 3 του Συντάγματος, το οποίο προσδιορίζει τις σχέσεις κράτους – Εκκλησίας. Και τούτο γιατί η αναθεώρηση του άρθρου 3 συνδέεται ευθέως με τον μύχιο πόθο του Πατριαρχείου να αποκτήσει ποίμνιο στη βόρειο Ελλάδα, στις λεγόμενες Νέες Χώρες. Με όλη την αγάπη που έχουμε οι Ελληνες στο Οικουμενικό Πατριαρχείο (ταυτισμένο ιστορικά με μεγάλες στιγμές του Ελληνισμού), από πού και έως πού νομικό πρόσωπο που έχει έδρα ξένη επικράτεια, πόσο μάλλον την Τουρκία, μπορεί να αποκτήσει δικαιοδοσία σε νομικά πρόσωπα που εδρεύουν σε άλλη εδαφική επικράτεια; … Το ζήτημα όμως -… – είναι να καταλάβει και η πολιτική ηγεσία μας το εθνικό λάθος που πάει να γίνει με την αναθεώρηση του άρθρου 3 του Συντάγματος. Τυχόν κατάργησή του θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για χάραξη νέων εκκλησιαστικών συνόρων μεταξύ Ελλαδικής Εκκλησίας – Οικουμενικού Πατριαρχείου και Αγίου Ορους. Να το καταλάβει πρώτος ο πρωθυπουργός που περιστοιχίζεται από άσχετους στην πλειονότητά τους με το θέμα υπουργούς (πλην Γιάννη Αμανατίδη). Να το καταλάβει και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης…».
Ἐξοχώτατε κ. Πρόεδρε,

Τό ἄρθρο 3 τοῦ Συντάγματος κατοχυρώνει καί προστατεύει τά Καταστατικά κείμενα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τόν Τόμο τῆς Αὐτοκεφαλίας τοῦ 1850 καί τήν Πράξι τοῦ 1928 καί ἀπό αὐτό ἀπορρέει ὁ ἐκτελεστικός Νόμος 590/1977 «Περί Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος». Ἀντιλαμβάνεσθε ἀσφαλῶς ὡς ἰδιαιτέρως εὐφυής, τόν κίνδυνο ἀποσταθεροποιήσεως πού ἐνέχει μία ἄκριτος μεταχείρισι τῶν Καταστατικῶν αὐτῶν κειμένων.

Ἑπομένως οἱ προτάσεις περί ἀναθεωρήσεως πού ἀφοροῦν στό συγκεκριμένο θέμα εἶναι ἰδεολογικές καί ἐκτός συνταγματικῆς πραγματικότητος καί δέν εἰσφέρουν τίποτε στό Συνταγματικό βίο τῆς Χώρας.

Τό Ἑλληνικό Κράτος εἶναι κοσμικό Κράτος καί ἀσφαλῶς μέ τήν διάταξι τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Συντάγματος προστατεύει τήν θρησκευτική ἐλευθερία κάθε γνωστῆς θρησκείας στή χώρα, πού δέν ἔχει κρύφια δόγματα καί ἡ λατρεία της δέν ἀντίκειται στά χρηστά ἤθη καί τήν δημόσια τάξι καί ἀποτελεῖ ἐξωπραγματική καί παραπλανητική καί στερουμένη σοβαρότητος ὑπόθεσι τό νά παρουσιασθῆ ἡ χώρα ὡς χώρα ἄθεη.

Γιά τούς λόγους αὐτούς ἡ ἀπάλειψη στήν προμετωπίδα τοῦ Συντάγματος μνείας τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου καί Ἀδιαιρέτου Τριάδος, τό μόνο πού θά ἐπετύγχανε θά ἦτο νά διαγραφῆ ἀπό τήν Ἱστορία τοῦ Ἔθνους τό Βυζάντιο καί ἡ Ἑλληνική Ἐπανάστασι καί οἱ ἀγῶνες διατηρήσεως τῆς ἐθνικῆς ἰδιοπροσωπείας καί ἡ διαχρονική συνέχεια τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους καί θά διασάλπιζε παγκοσμίως ὅτι ἡ Ἑλλάς εἶναι χώρα ἄθεη, γεγονός ἐξωπραγματικό, παραπλανητικό καί στερούμενο πάσης σοβαρότητος.

Ἐξοχώτατε κ. Πρόεδρε,

Εὐελπιστῶ ὅτι οἱ ταπεινές μου αὐτές θέσεις θά συμβάλουν στήν διασάφηση αὐτοῦ τοῦ πολύ σημαντικοῦ θέματος καί στήν ἀπεμπλοκή του ἀπό ἰδεολογικές καί ἐκτός συνταγματικῆς πραγματικότητος τοποθετήσεις.

Μετ’ εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΠΗΓΗ: pentapostagma.gr

Δυναμική επανεμφάνιση έκανε ο Μητροπολίτης Πειραιώς με εμπεριστατωμένη ανάλυση για το Ισλάμ. Σε αυτήν αναφέρει μεταξύ άλλων απευθυνόμενος σε καθηγητής της Ισλαμικής Θεολογίας: "Εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες κ. Ελντίν

 δεινοπαθήσαμε και από αυτό το διεστραμμένο πάθος της θρησκείας σας".

                                                                  Εν Πειραιεί τη 17η/11/2015
Μετά τα αποτρόπαια και τραγικά εγκλήματα της δολοφονίας αθώων Γάλλων συνναθρώπων μας από τα δυστυχισμένα νεαρά θύματα του λεγομένου Ισλαμικού Κράτους που χρηματοδοτεί αφειδώς η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ και του οποίου συνεργός στο λαθρεμπόριο του πετρελαίου της Μοσούλης και του Κιρκούκ είναι η γείτων Τουρκία (3.000.000 δολλάρια ημερησίως είναι ο τζίρος του λαθρεμπορίου του Ισλαμικού Κράτους) και την τηλεοπτική εμφάνιση ιδιοκτήτου ισλαμικής ιστοσελίδας που προσπάθησε να πείσει για το δήθεν φιλειρηνικό πρόσωπο του Ισλάμ συμμετέχων σε συζήτηση με πολιτικά πρόσωπα άμοιρα σχετικών γνώσεων επαναδημοσιεύομε λόγω επικαιρότητος ανοικτή επιστολή προς τον συγκεκριμένο Μουσουλμάνο και απάντησή μας σε συνέντευξη Μουσουλμάνου Καθηγητή του ΑΠΘ σχετική με το ίδιο θέμα.
1. ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟ κ. ΑΧΜΑΝΤ ΕΛΝΤΙΝ, ΔΙΠΩΜΑΤΟΥΧΟΥ ΤΗΣ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ «ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ»
Προς τον
κ. Αχμάντ Ελντίν
Ιδιοκτήτη Ισλαμικής Ιστοσελίδας
Κατ’ αρχήν σας πληροφορώ, ότι γνωρίζω το Ισλάμ, ίσως καλλίτερα από εσάς, που αυτοτιτλοφορείσθε ως διπλωματούχος της «Ισλαμικής Θεολογίας».
 Πολλοί από τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, όπως ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής,ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο άγιος Κύριλλος ο Θεσσαλονικεύς, ο άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν Σαλός, ο άγιος Γρηγόριος ο Δεκαπολίτης, ο άγιος Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς κ.α. έχουν ασχοληθεί με το Ισλάμ και την διδασκαλία του και έχουν καταδείξει στα θεοφώτιστα συγγράμματά τους τα ψεύδη και τις πλάνες του Ισλάμ, όπως επίσης και με το πρόσωπο του Μωάμεθ, τον οποίο εσείς ονομάζετε όχι απλώς προφήτη, αλλά και σφραγίδα πάντων των προφητών.
Από όσα γράφετε στα κείμενα που μου στείλατε, φαίνεται ότι έχετε μία κάποια γνώση της Αγίας Γραφής, την οποία όμως προσπαθείτε να ερμηνεύσετε με οδηγό το Κοράνιο, με αποτέλεσμα άλλοτε μεν να την παρερμηνεύετε και να την διαστρέφετε και άλλοτε να χρησιμοποιείτε επιλεκτικά ορισμένα χωρία, προφανώς αυτά που σας βολεύουν, για να βγάλετε τα συμπεράσματα που θέλετε, αγνοώντας και παραθεωρώντας κάποια άλλα, τα οποία έρχονται σε ευθεία αντίθεση με αυτά που ισχυρίζεστε, και τα οποία θα σας βοηθούσαν να ερμηνεύσετε ορθά και τα προηγούμενα, τα οποία παρερμηνεύετε.
Από την μελέτη των κειμένων σας επίσης διαπίστωσα, ότι βρίσκομαι ενώπιον μίας πολυδιάστατης, πολύμορφης και πολυεπίπεδης πλάνης, μίας πλάνης, η οποία έχει «μπαζωθεί» για τα καλά στην τιμιώτατη ψυχή σας σε πολλά στρώματα, έτσι ώστε να είναι ευκολότερο να μετακινήσει κανείς ένα βουνό, παρά να μετακινήσει όλα αυτά τα μπάζα που έχουν καταπλακώσει την ψυχή σας.
Γι’ αυτό και προβληματίστηκα, αν θα άξιζε τον κόπο να καταπιαστώ με το έργο του ξεμπαζώματος, όχι μόνο διότι είναι ένα έργο επίπονο, που απαιτεί χρόνο και δυνάμεις πολλές, τις οποίες δυστυχώς δεν διαθέτω, λόγω μεγάλου φόρτου εργασίας, και ελλείψεως χρόνου, αλλά και διότι είναι αμφίβολο, αν μετά από αυτό το εργώδες ξεμπάζωμα, θα δεχόταν η τιμιώτατη ψυχή σας το φως της αλήθειας του Ευαγγελίου, όπως η Σαμαρείτισσα, η αν θα εξακολουθούσατε πεισματικά να επιμένετε στην πλάνη του Ισλάμ, όποτε θα έβρισκε εφαρμογή ο λόγος του απ. Παύλου προς τον Ελύμα τον Μάγο:
 «Ω πλήρης παντός δόλου και πάσης ραδιουργίας, υιέ διαβόλου, εχθρέ πάσης δικαιοσύνης, ου παύση διαστρέφων τας οδούς Κυρίου τας ευθείας;» (Πραξ.13,10). Ωστόσο για να μην θεωρηθούν όσα είπα προηγουμένως ως υπεκφυγή και αδυναμία ανατροπής της πλάνης, θα σας δώσω κάποιες σύντομες απαντήσεις, στις γραμμές που ακολουθούν, προσευχόμενος ο Θεός να ανοίξει τα μάτια της ψυχής σας και να σας οδηγήσει στο φως της θεογνωσίας.
Το Κοράνιο.
Αρχίζω με το αν το Κοράνιο είναι λόγος του Θεού, η λόγος του Σατανά. Στο κεφάλαιο αυτό προσπαθείτε να με πείσετε, ότι το Κοράνιο είναι ο λόγος του Αλλάχ και όχι ο λόγος του Σατανά με παραθέσεις χωρίων από αυτό και από την αγία Γραφή. 
Επίσης παραθέτετε δύο αποσπάσματα από την ισλαμική παράδοση, και όχι από το Κοράνιο, ότι «στο όνομα του Μωάμεθ» θεραπεύτηκαν δύο «δαιμονισμένοι». Μας δίδετε έτσι την ευκαιρία, να πούμε δύο λόγια γύρω από το τι είναι το Κοράνιο, με βάση τα συγγράμματα των άγιων Πάτερών μας, αλλά και άλλων ερευνητών του Ισλάμ από την νεώτερη βιβλιογραφία.
Το Κοράνιο μαζί με το πρόσωπο του Μωάμεθ είναι οι δύο στύλοι, πάνω στους οποίους στηρίζεται όλο το οικοδόμημα του Ισλάμ, είναι οι δύο κύριοι άξονες, γύρω από τους οποίους περιστρέφεται όλη η θρησκευτικότητα των Μουσουλμάνων. 
Γιά τους Μουσουλμάνους το Κοράνιο συνοψίζει όλη τη διδασκαλία του Ισλάμ, είναι η πεμπτουσία του Ισλάμ, είναι ο,τι το Ευαγγέλιο για τους Χριστιανούς και ο,τι το Ταλμούδ για τους Ιουδαίους.
Ένα βασικότατο ερώτημα σχετικά με το θέμα της από Θεού, η μη, προελεύσεως του Κορανίου θέτει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός,ο οποίος παρατηρεί:
 «Καί τις εστίν ο μαρτυρών, ότι γραφήν αυτώ δέδωκεν ο Θεός; …ουδέ παρόντων υμών ο Θεός ως τω Μωϋσή βλέποντος του λαού, καπνιζομένου όρους δέδωκε τον νόμον, κακείνω την γραφήν ην φατέ παρέσχεν, ίνα και υμείς το βέβαιον έχητε; […] Καί Αποκρίνονται ότι εν όσω κοιμάται κατέβη η γραφή επάνω αυτού. 
Καί το γελοιώδες προς αυτούς λέγομεν ημείς. Ότι λοιπόν επειδή κοιμώμενος, (ο Μωάμεθ),εδέξατο την γραφήν και ουκ ήσθετο της ενεργείας, εις αυτόν επληρώθη το της δημώδους παροιμίας ‘ονείρατα μοί λέγεις’, η ‘ονειροπολεί καθεύδων’» .Μεταφράζω: Ποιός μαρτυρεί, ότι ο Θεός έδωσε στον Μωάμεθ την γραφήν αυτήν; (δηλαδή το Κοράνιο;).
 Πως ο Θεός δεν έδωσε την γραφή αυτή παρόντων υμών, η έστω ενώπιον κάποιων αξιοπίστων μαρτύρων, ώστε να είστε και εσείς βέβαιοι για την από Θεού προέλευσή της, όπως αυτό συνέβη στην περίπτωση του Μωϋσέως, ο οποίος παρέλαβε τον νόμο παρόντος και βλέποντος του λαού, καθ’ ον χρόνον το όρος (Σινά) καπνιζόταν; Καί αυτοί (οι οπαδοί του Ισλάμ) αποκρίνονται, ότι την παρέλαβε την ώρα που ο Μωάμεθ κοιμόταν.
 Αφού λοιπόν αυτοί επικαλούνται το αστείο αυτό επιχείρημα και εμείς (οι χριστιανοί) απαντούμε σ’ αυτούς και λέμε: Επειδή λοιπόν κοιμώμενος (ο Μωάμεθ) δέχθηκε την γραφήν και δεν αισθανόταν την ενέργεια, την σημασία των λόγων της, εφαρμόσθηκε σ’ αυτόν το της δημώδους παροιμίας: 
Μού λες όνειρα, η ονειροπολείς κοιμώμενος». Το συμπέρασμα λοιπόν είναι, με βάση τα παρά πάνω, ότι το Κοράνιο δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένα αποκύημα της φαντασίας του Μωάμεθ. Στην καλλίτερη περίπτωση, είναι λόγος ενός βεδουίνου καμηλιέρη της ερήμου, ο οποίος συνέρραψε διάσπαρτες παραδόσεις και διδασκαλίες για να δημιουργήσει ένα θρησκευτικοπολιτικό σύστημα των κατοίκων της αραβικής χερσονήσου.
 Νεώτερος ερευνητής παρατηρεί σχετικά με το Κοράνιο, ότι είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος του συμπίλημα, συρραφή παραποιημένων χωρίων της Παλαιάς Διαθήκης, όπως την παρερμήνευσε ο Μωάμεθ, όπως επίσης και στοιχείων από τον Ζωροαστρισμό και, τέλος στοιχείων ενός παρεφθαρμένου Χριστιανισμού. Το τελευταίο οφείλεται στο ότι κατά τον 6ον αιώνα είχαν αναπτύξει ιεραποστολική δραστηριότητα μεταξύ των Αράβων οι αιρέσεις του Αρειανισμού, των Μονοφυσιτών, και των Νεστοριανών.
Ειδικότερα η παραποίηση και παρερμηνεία των χωρίων της Αγίας Γραφής θα πρέπει να αποδοθεί, (σύμφωνα με τον παρά πάνω ερευνητή), στο γεγονός ότι ο Μωάμεθ «θεώρησε υποχρέωσή του να επανορθώσει» τα λάθη της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης και να «αποκαταστήσει την αλήθεια». 
Διότι κατά την άποψή του «τόσο η Παλαιά, όσο και η Καινή Διαθήκη είχαν υποστεί αλλαγές από τους Εβραίους επιστήμονες, προκειμένου οι τελευταίοι να εδραιώσουν και να φυλάξουν τις θέσεις τους». Ο ισχυρισμός αυτός όμως είναι αβάσιμος, διότι όπως αποδεικνύεται από την επιστήμη της κριτικής του κειμένου της Αγίας Γραφής, το κείμενο παρέμεινε ουσιαστικά αναλλοίωτο. Ο παρά πάνω ισχυρισμός του Μωάμεθ αναιρείται επίσης και από το ίδιο το Κοράνιο. Διότι το Κοράνιο, αναφερόμενο στην Παλαιά, και την Καινή Διαθήκη, γράφει: 
«Καί δώσαμε [εννοείται ο Θεός] στον Μωϋσή την Βίβλο και την κάναμε έναν οδηγό, για τα παιδιά του Ισραήλ, [με την εντολή]: Μη πάρετε άλλον από (από εμένα) προστάτη στις υποθέσεις σας» (Σούρα 17, εδαφ. 2). «Πως έρχονται σε σένα, [οι Εβραίοι], να τους δικάσεις την στιγμή που έχουν μπροστά τους, (τον δικό τους) Νόμο! Εκεί βρίσκονται (όλες) οι αποφάσεις του Αλλάχ […] Εμείς είμασταν που αποκαλύψαμε τον Νόμο, (στον Μωϋσή), που σ’ αυτόν υπάρχει η καθοδήγηση και το φως. Μ’ αυτόν δικάζουν τους Ιουδαίους οι προφήτες, που δήλωσαν υποταγή στον Αλλάχ, και μ’ αυτόν δικάζουν οι Ραββίνοι και οι Νομικοί, που σ’ αυτούς ανατέθηκε η διαφύλαξη της βίβλου του Αλλάχ και εμαρτύρησαν γι’ αυτό». (Σούρα 5, εδαφ. 43-44). 
Εφ’ όσον ο Θεός έδωσε την Αγία Γραφή ως οδηγό για τα παιδιά του Ισραήλ, μέσα δε σ’ αυτήν βρίσκονται οι αποφάσεις του Θεού, ο Οποίος απεκάλυψε τον Νόμο στον Μωυσή και εφ’ όσον στον Νόμο αυτόν υπάρχει η καθοδήγηση και το φως, γιατί χρειαζόταν η δήθεν «αποκάλυψη» του Κορανίου; Εφ’ όσον μ’ αυτόν τον Νόμο δικάζουν οι προφήτες, άρα δεν έχει νοθευτεί. Άλλωστε ο παντογνώστης Θεός δεν ήταν δυνατόν να αποκαλύψει τον λόγο του σε πρόσωπα που θα τον νόθευαν. Αλλά και ο Μωϋσής είχε δώσει στον ισραηλιτικό λαό την εντολή: «Δεν θα προσθέσετε τίποτε απολύτως στις εντολές που εγώ σας παραγγέλλω, ούτε θα αφαιρέσετε κάτι από αυτές» (Δεύτ. 4,2).
Εξ’ άλλου κατά το Κοράνιο ο Κύριος Ιησούς επιβεβαίωσε τον Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης. Γράφει το Κοράνιο: «Καί πάνω στα χνάρια τους, [δηλαδή των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης], στείλαμε τον Ιησού τον γιό της Μαριάμ, επικυρώνοντας τις Γραφές, (Ταουρά), [δηλαδή την Πεντάτευχο], που είχαν σταλεί πριν από αυτόν και του δώσαμε το Ευαγγέλιο, που σ’ αυτό υπάρχει η καθοδήγηση και το φως καθώς και η επικύρωση των Γραφών, (Ταουρά), που είχαν σταλεί πριν από Αυτόν: Καθοδήγηση και προειδοποίηση για όσους σέβονται τον Αλλάχ.
Κι’ άφησε τον Λαό του Ευαγγελίου να δικάζει, να κρίνει σύμφωνα με όσα αποκαλύφθηκαν σ’ αυτό, [το Ευαγγέλιο], απ’ τον Αλλάχ. Κι’ όποιος δεν δικάσει με βάση τα όσα αποκαλύφθηκαν απ’ τον Αλλάχ, αυτός είναι παράνομος» (Σούρα 5, εδαφ.46-47). Το Κοράνιο λοιπόν δέχεται ότι το Ευαγγέλιο είναι ο λόγος του Θεού, που αποκαλύφθηκε διά του Ιησού Χριστού και ότι «σ’ αυτό υπάρχει η καθοδήγηση και το φως». 
Αλλά τι περιέχει το Ευαγγέλιο; Όλο το έργο της ενσάρκου Θείας Οικονομίας, όπως αυτό είχε προαναγγελθεί από τους προφήτες, καθώς και τον τέλειο ηθικό Νόμο της Καινής Διαθήκης, που συμπλήρωσε και ολοκλήρωσε τον Νόμο της Παλαιάς. 
Τι χρειαζόταν λοιπόν το Κοράνιο, καθ’ ον χρόνον τόσον με την Παλαιά, όσον και με την Καινή Διαθήκη, διά της οποίας έχουμε πλέον την πλήρη και τελεία αποκάλυψη του Θεού, έχουμε όλα εκείνα τα οποία πρέπει να γνωρίζει ο άνθρωπος για να επιτύχει την σωτηρία του; Πέραν αυτών αυτό το ίδιο το Ευαγγέλιο, το οποίο αποδέχεται το Κοράνιο, μας διδάσκει ότι δεν υπάρχει «έτερο ευαγγέλιο» (Γαλ.1,6) διά του οποίου είναι δυνατόν να σωθούμε. Καί ότι εκείνος που θα τολμήσει να κηρύξει άλλο Ευαγγέλιο διαφορετικό από εκείνο που μας παρέδωσε ο Χριστός και εκήρυξαν οι απόστολοι, (και τέτοιο βέβαια είναι το Κοράνιο, που εισηγείται στους ανθρώπους άλλο δρόμο σωτηρίας), να είναι αναθεματισμένος: «αλλά και εάν ημείς η άγγελος εξ’ ουρανού ευαγγελίζηται υμίν παρ ο ευηγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω» (Γαλ. 1,8).
Κατόπιν αυτών τίθεται το ερώτημα: Ποιός είναι ο αληθινός λόγος του Θεού; Το Κοράνιο του Μωάμεθ, η η Αγία Γραφή; Ασφαλώς η Αγία Γραφή που βρισκόταν στα χέρια των Ιουδαίων και των Χριστιανών 600 χρόνια πριν από το Κοράνιο.
Το πρόσωπο του Μωάμεθ.
Στην συνάφεια αυτή θα προσθέσουμε ολίγα τινά και περί του προσώπου του Μωάμεθ, αφού αυτός αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του Ισλάμ. Ισχυρίζεται ο Μωάμεθ, ότι είναι ο έσχατος των προφητών και αυτοαποκαλείται ως η σφραγίδα των προφητών. Σύμφωνα με το Κοράνιο: «Ο Μωάμεθ είναι ο απόστολος του Αλλάχ και η σφραγίδα των προφητών» (Σούρα 33,εδαφ.40). 
Ωστόσο ο ισχυρισμός αυτός είναι πέρα για πέρα αβάσιμος, διότι ο ερχομός του και το έργο του δεν προαναγγέλλεται από κανένα Προφήτη, όπως αυτό συμβαίνει για το πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Όταν ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ερωτήθηκε από κάποιον Τούρκο συνομιλητή του με τον οποίον είχε διάλογο σχετικά με το Ισλάμ, γιατί εσείς οι χριστιανοί δεν δέχεσθε τον δικό μας προφήτη, απάντησε: «Είναι παλαιότατη συνήθεια, να μη δεχόμαστε τίποτε ως αληθές, αν δεν υπάρχουν σχετικές μαρτυρίες. Οι μαρτυρίες για τα πρόσωπα είναι διπλές: Η από τα ίδια τα έργα και τα πράγματα, η από αξιόπιστα πρόσωπα.[…].
Ο Χριστός μαζί με τα πολλά και μεγάλα θαύματα που επετέλεσε, μαρτυρείται και από τον Μωϋσή και από άλλους προφήτες γι’ αυτό εμείς πιστεύουμε στον Χριστό και στο Ευαγγέλιό του. Αντίθετα τον Μωάμεθ δεν τον ευρίσκομεν, ούτε από τους προφήτες του παλαιού Νόμου να μαρτυρείται, ούτε κάτι θαυμάσιο και αξιόλογο και οδηγητικό προς την πίστη, (δηλαδή κάποια θαύματα), να έχει επιτελέσει. 
Γι’αυτό δεν πιστεύουμε σ’ αυτόν και στο από αυτόν προερχόμενο βιβλίο». Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: Όταν ερωτώμε τους Αγαρηνούς αφού ο Μωάμεθ σας διδάσκει στο Κοράνιο, ότι τίποτε δεν πρέπει να κάνομε, ή να δεχόμεθα χωρίς την μαρτυρία άλλων, πως δεν τον ρωτήσατε:
 δώσε μας πρώτα εσύ «απόδειξιν διά μαρτύρων, ότι προφήτης ει και ότι από Θεού εξήλθες και ποία γραφή μαρτυρεί περί σού;». Στο ερώτημά μας αυτό οι Αγαρηνοί «σιωπώσιν αιδούμενοι» (σιωπούν γεμάτοι ντροπή). Πέραν αυτών ο ίδιος ο Χριστός μας προειδοποίησε, ότι μετά από Αυτόν θα έρθουν πολλοί ψευδοπροφήτες και ψευδόχριστοι, οι οποίοι θα παρασύρουν πολλούς στην πλάνη τους και ότι δεν πρέπει να τους ακολουθήσωμε: «Τότε εάν τις υμίν είπη, ιδού ώδε ο Χριστός η ώδε, μη πιστεύσητε· εγερθήσονται γαρ ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και δώσουσι σημεία μεγάλα και τέρατα, ώστε πλανήσαι, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς». (Ματθ. 24,23-24). 
Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι ο Μωάμεθ ούτε θαύματα έκανε, ούτε καμιά προφητεία είπε, ούτε προαναγγέλθηκε από άλλους προφήτες,αλλά και η ζωή του κάθε άλλο παρά αγία και ενάρετη ήταν. 
Το κύριο ενδιαφέρον του ήταν, πως να αποκτήσει όσο το δυνατόν περισσότερες γυναίκες, διότι καθώς μαρτυρούν οι βιογράφοι του είχε νυμφευθεί 9, μεταξύ των οποίων σαν έβδομη την σύζυγο του υιοθετημένου γιού του Ζαίντ και σαν ένατη την επτάχρονη κορασίδα Αισά (κατ’ άλλους 13), γυναίκες. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός σχολιάζοντας τον πολυγυνισμό του Μωάμεθ, αναφέρει: «Ούτος ο Μαμέδ,(Μωάμεθ), πολλάς ληρωδίας, (μωρολογίες),συντάξας εκάστη τούτων προσηγορίαν επέθηκεν. Οίον, (όπως για παράδειγμα), η γραφή της γυναικός και εν αυτή τέσσαρας γυναίκας προφανώς λαμβάνων νομοθετεί και παλλακάς, εάν δύνηται χιλίας, όσας η χείρ αυτού κατάσχη υποκειμένας εκ των τεσσάρων γυναικών (οι οποίες θα υπακούουν στις τέσσαρες γυναίκες)».
Το πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Κατά το Κοράνιο ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ο κατά φύσιν Υιός του Θεού, που ενανθρώπισε για την σωτηρία του κόσμου, αλλά κτίσμα. Δεν αποδέχεται την πίστη στην Θεότητα του Ιησού Χριστού, όπως σαφώς αναφέρει το Κοράνιο: «Άπιστοι εισίν οι λέγοντες ότι ο Μεσσίας, Υιός της Μαριάμ είναι Θεός. 
Ειπέ αυτοίς, τις δύναται να αναχαιτίση τον Θεόν εάν θελήση να καταστρέψη τον Μεσσίαν Υιόν της Μαριάμ και την μητέραν αυτού και πάντα τα επί της γης όντα;» (Σούρα 5, εδαφ.19). Απορρίπτει επίσης την Σταύρωση και την Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «Καί είπον ημείς εφονεύσαμεν τον Μεσσίαν Ιησούν, Υιόν της Μαριάμ τον Απόστολον του Θεού. 
Ουχί δεν εφόνευσαν, δεν εσταύρωσαν αυτόν αλλά έτερον τινά όμοιον αυτώ. Οι δε συζητήσαντες επί του αντικειμένου τούτου, έμειναν αυτοί οι ίδιοι εν τη αμφιβολία, δεν ήσαν βέβαιοι περί τούτου, αλλά κατά εικασίαν. Αληθώς ούτοι δεν εφόνευσαν αυτόν, αλλ’ ο Θεός εν τη ισχύι και σοφία αυτού μετεκαλέσατο αυτόν», (Σούρα 4, εδαφ.156). Κατά το Ισλάμ είναι και Αυτός ένας απλός προφήτης του Θεού, όπως οι άλλοι προφήτες, τους οποίους απέστειλε ο Θεός πριν από Αυτόν. 
Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ελέγχων την απιστίαν των μουσουλμάνων στην Θεότητα του Κυρίου παρατηρεί, ότι αυτοί έπαθαν ο,τι και οι ειδωλολάτρες Έλληνες, για τους οποίους λέγει ο απόστολος, ότι «παραδόθηκαν σε αδόκιμο νού», επειδή «ενώ εγώρισαν τον Θεόν δεν τον εδόξασαν και δεν τον ελάτρευσαν ως Θεόν» (Ρωμ.1,21).Διότι και αυτοί, ενώ εγνώρισαν τον Χριστό, επειδή λέγουν, ότι αυτός είναι Λόγος του Θεού και Πνεύμα, αλλά και ότι ετέχθηκε από παρθένο και έπραξε και εδίδαξε θεία πράγματα, αναλήφθηκε στους ουρανούς, παραμένει αθάνατος και πρόκειται να έλθει για να κρίνει τα σύμπαντα. Ενώ λοιπόν έτσι εγνώρισαν τον Χριστό, δεν τον επίστευσαν ως Χριστόν, δηλαδή ως Θεάνθρωπον Λόγον, αλλά «άλλαξαν την αλήθεια με το ψεύδος» και επίστευσαν και εσεβάσθησαν και ακολούθησαν άνθρωπο απλό θνητό και θαμμένο, τον Μωάμεθ, παρά τον Θεάνθρωπο και αείζωο και αίδιο Λόγο.
 Επειδή λοιπόν αστόχησαν περί την πίστιν κατάντησαν να ζούν με αισχρότητα και απανθρωπιά, επιδιδόμενοι σε ανδραποδισμούς, φόνους λεηλασίες, αρπαγές ακολασίες, μοιχείες ανδρομανίες. Καί έφθασαν σε τέτοιο σημείο παραλογισμού, ώστε όχι μόνον να δικαιολογούν τα όσα πράττουν, άλλα νομίζουν ότι και ο Θεός επιδοκιμάζει τις πράξεις τους».
Περί της ισλαμοποίησης της Ευρώπης.
Ερχόμαστε στο τρίτο κείμενό σας. Κάνετε λόγο για τον «μύθο της ισλαμοποίησης της Ευρώπης». Η Ευρώπη, αγαπητέ μου, δεινοπάθησε πολλές φορές από το Ισλάμ. Η φρικτή τουρκοκρατία στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια, για μισή χιλιετία άφησε τις πιο απαίσιες αναμνήσεις για τους λαούς αυτούς. Το χώμα της πατρίδος μας είναι ποτισμένο με ποταμούς αιμάτων, για όσους δεν ήθελαν να εξισλαμισθούν. 
Οι μυριάδες Νεομάρτυρες είναι οι αψευδείς μάρτυρες μίας από τις πλέον σκοτεινές εποχές της ιστορίας μας. Αλλά και η Ευρώπη βίωσε αυτή τη φρίκη στο παρελθόν με την αραβοκρατία, λ. χ. στην Ισπανία, αλλά και με την προέλαση διά σφαγών και λεηλασιών των μουσουλμάνων Τούρκων μέχρι τη Βιέννη. Δεινοπάθησε κυριολεκτικά η Ευρωπαική ήπειρος μέχρι να αποτινάξει το ισλαμικό θηρίο από τις πλάτες της. 
Όμως τα τελευταία χρόνια, οι σκοτεινές δυνάμεις της «Νέας Εποχής» που προωθούν την παγκοσμιοποίηση και την πανθρησκεία, εκμεταλλεύονται τον θρησκευτικό φανατισμό του Ισλάμ και τον καλλιεργούμενο από το Κοράνιο φονταμενταλισμό, για να επιτύχουν τα σκοτεινά τους σχέδια, να προετοιμάσουν δηλαδή την έλευση της παγκόσμιας κυριαρχίας του Αντιχρίστου. Έχει αποδειχθεί ξεκάθαρα ότι αυτοί «σπρώχνουν» στην Ευρώπη εκατομμύρια μουσουλμάνων, χρηματοδοτώντας αφειδώς την προέλασή τους. Σκοπός τους η πλήρης αποχριστιανοποίηση της Ευρώπης, με την δημογραφική αλλοίωση του πληθυσμού και της ευρωπαικής κουλτούρας. Όπως επισημαίνει σύγχρονος ερευνητής, ο στρατευμένος Μωαμεθανισμός, όπως εκφράζεται από την «Παγκόσμια Οργάνωση Ευρωπαίων Μωαμεθανών», θέλει το Ισλάμ κυρίαρχο στον ευρωπαικό χώρο. Επιδιώκει στο να επικρατήσουν οι ισλαμικές ιδέες και αντιλήψεις και να αντικαταστήσουν τις αξίες του ευρωπαικού πολιτισμού, ο οποίος έχει τις ρίζες του στην χριστιανική πίστη. 
Τούς σκοπούς της δεν τους αποκρύπτει η οργάνωση αυτή. Σε συνέδριο που διοργάνωσε διεκήρυξε:«Πέρα από την Ιουδαικό-Χριστιανική (κομμουνιστικό-καπιταλιστική) Εποχή το ευρωπαικό μέλλον ανήκει στο Ισλάμ […] Το Ισλάμ είναι κυβέρνηση χωρίς κράτος […] Το Ισλάμ επέστρεψε πάλι στην ευρωπαική του πατρίδα…». Πατρίδα του Ισλάμ δεν είναι βεβαίως η Ευρώπη. Ούτε το Ισλάμ είναι κυβέρνηση χωρίς κράτος. Αλλοίμονο αν το μέλλον ανήκει στο Ισλάμ. Πυκνό σκοτάδι θα καλύψει την Ευρώπη, αν κυριαρχήσει στην ήπειρο αυτή το θεοκρατικό και ιμπεριαλιστικό Ισλάμ και εφαρμοστούν οι διδασκαλίες του Κορανίου και η Σαρία. 
Πάντως το Ισλάμ εργάζεται σήμερα συστηματικά προς την κατεύθυνση αυτή. Πληροφορίες αναφέρουν, ότι στη Σαουδική Αραβία έχει δημιουργηθεί «Συμβούλιο Ισλαμικού προσανατολισμού» με στόχο την αρχική εκπαίδευση κηρύκων και θρησκευτικών καθοδηγητών. Τα πρόσωπα αυτά στέλλονται, στο εξωτερικό σε χώρες ισλαμικές και μη, (όπου υπάρχει μουσουλμανική μειονότητα), για κατήχηση και προσηλυτισμό. Το ίδιο συμβούλιο τυπώνει κατά εκατομμύρια το Κοράνιο με έξοδα της Σαουδικής Αραβίας, το οποίο διανέμεται δωρεάν σε προσκυνητές, σε ισλαμικά θρησκευτικά και πολιτικά κέντρα ανά τον κόσμο και σε δημόσιες και πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες στο εξωτερικό.
Κάνετε επίσης λόγο για ραγδαία μεταστροφή των ευρωπαίων πολιτών στην ισλαμική πίστη, αναφέροντας κάποια νούμερα. Ασφαλώς υπάρχουν και εκείνοι που επιζητούν να πληρώσουν το υπαρξιακό τους κενό καταφεύγοντας στο Ισλάμ, αλλά αυτοί είναι σταγόνα στον ωκεανό, μπροστά στα τετρακόσια εκατομμύρια ευρωπαίων πολιτών. Υπάρχει λοιπόν απόπειρα ισλαμοποίησης της Ευρώπης, από τους αφανείς κοσμοκράτορες, κυρίως διά των λαθρομεταναστών. Αυτή είναι η αλήθεια!
Περί του ιερού πολέμου (Τζιχάντ).
Ερχόμαστε στο τέταρτο κείμενό σας. Κάνετε λόγο για «ορθόδοξο Ισλάμ» και για «ψευτο-Τζιχάντ των τρομοκρατών και εξτρεμιστών». 
Σας βολεύει βέβαια αυτή η θέση, όπου παρουσιάζετε το Τζιχάντ σαν κάτι ξένο προς την θρησκευτική διδασκαλία των μουσουλμάνων. Ωστόσο η διδασκαλία περί ιερού πολέμου, η ορθότερα περί ωμής βίας και ολοκληρωτικής εξαφανίσεως των απίστων, (μη μουσουλμάνων), αποτελεί δόγμα πίστεως, που πρέπει να δονεί και να συνέχει την ψυχή του κάθε αληθινού μουσουλμάνου. Πάμπολλα είναι τα αποσπάσματα του Κορανίου, που μιλούν ξεκάθαρα και απερίφραστα περί του Τζιχάντ, για τα οποία προσποιείστε άγνοια, προφανώς διότι δεν έχετε το θάρρος να τα παραθέσετε.
 Τα αποσπάσματα αυτά κάνουν τον μη μουσουλμάνο αναγνώστη να ανατριχιάζει και ταυτόχρονα να βεβαιώνεται, ότι δεν υπάρχει περιθώριο ειρηνικής συμβιώσεως, (όπως αφελώς νομίζουν οι θιασώτες του Διαθρησκειακού Οικουμενισμού), με τους πιστούς του Μωάμεθ, οι οποίοι οφείλουν κατ’ επιταγήν του Αλλάχ να διεξάγουν συνεχή και ολομέτωπο αγώνα για την παγκόσμια επικράτηση του Ισλάμ. 
Είναι σημαντικό να τονιστεί, ότι κατά το Κοράνιο ο φόνος των απίστων δεν είναι έργο των μουσουλμάνων, αλλά προέρχεται ουσιαστικά από τον ίδιο τον Αλλάχ, ο οποίος ευλογεί τον αγώνα των πιστών του. Πράγμα που δείχνει,ότι ο Μωάμεθ φρόντισε να δώσει στο φρικτό αμάρτημα του φόνου θεολογική κατοχύρωση, ώστε οι πιστοί του Αλλάχ να επιδίδονται στα εγκλήματά τους με ήσυχη τη συνείδησή τους, χωρίς αναστολές. 
Παραθέτουμε στη συνέχεια ορισμένα από τα πολλά αποσπάσματα του Κορανίου, τα οποία επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές:
«Ω προφήτη! Παρότρυνε τους πιστούς στον πόλεμο. Αν υπάρχουν είκοσι από σας που υπομονετικά επιμένουν, θα νικήσουν διακόσιους και αν από σας είναι εκατό, θα νικήσουν χίλιους από τους απίστους…» (Σούρα 8, εδαφ.65). «Ο Αλλάχ δεν συγχωρεί, όποιον λατρεύει συνέταιρο μ’ Αυτόν» (Σούρα 4, εδαφ.48). Αφού ο Αλλάχ δεν συγχωρεί εκείνους που πιστεύουν σε άλλο Θεό, τι πρέπει να κάμουν οι πιστοί του; Ασφαλώς να εξοντώσουν όσους λατρεύουν «συνεταίρους» του Αλλάχ!«Καί να πολεμάτε για χάρη του Αλλάχ όσους σας πολεμούν, αλλά μην ξεπερνάτε τα όρια, γιατί ο Αλλάχ δεν αγαπά τους παραβάτες» (Σούρα 2,εδαφ.190). «Φονεύετέ τους, όπου τους βρίσκετε και διώχτε τους, από κεί που σας εδίωξαν [….] Αν όμως σας πολεμήσουν, σκοτώστε τους. Τέτοια είναι η τιμωρία των απίστων» (Σούρα 2,εδαφ.191).
 «Αν όμως σταματήσουν, τότε βέβαια, ο Αλλάχ είναι πολυεπιεικής, πολυεύσπλαχνος» (Σούρα 2,εδαφ.192). «Πολεμάτε τους ώσπου να μην σας καταδιώξουν στην ειδωλολατρία και να υπερισχύσει η Πίστη στον Αλλάχ. Αν όμως σταματήσουν τη δράση τους, τότε να μην κάνετε πόλεμο παρά ενάντια στους άδικους» (Σούρα 2,εδαφ.193).
 «Καί όταν οι απαγορευμένοι μήνες έχουν περάσει, τότε (πολεμάτε και) σκοτώνετε τους ειδωλολάτρες, οπουδήποτε κι αν τους βρείτε, και συλλάβετέ τους και πολιορκείστε τους και στήστε τους παγίδες με κάθε (πολεμικό) στρατήγημα. Αν όμως μετανιώσουν και διατηρήσουν την τακτική προσευχή κι εφαρμόσουν (τακτική) ελεημοσύνη, τότε αφήστε τους ελεύθερους. Γιατί ο Αλλάχ είναι πολυεύσπλαχνος, πολυεπιεικής» (Σούρα 9,εδαφ.5). Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ασφαλώς εξόντωση των «απίστων» και τίποτε λιγότερο! Ότι οι «άπιστοι», ως άξιοι θανάτου(!) δεν έχουν δικαίωμα ζωής και άρα ούτε ως ανθρώπινα όντα πρέπει να λογίζονται.«Πολυεπιεικής» είναι ο Αλλάχ, μόνον όταν υποταχθούν οι «άπιστοι» στο Ισλάμ! Αν όλα αυτά δεν είναι σκέτος φασισμός, τότε τι είναι;
Αυτή αγαπητέ μου είναι η αλήθεια, εκτός και αν δεν πιστεύετε στο Κοράνιο! Αλλά μήπως δεν είδαμε να εφαρμόζεται στην πράξη μέχρι και σήμερα η φρικτή και απάνθρωπη αυτή διδασκαλία του Ισλάμ; Η ανθρωπότητα βιώνει σήμερα τη φρίκη της γενοκτονίας χριστιανικών πληθυσμών στις χώρες της Μέσης Ανατολής και Βορείου Αφρικής, (για την οποία γενοκτονία παραδόξως δεν τολμήσατε να πείτε ούτε λέξη), από τους φανατικούς Τζιχαντιστές του ISIS, διότι αυτό είναι το θέλημα του Αλλάχ! Αλλά αν αυτό είναι το θέλημα του Αλλάχ, τότε ο Αλλάχ δεν είναι ο αληθινός Θεός, αλλά κάτι άλλο!
Περί του θρησκευτικού συγκρητισμού στη διδασκαλία του Ισλάμ.
Γιά το πέμπτο κείμενό σας, σχετικά με το αν το Ισλάμ είναι συρραφή δανείων από Ιουδαικές και Χριστιανικές διδασκαλίες, νομίζω ότι σας το απέδειξα επαρκώς προηγουμένως.Σας προτρέπω να διαβάσετε και άλλα κείμενα εκτός του Κορανίου, κείμενα συγκριτικής θρησκειολογίας, για να δείτε τι γίνεται με τα δάνεια του Κορανίου! 
Μελετήστε σε βάθος τον Ιουδαισμό και θα διαπιστώσετε τις ομοιότητες της ιουδαικής «θεολογίας» με την ισλαμική «θεολογία». Επίσης στην «Χριστολογία» του Ισλάμ συναντάμε όλες τις αρχαίες αιρέσεις του Χριστιανισμού, δηλαδή τον Γνωστικισμό, τον Μοναρχιανισμό, τον Δοκητισμό, τον Μοντανισμό, τον Μανιχαισμό, τον Αρειανισμό, τον Νεστοριανισμό, την Εικονομαχία κ.α.
 Αυτό δεν το λέμε μόνο εμείς, αλλά διδάσκεται σε όλες τις Θεολογικές Σχολές του κόσμου, στο μάθημα της Συγκριτικής Θρησκειολογίας. Αλλά, απ’ ότι φαίνεται ο μονολιθικός και άκαμπτος θρησκευτικός φανατισμός σας δεν σας αφήνει περιθώρια να ψάξετε και να βρείτε την αλήθεια. Ούτε οι κραυγαλέοι αναχρονισμοί του Κορανίου μπορούν να σας βάλουν σε σκέψεις, ότι περιέχει κακέκτυπες αντιγραφές ιουδαικών και αιρετικών δοξασιών. Ότι δηλαδή αυτά που μας λέει το Κοράνιό μας τα είπαν οι αρχαίοι αιρετικοί, όπως για παράδειγμα ότι ο Θεός είναι μονοπρόσωπος (Ιουδαισμός, Μοναρχιανοί), ότι ο Χριστός ήταν μόνο άνθρωπος (Αρειανισμός, Νεστοριανισμός), ότι δεν έπαθε στο σταυρό, (Δοκητισμός), ότι ο Παράδεισος θα είναι τόπος υλικών απολαύσεων (Μοντανισμός), κ.ο.κ. 
Σας συμβουλεύουμε να ψάξετε καλλίτερα και θα πεισθείτε για όλα αυτά.
Περί της δήθεν ασυνέπειας των Χριστιανών.
Ερχόμαστε στον ισχυρισμό σας περί δήθεν ασυνέπειας των Χριστιανών πολεμίων του Ισλάμ. Ισχυρίζεστε ότι «αδικούμε» τον «προφήτη» σας, όταν του προσδίδουμε τον χαρακτηρισμό του βίαιου και πολεμοχαρούς ανθρώπου. Φέρνετε κάποια παραδείγματα προφητών από την Παλαιά Διαθήκη, οι οποίοι κατ’ εντολήν του Θεού διεξήγαγαν πολέμους εναντίον άλλων εθνών, για να δικαιολογήσετε τους κατακτητικούς πολέμους, που διεξήγαγε και ο Μωάμεθ εναντίον των εχθρών του. 
Βγάζετε δε το αυθαίρετο συμπέρασμα, ότι οι πόλεμοι του Μωάμεθ είναι όχι μόνον απόλυτα σύμφωνοι με το θέλημα του Θεού, αλλά και ότι επί πλέον ο Μωάμεθ βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση σε σχέση με τους προφήτες, διότι «χρησιμοποίησε (κατά πολύ) λιγότερη βία σε σύγκριση με τον Μωυσή, τον Ιησού του Ναυή, τον Δαυίδ, τον Σαούλ, τον Σαμψών και άλλους πολλούς». Βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση και με αυτόν ακόμη τον Χριστόν «ο οποίος στον δεύτερο ερχομό του υπόσχεται πολύ αίμα στους εχθρούς του». 
Ωστόσο κάνετε το τραγικό σφάλμα να κρίνετε τις ενέργειες του Θεού κατά τρόπον ανθρωποπαθή. Ο Θεός δεν εκδηλώνει την αγάπη του μόνον όταν ευεργετεί, όταν δείχνει την μακροθυμία του και την ευσπλαχνία του προς τον άνθρωπο. Δείχνει την αγάπη του και όταν ακόμη τον τιμωρεί παιδαγωγικώς, με σκοπό την διόρθωσή του και την μετάνοιά του. 
Γιά τον Θεό το μεγαλύτερο κακό δεν είναι ο βιολογικός θάνατος, η απώλεια της παρούσης ζωής, (όπως εμείς νομίζουμε), αλλά ο αιώνιος πνευματικός θάνατος.Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στην ερμηνεία του 110 Ψαλμού παρατηρεί ότι «οι μεν άνθρωποι, άλλα μεν τα πράττουν για να ευεργετήσουν, άλλα δε από μίσος και αποστροφή. Ο Θεός όμως όλα τα κάμνει από αγάπη. Επί παραδείγματι χάριν ευεργεσίας τοποθέτησε τον άνθρωπο στον παράδεισο και χάριν ευεργεσίας πάλιν τον απομάκρυνε από αυτόν. Χάριν ευεργεσίας έκαμε τον κατακλυσμό, (επί της εποχής του Νώε) και ευεργετώντας έστειλε εκείνο το πυρ των Σοδόμων.
 Καί οτιδήποτε αναφέρει κανείς από όσα συνέβηκαν, το καθένα το έκαμε χάριν ευεργεσίας». Όταν λοιπόν ο Θεός δίνει την εντολή, για παράδειγμα, στον Ιησού του Ναυή να κάνει πόλεμο εναντίον ενός ειδωλολατρικού λαού δεν το κάνει αυτό άνευ λόγου, η από μίσος προς αυτόν,αλλά διότι αυτό επιβάλλει η αγάπη του και η δικαιοσύνη του, αυτό συμφέρει πνευματικά στον λαό αυτόν, όσο και αν αυτό φαίνεται ακατανόητο σε μας. 
Μόνον ο Θεός έχει το δικαίωμα, (ως χορηγός της ζωής), να αφαιρέσει την ανθρώπινη ζωή, όταν και όπως Αυτός κρίνει και με γνώμονα πάντοτε το αιώνιο συμφέρον του ανθρώπου. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και ο άνθρωπος έχει ένα τέτοιο δικαίωμα. 
Γιά τον άνθρωπο ισχύει η εντολή του Θεού «ου φονεύσεις». Η μεγάλη διαφορά λοιπόν μεταξύ των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης και του Μωάμεθ είναι, ότι οι μεν προφήτες κατ’ εντολήν του Θεού και μόνον περιστασιακά εφόνευαν, ενώ ο Μωάμεθ κατ’ εντολήν του εαυτού του! Μία άλλη μεγάλη διαφορά είναι ότι πουθενά στην Αγία Γραφή δεν νομοθετείται ως εντολή Θεού ο φόνος των απίστων, (τύπου Τζιχάντ), δηλαδή των μη Ιουδαίων, η των μη Χριστιανών, κατ’ αντίθεσιν με το Κοράνιο, όπου ο φόνος των απίστων είναι δόγμα πίστεως και καθήκον διαχρονικό κάθε μουσουλμάνου Αγνοείτε επίσης ότι στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης ίσχυε ο Νόμος, ενώ σήμερα ζούμε την εποχή της Χάριτος.
Επίσης προσπαθείτε να παρουσιάσετε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό ως ένα πολεμοχαρή πολεμιστή, που φονεύει ανελέητα τους πάντες και αφανίζει τα πάντα, επικαλούμενος το 19ο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, στίχοι 11-21. 
Καί τούτο για να δικαιώσετε έτσι τους πολέμους και τις σφαγές του Μωάμεθ. Την εν λόγω περικοπή επειδή την ερμηνεύετε κατά γράμμα, αδυνατείτε να την ερμηνεύσετε σωστά. Η περικοπή αναφέρεται στην τελική και οριστική νίκη του Χριστού κατά του θηρίου, (του Αντιχρίστου) και των οργάνων του και όλα όσα αναφέρονται σ’ αυτήν είναι εικονικά και δεν πρέπει να τα εκλάβουμε κατά γράμμα. 
Είναι δε μεγάλη αφέλεια να νομίζετε, ότι η τελική αυτή νίκη του Χριστού θα γίνει με σπαθιά και τόξα και βέλη που ήταν τα πολεμικά όπλα της εποχής, που εγράφη το βιβλίο της Αποκαλύψεως, τα οποία βέβαια σήμερα δεν χρησιμοποιούνται,διότι έχουν προ πολλών αιώνων καταργηθεί. 
Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης με την αλληγορική εικόνα του ένδοξου καβαλάρη, που μας δίνει εδώ, θέλει να μας παραστήσει το μεγαλείο και το ακαταγώνιστο της δυνάμεως του Χριστού, συγκαταβαίνοντας στην αδυναμία της ανθρώπινης κατανοήσεως. Θέλει επίσης να μας παραστήσει, ότι ο Χριστός με την ακαταγώνιστη δύναμή του θα είναι ο τελικός ένδοξος νικητής, του Αντιχρίστου, που θα συντρίψει κατά κράτος αυτόν και τους οπαδούς του και θα διαλύσει την παγκόσμια βασιλεία, την οποία αυτός θα ιδρύσει, ολίγο πριν από την συντέλεια του κόσμου. 
Ο Χριστός δεν έχει ανάγκη από στρατεύματα αγγέλων για να νικήσει τον Αντίχριστο, διότι όπως αναφέρει ο απ. Παύλος στην Β΄ προς Θεσσαλονικείς επιστολή του, θα τον εκμηδενίσει μ’ ένα απλό φύσημα του στόματός του: «και τότε αποκαλυφθήσεται ο άνομος, ον ο Κύριος αναλώσει τω πνεύματι του στόματος αυτού και καταργήσει τη επιφανεία της παρουσίας αυτού» (2,8).
Είναι οι μουσουλμάνοι ευλογημένοι από το Θεό;
Πάμε στον ισχυρισμό σας ότι δήθεν οι μουσουλμάνοι είναι ευλογημένοι από τον Θεό, επειδή σύμφωνα με τη Βίβλο, κατάγονται κατά σάρκα από τον Αβραάμ, ο οποίος ευλογήθηκε από τον Θεό. Ο Αβραάμ ευλογήθηκε από τον Θεό, επειδή επίστευσε στον Θεό, ο οποίος αποκαλύφθηκε σ’ αυτόν και έκανε απόλυτη υπακοή σ’ αυτόν, μέχρι σημείου να είναι πρόθυμος, να θυσιάσει τον υιόν του Ισαάκ. Η ευλογία αυτή συνίστατο στο ότι από τους απογόνους του θα προερχόταν ο Χριστός ο Λυτρωτής του κόσμου, διά του οποίου θα ευλογούντο όχι μόνον οι απόγονοί του Αβραάμ, αλλά και όλα τα έθνη της γης: «και ενευλογηθήσονται εν τω σπέρματί σου πάντα τα έθνη της γης» (Γεν. 22,18). 
Ευλογήθηκαν λοιπόν στη συνέχεια και οι απόγονοί του, που αποτέλεσαν τον εκλεκτό λαό του Θεού, τον Ισραηλιτικό λαό, ο οποίος όμως δεν προερχόταν από τον Ισμαήλ, τον υιό της Άγαρ, από τον οποίο προέρχονται οι Άραβες μουσουλμάνοι, αλλά από τον Ισαάκ. 
Γιά τους απογόνους του Ισαάκ εδόθη η εντολή της περιτομής, σ’ αυτούς έδωσε ο Θεός τον Μωσαικό Νόμο, αυτοί αποτέλεσαν τον εκλεκτό και ευλογημένο λαό του Θεού και από αυτόν τον λαό και όχι από τους απογόνους του Ισμαήλ προήλθε ο Μεσσίας Χριστός. Αλλά και αυτόν ακόμη τον εκλεκτό και ευλογημένο λαό τον Ισραηλιτικό, ο Θεός, δεν δίστασε να τον απορρίψει και να αφαιρέσει την ευλογία Του απ’ αυτόν, όταν εκείνος απίστησε και απέρριψε τον Μεσσία Χριστό και τον παρέδωσε σε σταυρικό θάνατο: «Ιδού αφίεται ο οίκος υμών έρημος» (Ματθ. 23,39). 
Άρα λοιπόν σε τίποτε δεν ωφέλησε τον λαό του Ισραήλ η σαρκική συγγένεια με τον Αβραάμ, όπως σε τίποτε δεν ωφελεί τον λαό των αράβων μουσουλμάνων το γεγονός, ότι κατάγονται κατά σάρκα από τον Αβραάμ. Μ’ άλλα λόγια το κριτήριο της ευλογίας δεν είναι η κατά σάρκα συγγένεια με τον Αβραάμ, αλλά η πίστη στον Ιησού Χριστό. 
Το γεγονός ακόμη ότι η ευλογία αυτή μεταφέρεται και στους λαούς εκείνους, που δεν κατάγονται από τον Αβραάμ, αλλά πιστεύουν στον Κύριο Ιησού Χριστό, δείχνει ξεκάθαρα, ότι η ευλογία του Θεού είναι συνυφασμένη και απόλυτα συνδεδεμένη με την πίστη στον Ιησού Χριστό τον μόνον αληθινό Θεό. Όταν επομένως ο άνθρωπος πιστεύει σε ένα ψεύτικο Θεό, (όπως είναι ο Θεός του Ισλάμ), δεν είναι δυνατόν να έχει την ευλογία,δηλαδή την Χάρη που πηγάζει από την απολυτρωτική θυσία του Χριστού.
Ισλαμικός και Χριστιανικός πολιτισμός.Ο άνθρωπος στο Ισλάμ και τον Χριστιανισμό.
Τι προσέφερε το Ισλάμ στον Πολιτισμό; Η επιεικέστερη απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ότι δυστυχώς το Ισλάμ πολέμησε κάθε μορφή πολιτισμού! Ο Ιρανός Dr. Arsham Momeni στο αξιόλογο βιβλίο του «Ισλάμ: Ιστορία επεκτατισμός και βία», αναφέρει ότι οι Ισλαμιστές ουδέποτε υποστήριξαν την τέχνη, επειδή θεωρούσαν τα δημιουργήματά της αντικείμενα ειδωλολατρικής φύσεως και σκοπού. Έτσι αποδεδειγμένα συνέβαλαν στην καταστροφή τόσο των έργων ζωγραφικής όσο και αυτών της γλυπτικής και διακόσμησης. 
Οι μουσουλμάνοι πεπεισμένοι για την πληρότητα και απόλυτη επάρκεια του Κορανίου, κατέστρεφαν οποιοδήποτε άλλο γραπτό. Στο Ιράν κατέστρεφαν όποια βιβλιοθήκη, η βιβλία συναντούσαν, με αποτέλεσμα να αφανιστεί ανυπολόγιστος αριθμός βιβλίων, μεταξύ του 637 και του 750 μ. Χ.
Δεν μπορεί να γίνει επίσης καμία σύγκριση μεταξύ ισλαμικού και χριστιανικού «ανθρωπισμού». Κατ’ αρχήν στο Ισλάμ γίνεται σαφής διαχωρισμός μεταξύ του μουσουλμάνου και του μη μουσουλμάνου, του «απίστου». 
Στην σκοτεινή και φρικιαστική περίοδο της τουρκοκρατίας βιώσαμε εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί Έλληνες τι εστί ισλαμικός «ανθρωπισμός», όταν οι ανελέητοι μουλάδες και οι κατήδες καταδίκαζαν τους Νεομάρτυρες σε απίστευτα και απάνθρωπα βασανιστήρια και μαρτυρικό θάνατο, εφαρμόζοντας φυσικά την «σαρία»! Την ίδια περίοδο, ενώ οι μουσουλμάνοι απολάμβαναν ύψιστα προνόμια και φορολογικές ασυλίες, οι Χριστιανοί καταπιέζονταν αφόρητα και εξοντώνονταν φορολογικά. 
Σας θυμίζουμε τον φοβερό «φόρο αίματος», προκειμένου να μας ανεχτούν και να δεχτούν στοιχειωδώς κάποια «δικαιώματά» μας! Πλήρη δικαιώματα αποκτούσαν μόνον όσοι εξισλαμίζονταν! Πού είναι η «δικαιοσύνη» και ο «ανθρωπισμός», που επιτάσσει το Ισλάμ; Γνωρίζετε μήπως για τα εκατομμύρια των «κρυπτοχριστιανών» στην Τουρκία, οι οποίοι τώρα, ύστερα από αιώνες, άρχισαν να εμφανίζονται δημόσια; Γιατί ήταν κρυπτοχριστιανοί;
Το Ισλάμ δεν είναι απάνθρωπο μόνο κατά των «απίστων», αλλά και κατά των ίδιων των μουσουλμάνων και συγκεκριμένα κατά των γυναικών σας. Ανοίξτε το Κοράνιο να δείτε τι λέει για τη γυναίκα, η οποία έχει «κατώτερη φύση» από τον άνδρα. Γράφει στο Κοράνιο: 
«Οι άνδρες είναι οι προστάτες και οι κύριοι των γυναικών, γιατί ο Αλλάχ έχει χαρίσει ανώτερο βαθμό στους άνδρες από τις γυναίκες, και επειδή ξοδεύουν από τις περιουσίες τους» (Σούρα 4, εδαφ.34). Επί πλέον η γυναίκα δεν έχει κανένα δικαίωμα, καμιά αξία, δεν διαφέρει καθόλου από ένα κτήμα και είναι απόλυτα εξαρτημένη από τον άνδρα της, ο οποίος την εξουσιάζει. Τούτο αποδεικνύεται και από την πολυγαμία του άνδρα και ποτέ της γυναίκας! Ρωτάμε: γιατί δεν μπορούν να εισέλθουν οι γυναίκες μαζί με τους άνδρες στο τζαμί; Γιατί στον «παράδεισό» σας οι άνδρες θα «ευφραίνονται» με τις «αιώνιες παρθένες» και γιατί να μην «ευφραίνονται» και οι γυναίκες με «αιώνιους νεαρούς»;
 Κλείνουμε αυτή την ενότητα με τη νομιμοποίηση της δουλείας. Οι κατακτημένοι «άπιστοι» μπορούν να γίνουν δούλοι των κατακτητών μουσουλμάνων οι άνδρες για εργασία και οι γυναίκες για τα κρεβάτια τους!
Η παιδοφιλία του «ψευδοπροφήτη» Μωάμεθ.
Τελειώνουμε με τον πλέον εξωφρενικό ισχυρισμό σας: με την δικαιολόγηση της παιδοφιλίας του «προφήτη» σας και των ανδρών μουσουλμάνων! Με απίστευτα επιχειρήματα θέλετε να δικαιολογήσετε την επιθυμία του Μωάμεθ για την 7χρονη Άισα και την συνουσία μαζί της στα εννέα της χρόνια! 
Έχετε το θράσος μάλιστα να παραθέτετε και μουσουλμανική «μαρτυρία», ότι δεν έκανε κάτι κακό: «Όταν η κοπέλα φτάνει στην ηλικία των εννέα τότε (παύει να είναι κοπέλα και) είναι γυναίκα» (ατ Τιρμιδί – νούμερο 1109).Υποστηρίζετε πέρα από κάθε σοβαρότητα, ότι η εμφάνιση της εμμήνου ρύσεως στα κορίτσια, τα καθιστά γυναίκες και ως εκ τούτου μπορούν να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με άνδρες και να κυοφορούν! Μόνο που δεν συμφωνεί μαζί σας η ιατρική επιστήμη, η οποία θεωρεί λίαν επικίνδυνη την πρόωρη σεξουαλικότητα και εγκληματική την κυοφορία της. Κι αυτό διότι εγκυμονεί σοβαρότατους κινδύνους για την ίδια τη ζωή του κοριτσιού, καθότι δεν έχει διαμορφωθεί ακόμα το σώμα της για τη μητρότητα! 
Παρ’ όλα αυτά έρχεται το «ιερό» σας βιβλίο και η μουσουλμανική παράδοση να «καπελώσει» την επιστήμη της ιατρικής, προκειμένου να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές διαστροφές των μουσουλμάνων ανδρών! Εμείς κ. Ελντίν δεινοπαθήσαμε και από αυτό το διεστραμμένο πάθος της θρησκείας σας. Στην μαύρη τουρκοκρατία οι «εκλεκτοί του Αλλάχ» τύραννοί μας, άρπαζαν τα μικρά κορίτσια μας και τα έκλειναν στα δαιμονικά χαρέμια τους για να βιάζουν τα άγουρα σώματά τους και τις αθώες ψυχούλες τους!
Κλείνοντας τη σύντομη αναφορά μας στα κείμενά σας, επισημαίνουμε και πάλι, ότι εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες γνωρίσαμε πάνω στην πράξη και όχι θεωρητικά, τι εστί Ισλάμ και δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τα ανείπωτα δεινοπαθήματά μας. Το Κοράνιο και τη διδασκαλία του την πληρώσαμε πολύ ακριβά σε μαρτύρια, σε αίμα και ανθρώπινες ζωές στα τετρακόσια χρόνια της σκλαβιάς μας στους μουσουλμάνους Τούρκους, με τις χιλιάδες των Νεομαρτύρων μας, οι οποίοι πέθαναν κατ’ επιταγή του Κορανίου! Βιώσαμε τη «θεικότητα» της θρησκείας σας. 
Την αξιολογήσαμε και την απορρίπτουμε ασυζητητί. Δεν μπορείτε να μας πείσετε με την πλαστή και παραπλανητική εικόνα περί του Ισλάμ την οποία μας δώσατε. Το αν μπορέσαμε εμείς να σας πείσουμε για την αλήθεια του Ευαγγελίου δεν το γνωρίζουμε, το ευχόμεθα όμως από καρδίας!
Προς το παρόν βέβαια φαίνεται να προελαύνει το Ισλάμ και να διεισδύει όλο και περισσότερο στην Ευρώπη και στην πατρίδα μας, έτσι ώστε να καθίσταται ορατός και απτός ο κίνδυνος της επικρατήσεως ενός φασιστικού μουσουλμανικού ιμπεριαλισμού στην Ευρωπαική ήπειρο. Αλλά να γνωρίζετε ότι ζεί Κύριος ο Θεός, ο αληθινός Τριαδικός Θεός, ο οποίος κατευθύνει την ιστορία της ανθρωπότητος και εν προκειμένω την πορεία του Ισλάμ. 
Να είστε δε βέβαιος ότι η τελική νίκη ανήκει στο Χριστό και την Εκκλησία Του και όχι στο Ισλάμ, στο φως και στην αλήθεια του Ευαγγελίου και όχι στο σκότος και στην πλάνη του Κορανίου, στην σαρκωμένη Αγάπη και όχι στην βαρβαρότητα και την απανθρωπιά. Μέχρι τότε εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες απ’ αυτήν εδώ την γωνιά του πλανήτη, που λέγεται Ορθόδοξη Ελλάδα, δεν θα παύσουμε να προσευχόμαστε προς τον Κύριο των Δυνάμεων, τον Βασιλέα των Βασιλευόντων και Κύριο των Κυριευόντων: «Ανάστα ο Θεός κρίνων την γην ότι Συ κατακληρονομήσεις εν πάσι τοις έθνεσιν» (Ψαλμ.81,8).
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ
2. Ε Ι Ν Α Ι Τ Ο Ι Σ Λ Α Μ «Φ Ι Λ Ε Ι Ρ Η Ν Ι Κ Ο» ;
Ζούμε στην εποχή της απόλυτης πνευματικής σύγχυσης, όπου οι έννοιες έχουν χάσει τη σημασία τους και η ιστορία κακοποιείται βάναυσα. Ο αρχαίος μεγάλος τραγικός ποιητής Ευριπίδης (485-406) είχε γράψει πως «όλβιος όστις ιστορίης έσχε μάθησιν» (μακάριος είναι εκείνος που γνωρίζει καλά την ιστορία). Διότι η γνώση του παρελθόντος είναι ο οδηγός για την κατανόηση του παρόντος και την πρόβλεψη του μέλλοντος. Ο λόγος για μία πρόσφατη συνέντευξη του κ. Χάσαν Μπαντάουι, αναπληρωτή καθηγητή Ιστορίας στο Α.Π.Θ, με θέμα: «Δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ θρησκευτικός πόλεμος», η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ» (φύλλο 29-5-2015). Στη συνέντευξη αυτή ο εν λόγω καθηγητής πασχίζει να «αποδείξει» ότι δήθεν το Ισλάμ είναι συνώνυμο με την ειρήνη και πως δεν ευθύνεται για καμιά μορφή βίας η πολέμου!
Δείτε ορισμένα αποσπάσματα από το δημοσίευμα: Σε ερώτηση: «Ποιός είναι ο πυρήνας του Ισλάμ; Πιστεύετε πως όλες οι θρησκείες κηρύσσουν την αγάπη προς τον άλλο;», απάντησε: 
«Ο πυρήνας του Ισλάμ είναι η ίδια η ρίζα του όρου Ισλάμ, δηλαδή Σαλάμ, δηλαδή Ειρήνη, που πηγάζει εκ των έσω. Δηλαδή, γαλήνη ψυχής. Όλοι οι ιδρυτές των θρησκειών υπήρξαν επαναστάτες της εποχής τους. Εμφανίζονταν με δική τους “αντιπρόταση” ως διέξοδο από τα αδιέξοδα του χωροχρόνου τους, που προκάλεσαν την ανάγκη μίας νέας προσέγγισης της ίδιας της ζωής μέσα από έναν νέο η βελτιωμένο συνολικό κώδικα κοινωνικοπολιτικής και οικονομικής ηθικής. 
Ναί, όλες διαθέτουν ένα κοινό σύνολο διαχρονικών ανθρώπινων αξιών». Στην ερώτηση: «Οι θρησκείες δημιουργούνται για κάποιους λόγους. Το Ισλάμ γιατί δημιουργήθηκε; Γιά να ενώσει τις φυλές της Μέσης Ανατολής», απάντησε: «Η εμφάνιση του Ισλάμ ήταν η αντιπρόταση στην άσκηση βίας και στην αναρχία που επικρατούσε προισλαμικά. Το Ισλάμ ήταν η εναλλακτική και γι' αυτό πέτυχε τον στόχο του». Στην ερώτηση: «Τι μας διδάσκει η ιστορία για τη βία, τη θρησκεία και τον πόλεμο; Είναι από μόνη της αρκετή η πίστη για να οδηγήσει έναν λαό στην ειρήνη η στη διαχείριση της ειρήνης;», απάντησε:
 «Ορθώς η Ιστορία διδάσκει… Δεν διδάσκεται! Η Ιστορία διδάσκει πως η βία αναπαράγει βία, πως η βίαιη αντιμετώπιση της βίας αποτελεί μία επιφανειακή προσέγγιση του προβλήματος - παυσίπονο. Η Ιστορία διδάσκει πως η κρίση φέρνει τη λύση και η λύση είναι η αναζήτηση και η αντιμετώπιση της ρίζας αιτίας - prima causa. Η Ιστορία διδάσκει πως η θρησκεία όταν περάσει στη φάση της εκκοσμίκευσης απομακρύνεται από τον αρχικό της πυρήνα. Η Ιστορία διδάσκει πως ο πόλεμος αποτελεί μία ενσάρκωση της αποτυχίας του Ανθρώπου. Τίποτε από μόνο του δεν αρκεί!... Η πίστη θέλει την εμπιστοσύνη σ’ ο, τι πιστεύεις! Πίστη χωρίς εμπιστοσύνη, είναι μία φυσαλίδα στον ωκεανό!». Στην ερώτηση: 
«Πιστεύετε, ερμηνεύοντας τα γεγονότα που συμβαίνουν σε παγκόσμια κλίμακα, ότι ζούμε έναν... θρησκευτικό πόλεμο Ανατολής-Δύσης;», απάντησε:
 «Δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει θρησκευτικός πόλεμος! Απλά και μόνο η ποιοτική σχέση πολιτικής εξουσίας και θρησκείας που καθορίζει με απόλυτη ακρίβεια την έννοια, τα αίτια και το περιεχόμενο του λεγόμενου θρησκευτικού πολέμου και κατά συνέπεια της σύγκρουσης Ανατολής-Δύσης. Πόσο πιστεύουν οι πολιτικοί που ταυτίζουν τις πολιτικές τους επιλογές με τη θρησκεία της κοινωνίας που κυβερνούν; Πόσο πιστός μπορεί να είναι εκείνος που καταστρέφει τους συνανθρώπους και το φυσικό του περιβάλλον με τα χημικά η μαζικής καταστροφής η έξυπνα όπλα; Πόσο πιστός είναι ο τυφλά δολοφόνος; 
Έγινε ποτέ στην Ιστορία του ανθρώπου ένας θρησκευτικός πόλεμος Ανατολής-Δύσης; Τουλάχιστον οι ιστορικές πηγές ποτέ δεν μας παρείχαν τέτοιες ειδήσεις η πληροφορίες για γενικευμένες συγκρούσεις Ανατολής-Δύσης! Καί για ποιά Ανατολή μιλάμε; 
Συνυπάρχουν πολλές Ανατολές στην Ανατολή! Γιά ποιά Δύση επίσης μιλάμε; Συνυπάρχουν πολλές Δύσεις στη Δύση!». Στην ερώτηση: «Ποιοί είναι οι τζιχαντιστές; Τι ακριβώς θέλουν;», απάντησε: «Είναι ένα προιόν των κοινωνικοοικονομικών αδιεξόδων της κάθε εποχής! Θέλουν τυφλή αντεκδίκηση. Αδιακρίτως». Τέλος στην ερώτηση: «Τι σχέση έχουν (σ.σ. οι τζιχαντιστές) με το Ισλάμ, με τους μουσουλμάνους;», απάντησε: «Τι σχέση έχει η ειρήνη με τη βία; Τι σχέση έχουν η μορφή με το άμορφο;! 
Τι σχέση έχουν η τυφλή αντεκδίκηση και η αλλοίωση των αξιών και των αρετών που αντιπροσωπεύει το Ισλάμ με τη «μετά χαράς» τυφλή αντεκδίκηση της ίδιας της ζωής;».
Είναι όντως θλιβερό να δηλώνει τέτοιας έκτασης άγνοια της πίστης του ένας πιστός μουσουλμάνος ή το χειρότερο να αποκρύπτει τη θρησκευτική του πίστη για να δείξει ένα διαφορετικό προσωπείο για τη θρησκεία του. Επίσης είναι αλγεινό το φαινόμενο πανεπιστημιακός καθηγητής να έχει άγνοια, ή το χειρότερο να αρνείται σε τέτοιο βαθμό την ιστορία!
Ο εν λόγω καθηγητής κ. Χάσαν Μπαντάουι, κλήθηκε να συμμετάσχει σε διαθρησκειακό συνέδριο για τη μη χρήση βίας από τις θρησκείες και προσπάθησε να παρουσιάσει ένα διαφορετικό Ισλάμ από αυτό που γνωρίζει η ιστορία, και βιώνει ο σύγχρονος κόσμος! 
Δυστυχώς έχει πλέον γίνει «σύνηθες» το αποκρουστικό και τρομακτικό γεγονός του αποκεφαλισμού ανθρώπων στο 21ο αι. και σπανίως εμβαθύνει η παγκόσμια κοινή γνώμη στην πραγματική βάση αυτής της θηριωδίας, ερμηνεύοντας ο καθένας από την δική του ιδεολογική αντίληψη και με τις προϋποθέσεις που έχει το εξωφρενικό και ανείπωτης φρίκης αυτό θέμα. Φθάνουν μάλιστα μερικοί να ισχυρίζονται ότι ο δυτικός τρόπος ζωής αποτελεί εφαλτήριο για την ένταξι γηγενών Δυτικών στις τάξεις του «Ισλαμικού Κράτους». 
Άλλοι πάλι θεωρούν ότι δεν ευθύνεται το Ισλάμ για την αφόρητη αυτή τραγωδία αλλά κάποιοι δήθεν εξτρεμισταί που όμως το δήθεν «μετριοπαθές» Ισλάμ δεν κατεδίκασε ποτέ αλλά αντιθέτως όπως απέδειξε ο τραγικός θάνατος της δημοσιογράφου Serena Shim στην Τουρκία, η οποία με στοιχεία απέδειξε την στήριξη της γείτονος και του Σουνιτικού Μπλόκ (Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ομάν, Αραβικά Εμιράτα) στο Χαλιφάτο του ISIS, στηρίζει και προωθεί. Άλλοι ισχυρίζονται αφελώς ότι ο μηδενισμός της Δύσεως και η καταδολίευσις του πετρελαικού πλούτου του αραβικού κόσμου, οπλίζουν το χέρι των δημίων του Ισλάμ.
Όλοι όμως οι παραπάνω θέλουν να αποσιωπούν ο καθένας για τους δικούς του λόγους ότι το Ισλάμ είναι η μοναδική θρησκεία στον κόσμο που στοχοποιεί εγκληματικά την άρνησί της, που επιβάλλεται με την βία και με το έγκλημα, που δεν αναγνωρίζει την αυτεξούσια και ελευθέρα βούλησι των προσώπων και που πέραν της ιστορικής έχει και «θεολογική» ερμηνεία για τους αποκεφαλισμούς. 
Είναι ενδεικτικό ότι το γνωστό Αλ-Αζχάρ, μία από τις ύπατες αρχές του σουνιτικού Ισλάμ στην Αίγυπτο χαρακτήρισε την καρατόμηση των 21 Αιγυπτίων κοπτών απλώς ως μία «βάρβαρη» πράξη χωρίς βεβαίως να αποδοκιμάσει τα «ιερά κίνητρα», των εκτελεστών που εδράζονται στο Ισλαμικό κοσμοείδωλο. 
Η έννοια «τζιχάντ» αναφέρεται στο Κοράνι, άποτελεί πυλώνα του, διότι θεωρεί ότι οι μουσουλμάνοι έχουν καθήκον να μεταδώσουν την μουσουλμανικήν πίστη στους «απίστους» με την βία. Πηγάζει από το γεγονός ότι το Ισλάμ χωρίζει τον κόσμο στον οίκο του Ισλάμ και στον οίκο του πολέμου, διαχρονικά και συνοδεύεται από την φράση «Φι σαμπίλ Αλλάχ» που σημαίνει «για τον δρόμο του θεού».
Η ιστορική τεκμηρίωση του αποκεφαλισμού παραπέμπει στην καρατόμηση από τον Άραβα έμπορο Μωάμεθ «Muhammad», της φυλής των Quraish, τον δήθεν προφήτη, που συνεζεύχθη κατ’ εντολήν του «θεού», σαν εβδόμη σύζυγον του, την γυναίκα του θετού γιού του, Ζαΐντ και σαν εννάτη, την επταετή κορασίδα Άισα, επτακοσίων μελών της εβραικής φυλής Μπανού-Κουρέις στην Μεδίνα τους οποίους θεώρησε ως συνωμότες, και συνεπώς εφόσον η δήθεν σφραγίδα των Προφητών τοιουτοτρόπως αντιμετώπισε τους εχθρούς του και οι πιστοί του σήμερα μπορούν να το επαναλάβουν, εφόσον η ζωή του αποτελεί ουσιαστικό μέρος της θρησκευτικής τους παραδοχής. 
Γιά το Ισλάμ τόσο η ιστορική παράδοση των πρώτων αιώνων διάδοσης του (7ος-8ος αι.) όσο και οι εντολές (Σούρες) του Κορανίου, αποτελούν την πιο γνήσια εκδοχή της θρησκείας και εκλαμβάνονται με απόλυτο και απαρέγκλιτο τρόπο.
«Θεολογικώς» στο Κοράνι που «ενσωματώνει» την αποκάλυψι του «Θεού», σαν δήθεν «αιώνιο και αδημιούργητο, ανέκαθεν υπάρχον μετά του Θεού ως αιώνιος φανέρωσις της θείας θελήσεως» δίδονται οι εντολές του αποκεφαλισμού των «απίστων». Στο κεφ. 8 του Κορανίου, στ. 12 εξαγγέλλεται «θα εκτοξεύσω τον τρόμο στις καρδιές των απίστων.
Αφαιρέστε τους τα κεφάλια και έπειτα αφαιρέστε τους τα δάκτυλα.». Στο κεφ. 47, στ. 3, δίδεται η δήθεν θεική εντολή «στην σύγκρουσι με τους απίστους στο πεδίο της μάχης ξεριζώστε τους τα κεφάλια μέχρι να τα τσακίσετε πλήρως.» και στο στ. 4 «όταν συναντάτε τους απίστους φονεύετε και κατασφάζετε, συγκρατούντες στερεά τα δεσμά», στο δε κεφ. 8, στ. 17, οι δήμιοι του Ισλάμ αναφέρονται ως οι εκπρόσωποι του δολοφόνου «Θεού», με την διαβεβαίωση «δεν φονεύετε εσείς αυτούς αλλά ο Θεός.
 Όταν ακοντίζεις δεν είσαι εσύ που ακοντίζεις, είναι αυτός ο Θεός για να δοκιμάσει τους πιστούς διά λαμπράς δοκιμασίας. 
Ο Κύριος ακούει και γνωρίζει τα πάντα» και στο στ. 40, θεμελιώνεται ο διά μέσου των αιώνων θρησκευτικός φασισμός, ολοκληρωτισμός και η ωμή βία του Ισλάμ με τη σούρα «Πολεμείτε αυτούς μέχρις ότου δεν θα υπάρχει άλλη θρησκεία παρά του μόνου Θεού».
Σήμερα στις Ισλαμικές χώρες, ο θρησκευτικός νόμος Σαρία χρησιμοποιείται σαν βάση νομιμοποίησης του αποκεφαλισμού τόσο από τα επίσημα κράτη όσον και από τους πιστούς του Ισλάμ. Στην Σαουδική Αραβία τα τελευταία 20 χρόνια έχουν αποκεφαλισθή περί τα 2.000 άτομα δημόσια με τα πλήθη να παρακολουθούν το φρικτό θέαμα, και να επευφημούν και να χειροκροτούν.
Αυτά λοιπόν τα εγκλήματα που συγκλονίζουν κάθε εχέφρονα ανθρωπο δεν είναι προιόντα μιάς κατασκευασμένης παράδοσης αλλά δυστυχώς έχουν ιστορική και «θεολογική» ερμηνεία και κάλυψη από το Ισλάμ διότι οι εκτελεσταί του Ισλάμ δεν προβαίνουν απλά σε μία πράξη εκδίκησης κατά των ««απίστων»» αλλά πρωτίστως, θεωρούν ότι εκτελούν μία θεική εντολή με τελετουργικό χαρακτήρα, σαν όργανα του θείου θελήματος. Βέβαια θέλουν να αγνοούν ότι ο «θεός» του Ισλάμ είναι ο πρωτιστεύων του αραβικού πολυθειστικού συστήματος «al ilah-Allah» που φυσικά σαν δαιμόνιο είναι αιμοδιψής και δολοφονικός.
Ομιλεί ο κ. Καθηγητής για «ειρηνικό Ισλάμ» και θέλει να παραβλέπει την πληθώρα των χωρίων του Κορανίου, τα οποία εξωθούν τους μουσουλμάνους σε πράξεις βίας και αφανισμού των «απίστων», δηλαδή των μη μουσουλμάνων! Θέλει, για παράδειγμα να αγνοεί το Κεφ. 8, στιχ.65, του Κορανίου, το οποίο επιτάσσει: «Ω προφήτη! Παρότρυνε τους πιστούς στον πόλεμο. Αν υπάρχουν είκοσι από σας που υπομονετικά επιμένουν, θα νικήσουν διακόσιους και αν από σας είναι εκατό, θα νικήσουν χίλιους από τους απίστους…»! Θέλει να αγνοεί το Κεφ.2, στιχ.190, το οποίο επίσης επιτάσσει: «Καί να πολεμάτε για χάρη του Αλλάχ όσους σας πολεμούν, αλλά μην ξεπερνάτε τα όρια, γιατί ο Αλλάχ δεν αγαπά τους παραβάτες». Θέλει να αγνοεί το Κεφ.2, στιχ.191, το οποίο προτρέπει σαφώς: «Αν όμως σας πολεμήσουν, σκοτώστε τους. 
Τέτοια είναι η τιμωρία των απίστων». Θέλει να αγνοεί το Κεφ.2, στιχ.193, σύμφωνα με το οποίο δίνεται σαφής εντολή του Αλλάχ για εξόντωση κάθε μη μουσουλμάνου: «Πολεμάτε τους ώσπου να μην σας καταδιώξουν στην ειδωλολατρία και να υπερισχύσει η Πίστη στον Αλλάχ. Αν όμως σταματήσουν τη δράση τους, τότε να μην κάνετε πόλεμο παρά ενάντια στους άδικους». 
Καί επίσης: «όταν οι απαγορευμένοι μήνες έχουν περάσει, τότε (πολεμάτε και) σκοτώνετε τους ειδωλολάτρες, οπουδήποτε κι αν τους βρείτε, και συλλάβετέ τους και πολιορκείστε τους και στήστε τους παγίδες με κάθε (πολεμικό) στρατήγημα» (Κεφ.9, στιχ.5)! 
Θεωρεί ο κ. Καθηγητής «φιλειρηνικές» τις παραπάνω σαφέστατες επιταγές του Κορανίου που χωρίζουν τον κόσμο στον οίκο του Ισλάμ και τον οίκο του πολέμου; Θεωρεί, εκτός του Ισλάμ, τις σύγχρονες απίστευτες θηριωδίες των τζιχαντιστών; Τι περισσότερο η λιγότερο κάνουν από αυτές τις επιταγές; Εξοντώνουν «απίστους», όπως ακριβώς επιτάσσει το Κοράνιο! Στο ένα χέρι κρατούν τη φονική σπάθα και στο άλλο το Κοράνιο, το οποίο τους οδηγεί στη βία και την καταστροφή, ενεργώντας δήθεν έτσι σαν όργανα του Θεού!!!
Θέλει να αγνοεί ο κ. Καθηγητής και την ιστορική πραγματικότητα. Μπορεί να μας πεί τον τρόπο επέκτασης και επικράτησης του Ισλάμ; Αγνοεί ότι ο δήθεν «προφήτης» Μωάμεθ συνάσπισε τους πρώτους πιστούς του στη Μεδίνα και όρμισε σφάζοντας και λεηλατώντας και καταλαμβάνοντας τη Μέκκα; Αγνοεί ότι η ραγδαία εξάπλωση του Ισλάμ κατά τον 7ο και 8ο μ. Χ. αιώνα από τον Ινδικό μέχρι τον Ατλαντικό ωκεανό, υπήρξε προιόν κατακτητικών πολέμων μαχητών στο όνομα του Αλλάχ;
Ομιλεί ο κ. Καθηγητής για «ειρηνικό Ισλάμ» σε μία χώρα, στην Πατρίδα μας, η οποία βίωσε για μισή και πλέον χιλιετία αυτή την «ειρήνη». Όταν το Ισλάμ ενώθηκε με τον τουρκικό σωβινισμό, αποτέλεσε το ολέθριο δίδυμο για το Γένος μας και τους άλλους Ορθοδόξους βαλκάνιους λαούς. Ομιλεί για «ειρηνικό» Ισλάμ, σε μία χώρα που έχει να επιδείξει χιλιάδες επώνυμους και ανώνυμους Νεομάρτυρες, οι οποίοι βασανίστηκαν φρικτά και έχασαν τη ζωή τους, επειδή δεν ήθελαν να εξισλαμιστούν, κατ’ επιταγή πάντοτε του Κορανίου και της ισλαμικής σαρία!
Δεν αμφιβάλουμε πως υπάρχουν πιστοί του Ισλάμ, οι οποίοι αγαπούν την ειρήνη και σέβονται την πίστη των άλλων, αλλά αυτοί, για τους «ορθοδόξους» μουσουλμάνους είναι «αιρετικοί», διότι όποιος δεν πολεμά να εκλείψει κάθε άλλη θρησκεία, εκτός του Ισλάμ, δεν είναι αληθινός μουσουλμάνος κατά το Κοράνιο! Αφού, σύμφωνα με το Κεφ.4, στιχ.48, «Ο Αλλάχ δεν συγχωρεί, όποιον λατρεύει συνέταιρο μ’ Αυτόν»! Καί αφού δεν συγχωρεί ο Αλλάχ πιστό σε «συνεταίρο» του, οφείλει και ο κάθε πιστός και συνεπής μουσουλμάνος να μην συγχωρεί κάθε πιστό, διαφορετικής από το Ισλάμ πίστης!
Γιά περισσότερα στοιχεία, σχετικά με την παραπληροφόρηση που επιχειρείται στη χώρα μας τελευταία από ισλαμιστές, οι οποίοι θέλουν να μας παρουσιάσουν ένα διαφορετικό Ισλάμ, δείτε πρόσφατη ανοικτή επιστολή μου προς τον κ. Αχμάντ Ελντίν, ιδιοκτήτη ισλαμικής ιστοσελίδας, με τίτλο: «ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟ κ. ΑΧΜΑΝΤ ΕΛΝΤΙΝ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΟΥΧΟ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ “ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ”». Σε αυτή αναιρούμε πανηγυρικά όλες τις σκόπιμες παραποιήσεις του αυθεντικού Ισλάμ.
Εν κατακλείδι, θλιβόμαστε για τέτοιου είδους παραποιήσεις της αλήθειας και κακοποιήσεις της ιστορίας, σαν και αυτή του Καθηγητή κ. Χάσαν Μπαντάουι. Παράλληλα ανησυχούμε βαθύτατα για την «ιεραποστολική» επιχείρηση που άρχισε να γίνεται στην αιματοβαμμένη πατρίδα μας από το Ισλάμ. Όσοι γνωρίζουμε τι εστί Ισλάμ και από ιστορία, φρίττουμε από την προσπάθεια όλων αυτών, οι οποίοι πατούν πάνω στα ποτάμια αίματος των αδικοχαμένων προγόνων μας από τα ισλαμικά σπαθιά! Συμβουλεύουμε τον κ. Καθηγητή: τέτοιες συνεντεύξεις δεν «στέκονται» στην Ορθόδοξη Ελλάδα μας, αλλά στην Αραβική χερσόνησο!
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Η απάντηση του Πειραιώς Σεραφείμ στους επικριτές των απόψεών του περί πεολειχίας

Το παράλογο συνεχίζεται. Απαντήσεις στην δριμεία κριτική που δέχθηκαν οι απόψεις του περί «πεολειχίας» επιχειρεί να δώσει ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ. Η Μητρόπολη Πειραιώς εξέδωσε Δελτίο Τύπου στο οποίο ο Σεραφείμ αναφέρει ότι διάβασε  «τα περιπαικτικά και απαξιωτικά σχόλια που αφορούσε κείμενό μου, με το οποίο εφιστούσα την προσοχή για τα δεινές επιπτώσεις από την παράχρηση των σωματικών οργάνων».























Το παράλογο συνεχίζεται. Απαντήσεις στην δριμεία κριτική που δέχθηκαν οι απόψεις του περί «πεολειχίας» επιχειρεί να δώσει ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ.
Η Μητρόπολη Πειραιώς εξέδωσε Δελτίο Τύπου στο οποίο ο Σεραφείμ αναφέρει ότι διάβασε  «τα περιπαικτικά και απαξιωτικά σχόλια που αφορούσε κείμενό μου, με το οποίο εφιστούσα την προσοχή για τα δεινές επιπτώσεις από την παράχρηση των σωματικών οργάνων».
Ο κ. Σεραφείμ τονίζει ότι αν και δεν συμφωνούσε με την ορολογία που χρησιμοποιούσαν προκειμένου να ισχυροποιήσει την «ταπεινήν του γνώμη» προέβαλε έστω δύο δημοσιεύματα της ιατρικής επιστημονικής κοινότητος «και θα ήθελα παρ' ότι γνωρίζω ότι μιλάω σε «ώτα μη ακουόντων» να Σας πω με ειλικρινή αγάπη στα πρόσωπά Σας, έστω και αν δεν το πιστεύετε, ότι εκόντες άκοντες είσθε οι μεγαλύτεροι ευεργέτες μου και ότι οι λοιδορίες Σας έστω και αν δεν το αντιλαμβάνεσθε προς καιρόν θα είναι ο μεγαλύτερος δήμιός Σας».
Ο μητροπολίτης Πειραιώς εξηγεί ότι δεν είναι η πρώτη φορά που αναφέρεται στον στοματικό έρωτα: «Είναι μόνιμος και συνεχής η αναφορά μου σε αυτό, διότι το ανθρώπινο σώμα συνιστά αναπόσπαστο τμήμα της ανθρώπινης οντολογίας και φυσιολογίας, κατά δε την πίστη μας αποτελεί τον ναόν του Παναγίου Πνεύματος» τονίζει.
«Θεωρώ ότι λογικός άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να αποδέχεται ότι η υπερμαθηματική ακρίβεια, λειτουργικότητα και ενοείδεια της βιοχημείας του ανθρωπίνου οργανισμού, που προϋποθέτει αναποδράστως σκέψη, προέρχεται από το τίποτα και τον κανένα, και ειδικότερα η θαυμαστή λειτουργία και αλληλοεπίδραση της υποφύσεως, του υποθαλάμου, των επινεφριδίων και των γεννητικών αδένων δεν μπορεί να είναι προϊόν τύχης η άλογης και ασυνείδητης φυσικής επιλογής» σημειώνει ο μητροπολίτης ό,τι και αν σημαίνει αυτό.
Όμως αναγνωρίζει ότι αυτές οι πρακτικές δεν μπορούν να αποκλειστούν από το μυστήριο του Γάμου «αλλά οφείλω σαν ποιμένας να καταδεικνύω τις τραγικές αποκλίσεις από την ανθρώπινη φυσιολογία που αναποδράστως απομειώνουν την αθάνατη ανθρώπινη ψυχή και φυσικά ουδέποτε απομείωσα την αληθή επιστήμη που αποτελεί έργο της θεόσδοτης ανθρώπινης λογικής ιδιότητος της κατ' εικόνα Θεού κτισμένης ανθρώπινης ψυχής αλλά επισημείωσα την φαιδρότητα της ψευδούς επιστήμης που γίνεται όχημα και άθυρμα της αθεϊστικής προπαγάνδας».
Στη συνέχεια ο κ. Σεραφείμ κάνει ανοιχτή επίθεση εναντίον της ομοφυλοφιλίας λέγοντας: «Μήπως δεν γνωρίζετε ότι όλη η πρακτική της ομοφυλοφιλίας, ανδρικής και γυναικείας, εδράζεται στην παράχρηση των σωματικών οργάνων και ότι νομοπαρασκευαστική επιτροπή του Υπουργείου Δικαιοσύνης ''ετοιμάζει'' επέκταση του συμφώνου συμβίωσης και μεταξύ ομοφύλων ζευγαριών!!! δηλαδή η θεσμοθετημένη πολιτεία νομιμοποιεί ''ηθικά'' την παράχρηση του ανθρωπίνου σώματος και την ψυχοπαθολογία περί το γενετήσιο ένστικτο και αυτό δεν Σας απασχολεί ενώ αποβαίνει τραγική οδός πόνου και αφόρητης οδύνης για τους συναθρώπους Σας που παγιδεύονται σε μια τέτοια αλλοτρίωση της προσωπικότητός τους».
Και καταλήγει με την ευχή «Εύχομαι ειλικρινά ο Θεός να μη ''στήση'' στις ψυχές Σας την αμαρτία αυτή».

Πηγή: tovima.gr